من 53 ساعت را در یک اتاق خواب 50 فوت مربعی Amtrak با حمام کامل گذراندم. من با کمال میل دوباره برای آن 2200 دلار پرداخت می کنم.

خبرنگار Business Insider 53 ساعت را در قطار کالیفرنیا زفیر Amtrak در یک اتاق خواب گذراند. جوی هادن/ بیزینس اینسایدر یک کاناپه، یک صندلی، یک میز، دو تخت، یک حمام کامل، یک پنجره و یک در کشویی.

خانه من برای طولانی ترین سفر قطار در ایالات متحده اساسا یک اتاق هتل در حال حرکت بود.

ارزان نبود، اما پشیمان نیستم که در اتاق خواب آمتراک ولخرجی کردم. من قصد نداشتم راحتی را فدای چند دلار پس انداز کنم. نه هنگام رزرو طولانی ترین سفر قطار در ایالات متحده.

اکثر مردم برای رفتن از یک مکان به مکان دیگر از قطار استفاده می کنند. اما در ماه فوریه، Amtrak's California Zephyr مقصد من بود. می‌خواستم از سفر 53 ساعته از شیکاگوی برفی تا آفتابی امریویل کالیفرنیا لذت ببرم.

به همین دلیل 2200 دلار برای یک اتاق خواب، یک کابین خصوصی با حمام کامل هزینه کردم.

در حالی که برای اقامت در اتاق کوچک و متحرک هتل هیجان زده بودم، به این فکر می کردم که آیا از خرج کردن این همه پشیمان می شوم. در نهایت مطمئن بودم که انتخاب درستی برای چنین سفر طولانی انجام داده ام.

در اینجا نگاهی به داخل اتاق خواب 50 فوت مربعی می اندازیم.

اتاق خواب من در سطح دوم قطار Amtrak Superliner قرار داشت.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

کالیفرنیا زفیر یک آمتراک سوپرلاینر است - یک قطار دو طبقه با صندلی مربی، اتاق خواب، اتاق‌های کوچک (یک کابین خصوصی که تقریبا نصف اندازه یک اتاق خواب است)، یک ماشین غذاخوری و یک ماشین سالن. همچنین اتاق خواب های بزرگتر با اندازه خانوادگی و اتاق خواب های قابل دسترس نیز وجود دارد.

من یک سال قبل سوار زیفیر کالیفرنیا شده بودم، اما سفر کوتاه تری را در اتاقک انجام دادم. این اولین باری بود که کل مسیر شیکاگو به کالیفرنیا را سوار کردم. همچنین این اولین باری بود که با Amtrak Superliner یک اتاق خواب رزرو می کردم.

فضای محصور 50 فوت مربعی در دو طبقه، یک کاناپه، یک صندلی تک نفره و یک حمام کامل بسته بندی شده است.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

کاناپه تا شد تا طبقه پایینی را تشکیل دهد و تخت بالا از سقف پایین کشیده شد.

اتاق خواب Amtrak تا دو مسافر را می خواباند، اگرچه من به تنهایی سفر کردم.

رزرو همچنین شامل برخی از امتیازات بود. دارندگان بلیت ماشین خواب از مهماندار درجه یک، اولویت سوار شدن، دسترسی به سالن در برخی از ایستگاه‌ها و وعده‌های غذایی رایگان در هواپیما برخوردار می‌شوند.

وقتی برای اولین بار سوار قطار شدم، هیچ تختخوابی در دیدم نبود.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

در طول روز، طبقه پایینی به عنوان کاناپه تنظیم می شد و طبقه بالایی تا می شد. صندلی تکی رو به کاناپه با یک میز کششی در بین آن.

یک میز کششی بین صندلی ها بود که برای کار و غذا خوردن از آن استفاده می کردم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

میز همچنین دارای دو برگ تاشو برای فضای بیشتر بود. من فکر کردم این یک هک هوشمند صرفه جویی در فضا است.

یک کمد باریک هم جلوی اتاق بود.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

کمد دو چوب لباسی داخل کمد داشت. من از آن برای نگهداری کت، ژاکت و چکمه های زمستانی استفاده کردم.

کمد روبروی یک سینک و روشویی بود.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

سینک و روشویی دو پریز برق و یک چراغ بالای سر داشت. اگرچه کابینت ها با حوله های دستی، دستمال کاغذی و صابون اضافی پر شده بود، اما هنوز فضای کافی برای نگهداری لوازم بهداشتی خودم وجود داشت. آینه پانل‌بندی‌شده باعث می‌شود که صبح‌ها آماده‌شدن کمی مجلل به نظر برسد.

در طرف دیگر روشویی، دری به حمامی جمع و جور با توالت و دوش منتهی می شد.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

فقط اتاق خواب های قطارهای آمتراک سوپرلینر دارای حمام خصوصی هستند.

دوش گرفتن در کنار توالت عجیب بود، اما نمی‌توانستم انکار کنم که استفاده هوشمندانه از یک فضای محدود بود. و من مطمئنا آن را به داشتن توالت یا فقط دوش ترجیح می دادم.

برای استفاده از دوش، ابتدا دما را تنظیم کردم. سپس دکمه ای را فشار دادم تا آب روشن شود. دکمه دیگری روی سر دوش وجود داشت که آب را خاموش و روشن می کرد. روی دیوار بالای توالت، شامپو، نرم کننده و شوینده بدن را دیدم.

یک آینه تمام قد در انتهای اتاق خواب پشت صندلی تک نفره وجود داشت.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

آینه نه تنها برای آماده شدن مفید بود، بلکه فضای تنگ را بزرگتر می کرد.

من از قفسه بالای صندلی تک برای نگهداری چمدانم استفاده کردم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

هر روز صبح و عصر وقتی لباس‌هایم را عوض می‌کردم، چمدانم را روی صندلی تک نفره می‌کشیدم. مسافران همچنین می‌توانند چمدان‌های خود را در یک فضای مشترک در ماشین خواب نگهداری کنند، اما من ترجیح می‌دهم وسایلم را نزد خود نگه دارم.

کنترل اتاق را در دو طرف کاناپه پیدا کردم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

هر دو مجموعه کنترل دارای چراغ خواندن بودند. یکی دارای پریز برق و صفحه دما بود و دیگری دکمه تماس همراه و گزینه های روشنایی داشت.

از جمله این کنترل ها، تنظیم شب برای چراغ ها بود.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

محیط شب یک نور آبی کم رنگ بود که فکر می کردم درخششی رویایی به فضای قبل از خواب می بخشید.

وقتی شب اول وقت خواب فرا رسید، طبقه بالایی را انتخاب کردم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

وقتی تخته بالا را از سقف پایین کشیدم، نردبانی را روی تختخواب پیدا کردم و آن را به سمت دور تخت وصل کردم. تسمه های ایمنی بود که به سقف قلاب کردم.

رویه تشک، ملافه نرم و بالش هم وجود داشت. من از یک کیسه دیواری برای نگهداری یک بطری آب و تلفنم استفاده کردم.

من دوست داشتم روی طبقه بالا بخوابم - علیرغم اینکه سرم را به سقف پایین می زدم - زیرا می توانستم کوله پشتی و سایر وسایلم را روی کاناپه زیر قرار دهم که اتاق را مرتب نگه می داشت. آن شب اول هفت ساعت خوابیدم.

شب دوم در طبقه پایین خوابیدم.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

من یک اهرم زیر هر بالشتک نیمکت کشیدم تا طبقه پایینی را تشکیل دهم.

اگرچه اتاق آنقدرها مرتب نبود، از آنجایی که فضای زیادی برای نگهداری وسایلم نداشتم، قدردان بودم که طبقه پایینی کمی بزرگتر از تخت بالای تخت بود.

من هم دوست داشتم صبح که از خواب بیدار می شدم دقیقا کنار پنجره باشم. من هشت ساعت در این تخت خوابیدم.

پس از 53 ساعت در کالیفرنیا زفیر، به این نتیجه رسیدم که اتاق خواب ارزش قیمت بسیار بالایی را دارد.

جوی هادن/ بیزینس اینسایدر

برخلاف اکثر قطارهای شبانه که من سوار شده ام، اتاق خواب آنقدر راحت بود که واقعا از گذراندن 53 ساعت در یک فضای محدود لذت برد. من به کالیفرنیا رسیدم که به خوبی استراحت کرده بودم و تمیز بودم.

من فقط برای قطارهای دوربرد آمتراک در اتاق خواب پرهیز نمی کنم. فکر می کنم اتاقک کوچکتر به اندازه کافی راحت است و ارزش صرفه جویی در هزینه را در سفرهای شبانه کوتاهتر دارد. اما برای سواری هایی که بیش از 24 ساعت طول می کشد، هر بار یک اتاق خواب رزرو می کنم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید