مهمانی فون نیومن

صفی از مردان و زنان، افراد فنی و دانشگاهی، اینچ به اینچ از یک راهرو به سمت یک در بزرگ حرکت کردند.

زن جوان مودب اما اصرار با پدش ایستاده بود، لباسی هوشمندانه به تن داشت. شلوار. پیراهن سفید. موهای قهوه ای کوتاه کوتاه. گوشواره. یک لبخند دوستانه

به جلو حرکت کردیم. دیگر زنان جوان به همین ترتیب در صف کار می کردند.

شروع کردم به دور شدن، اما او بازویم را محکم گرفت، در حالی که دستش را مانند یک رذیله در دست گرفت.

به راهرو به سمتی که فکر می کردم می آیم نگاه کردم. صف - طول یک مایل. یک بازی؟ دوراهی زندانی؟ کمترین عدد منحصر به فرد؟