من 20 سال پیش با کریستا پایک مصاحبه کردم - نمی توانم به او فکر نکنم

هلن رابرتز می‌گوید: «نمی‌توانست تصور کند شخصی که من ملاقات کردم تا این حد خشن باشد».

دو دهه پیش، هلن رابرتز با کریستا پایک زندانی محکوم به اعدام تنسی ملاقات کرد تا زن پشت قتل وحشیانه کالین اسلمر را درک کند.

در سن 30 سالگی، پایک 11 سال محکوم به اعدام بود و جوانترین زنی بود که در ایالات متحده این مجازات را دریافت کرد، زمانی که رابرتز با او به عنوان سردبیر مجله سبک زندگی زنان مصاحبه کرد.

پایک که اکنون 50 ساله است، روز چهارشنبه با اعدام مورد انتظار خود روبرو شد، اما از دو دوز کشنده پنتوباربیتال جان سالم به در برد و وضعیت وی وخیم است.

رابرتز، که تحولات را دنبال می‌کرد، در مورد برخورد متناقض خود با پایک و اینکه چگونه به عنوان یک روزنامه‌نگار و یک انسان با او باقی مانده بود، فکر کرد.

او می‌گوید: «بعضی اوقات آشتی دادن زن مقابلم با جنایتی که مرتکب شده بود، واقعا سخت بود.

"آنها مثل دو نفر کاملا جدا بودند، نمی توانستم تصور کنم فردی که ملاقات کردم به طرز وحشتناکی خشن باشد."

هلن رابرتز روزنامه نگار 20 سال پیش با کریستا پایک محکوم به اعدام در تنسی مصاحبه کرد

رابرتز در دسامبر 2006 وارد زندان زنان تنسی شد که اکنون به عنوان مرکز توانبخشی دبرا کی جانسون شناخته می شود.

او به یاد می آورد: «من هرگز به زندان نرفته بودم، چه برسد به یک زندان با امنیت حداکثر، بنابراین کاملا عصبی بودم و کمی مطمئن نبودم که چگونه قرار است پیش برود، فکر می کنم کمی ترسیده بودم».

رابرتز از کانوی در شمال ولز برای مجله More کار می کرد و برای مصاحبه به ایالات متحده پرواز کرد.

پس از گذراندن از بازرسی های امنیتی و چندین در، او از طریق یک پنجره شیشه ای با پایک ملاقات کرد و مصاحبه را با استفاده از یک بلندگو انجام داد.

تفاوت سنی آنها فقط چند سال بود و رابرتز گفت که سعی کرده بدون هیچ گونه قضاوتی وارد این کار شود، اما اعتراف کرد که انتظار یک "زن بسیار صادق و بی رحم" را داشت.

رابرتز گفت: "من در آن زمان در اواسط 20 سالگی بودم."

او به یاد می آورد که پایک به خوبی کنار هم قرار گرفته بود، با موهای مجعد مشابه خودش، و احساس می کرد شباهت های کوچک آنها زمینه مشترکی را برای آنها ایجاد می کند.

رابرتز گفت، پایک گرم و "میل به خشنود کردن" به نظر می رسید و قهقهه می زد، لبخند می زد و نشانه ها را دنبال می کرد.

"نمی‌خواستم او احساس صمیمیت کند و در عرض چند دقیقه روی لبه پنجره در کنارش ظاهر شد تا بتواند به ما نزدیک‌تر شود."

اعدام پایک پیش از این موضوع یک نبرد حقوقی مطرح شده بود

رابرتز گفت: "ما زمان زیادی نداشتیم... او این را می دانست و ما زمینه های زیادی برای پوشش دادن داشتیم."

او مستقیما وارد این موضوع شد، او دفاعی نبود، او سخت نبود، او در قفس نبود.

او گفت که پایک "تماس چشمی زیادی" داشت و "آینده بود".

او مشتاق جواب دادن بود. او گاهی اوقات کاملا معمولی بود.

"من با هیچ خصومتی با او ملاقات نکردم... او آشکارا می توانست احساس کند، حدس می زنم، این حس را داشته باشد که ما قرار است بسیار آرام باشیم و فقط صحبت کنیم.

من می‌خواستم کریستا پایک را فقط با این زن ملاقات کنم، زندگی او، تصمیم بدی که گرفت و اینکه چگونه با زندگی‌اش کنار می‌آمد، بفهمم.»

کریستا پایک از بی توجهی رنج می برد و توسط والدینش مورد آزار و اذیت قرار می گرفت

در سال 1995، پایک 18 ساله بود که او و دوست پسرش، تاداریل شیپ، اسلمر، جوان 19 ساله ای را که در یک اردوگاه آموزشی شغلی برای نوجوانان مشکل ملاقات کرده بودند، ضرب و شتم، شکنجه و به قتل رساندند.

او اسلمر را متهم کرده بود که به او توهین کرده و می خواهد دوست پسرش را بدزدد. دو تن دیگر از ساکنان کمپ بعدا شهادت دادند که پایک قبل و بعد از قتل خود را لاف زده بود و تکه ای از جمجمه اسلمر را به آنها نشان داد.

پیک در سال 1996 به اعدام محکوم شد، اما شیپ - که 17 سال داشت - به حبس ابد با امکان آزادی مشروط محکوم شد و او همچنان در زندان است.

رابرتز گفت که پایک توضیح داد که او هیچ درک واقعی از بزرگی آنچه در طول محاکمه اتفاق می‌افتد نداشت، اما از بودن در مرکز توجه لذت می‌برد، «زیرا او هرگز نبوده است».

وقتی نوبت به بحث در مورد جزئیات قتل با رابرتز رسید، پایک دریغ نکرد.

رابرتز گفت: "هیچ احساس متفاوتی وجود نداشت."

او ۱۱ سال بود که در انتظار اعدام بود، و زمان زیادی را صرف خودش کرده بود، در آن زمان کارهای زیادی را انجام می داد و با کاری که انجام می داد کنار می آمد.

"او در مورد خودش صحبت می کرد که انگار شخص بسیار متفاوتی است. او گفت که شبی که کالین را کشت عقلش را از دست داده است. او گفت که این مانند یک تجربه خارج از بدن بود، او متوجه نشد که دارد چه کار می کند و انگار کسی او را تحت کنترل خود در آورده است."

پایک به رابرتز گفت که عمیقا برای کاری که انجام داده متاسف است، اما احساس نمی‌کند چیزی که او می‌گوید بتواند آن چیزی را که اتفاق افتاده جبران کند.

دانشجوی کولین اسلمر در قتل سال 1995 شکنجه و به طرز وحشیانه ای کشته شد

پایک در بکلی، یک شهر کوچک و کارگری در جنوب ویرجینیای غربی بزرگ شد و والدینش، کاریسا هانسن و گلن پایک، الکلی بودند که به او بی توجه بودند.

او به رابرتز گفت که «هیچ عشقی» ندارد، به غیر از مادربزرگش که در سن 12 سالگی بر اثر سرطان درگذشت و در کنار افکار خودکشی، خشم درون پایک را برانگیخت.

رابرتز گفت: "او در 11 سالگی توسط یک همسایه مورد تجاوز قرار گرفت و دوباره در 17 سالگی توسط یک غریبه که به گفته خودش او را به جنگل کشاند. او دوره های مختلف بی توجهی و آزار را پشت سر گذاشت."

پایک قبل از پیوستن به گروه شغلی ناکسویل در سن 18 سالگی از مدرسه ای به مدرسه دیگر پرید - چیزی که قرار بود شروعی جدید باشد.

او به رابرتز گفت که امیدوار است پرستار شود.

وکلای پایک که یک دادخواست عفو 226 صفحه ای ارائه کرده بودند، امیدوار بودند که اعدام او در آخرین لحظه مهلت داده شود، اما رد شد، در حالی که کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل نیز خواستار توقف اعدام شده بودند.

هلن گفت: "او قطعا امیدوار بود" و گفت که پایک امیدوار است که کسی بتواند وارد عمل شود و با "پی بردن به" تأثیر دوران کودکی و سلامت روانش بر اعمالش به او کمک کند.

رابرتز می‌گوید: «او می‌دانست که یا مجازات اعدام یا زندان مادام العمر است، اما قطعا می‌خواهد زندانی مادام‌العمر و یک مرگ مسالمت‌آمیز باشد».

رابرتز علیرغم اینکه می دانست اعدام در راه است، هفته گذشته را "عجیب" توصیف کرد.

"تمام روز چهارشنبه نمی توانستم با او نباشم، مدام به این فکر می کردم که چه اتفاقی می افتد.

"من خوانده بودم که او آخرین وعده غذایی خود را رد کرده است... من حتی نمی توانم تصور کنم که او به چه فکر می کرد، چه احساسی داشت و چگونه خود را آماده می کنید که می دانید قرار است بمیرید."

او گفت که بیدار شدن از این خبر که پایک از تزریق جان سالم به در برده است «مثل تماشای یک فیلم ترسناک است».

"من نمی توانم درک کنم، نمی توانم درک کنم. این کاملا وحشیانه است.

و سپس کنایه از تلاش دولت برای کشتن او و سپس انتقال او به بیمارستان برای تلاش برای نجات او. حتی منطقی هم نیست.»

رابرتز می گوید که دوران کودکی این زن "او را به کریستا پایک سال 1995 و جنایتی که مرتکب شد منجر شد"

در زمانی که رابرتز با پایک مصاحبه کرد، او حداقل 23 ساعت در روز زندانی بود و در برخی روزها فقط برای یک ساعت پیاده روی از زندان آزاد می شد.

او تنها زن محکوم به اعدام بود، بنابراین نمی‌توانست با دیگران ترکیب شود، اما رابرتز می‌گوید که کریستا تا حدودی حس روتین داشت، در خواندن، تماشای تلویزیون و نوشتن برای دوستان خود راحت می‌شد.

مدت زیادی پس از ملاقات آنها، رابرتز یک کارت دست ساز از پایک دریافت کرد که از او به خاطر رفتارش با او تشکر می کرد.

او گفت: «به یاد دارم که کاغذ ارغوانی به شکل پروانه بود و داخل آن نوشته بود «ممنون که خوب بودی، ممنون که با من به عنوان یک زن رفتار کردی» و تمام.

مقاله ای که توسط هلن رابرتز نوشته شده و توسط مجله More در سال 2006 منتشر شده است

رابرتز افزود: "مهم نیست در مورد کریستا پایک چه گفته ام، به هیچ وجه نمی توانم از جنایت او بکاهم."

او گفت: «او مستحق زندان بود، البته که داشت. او مرتکب جنایت شد، جان یک زن دیگر را گرفت و باید به خاطر آن مجازات می شد.

"با این حال، هرگز نمی توانید فکر نکنید، اگر او در زمان نیاز به کمک داشت، آیا همان کاری را که انجام می داد انجام می داد؟"

او ادامه داد: من نمی توانم زنی را که ملاقات کردم، زنی که در مقابلم داشتم و اینکه چگونه با او پیوند خوردم و واکنش او به من و پاسخ او به من و سوالاتم را انکار کنم.

او هنوز یک انسان است. هیچ راهی وجود ندارد که بتوانم او را ملاقات کنم و تاثیری روی من نداشته باشد.

فکر می‌کنم او می‌داند که زندگی‌اش را تلف کرده است، و فکر می‌کنم می‌داند که می‌توانست در زندگی‌اش کارهای خوبی انجام دهد، اما این کار را نکرد.»

هدف Plaid برای شرکت جدید FTSE 100 مستقر در ولز در عرض 10 سال

پسر 6 ساله ای که در تصادف ون جان خود را از دست داد، "عمیق تر از آنچه که کلمات نمی توانند بیان کنند" دوست داشتند.

تصادف ماشین با کرکره های مغازه های ویروسی جایی که گران به هوا بلند شده بود