موزه هنر مورد انتظار در کارخانه سابق رنو سرانجام به Idyllic Île Seguin پاریس رسید.

برای رسیدن به جدیدترین مرکز هنر معاصر فرانسه، سفر بخشی از تجربه است. برای رسیدن به Île Seguin در Boulogne-Billancourt، در حومه غربی پاریس، ابتدا باید به Pont de Sèvres، آخرین ایستگاه مترو خط 9 بروید و سپس 15 دقیقه پیاده روی کنید یا با اتوبوس پنج دقیقه سوار شوید. ارزش پیاده‌روی را دارد: عبور از جزیره به معنای ترک بافت شهری متراکم برای مکانی محصور در آب، با چشم‌اندازی به سواحل رودخانه سن و تپه‌های Meudon است.

اینجا جایی است که Le Large جای خود را پیدا کرده است. این مرکز هنری بخشی از Pointe des Arts است، یک توسعه فرهنگی 450 یورویی (504.5 میلیون دلار) که شامل سینما، هتل و سایر امکانات نیز می شود. ساخت آن فصل دیگری در دگرگونی جزیره ای است که هویت آن مدت هاست با تولید صنعتی گره خورده است. در بیشتر قرن بیستم، کارخانه رنو این سایت را اشغال کرد و هزاران کارگر را استخدام کرد و خودروها را از طریق جاده و رودخانه به بیرون فرستاد.

نام مرکز عمدا مقیاس و امکان را تداعی می کند. این ساختمان که توسط RCR Arquitectes برنده جایزه پریتزکر طراحی شده است، هندسه ای متمایز دارد، ردپای آن از 5382 فوت مربع در پایه به 16146 فوت مربع در طبقه پنجم افزایش یافته است. نمای گرم و مسی آنودایز آلومینیومی آن از عناصر الماسی شکلی تشکیل شده است که مانند فلس هایی روی هم قرار گرفته اند، که اشاره ای به دوتایی است که در نام موسسه تعبیه شده است. در زبان فرانسوی، prendre le large به معنای سر به دریا رفتن است.

پائولا آیزمبرگ کارگردان در مصاحبه ای در محل قبل از افتتاحیه آن به ARTnews گفت: "این بیان با محیط جزیره و رابطه آن با آب طنین انداز می شود. امکان فرار، خروج و کشف را نشان می دهد."

با بودجه عملیاتی سالانه ای که 5 میلیون یورو (5.6 میلیون دلار) تخمین زده می شود، Le Large نحوه استفاده از 26910 فوت مربع خود را در فضای نمایشگاهی تغییر می دهد، بین یک نمایشگاه که کل موزه را در بر می گیرد، همانطور که نمایشگاه افتتاحیه آن انجام می دهد، یا داشتن «چند نمایش به طور همزمان اجرا می شود، یکی در طبقه پنجم، نمایشگاه دیگری برای فصل ششم و هفتم، طبق گفته آیمبرگ، طبقه دوم ما خواهد بود».

نمایی از نمای مسی آنودایز آلومینیومی Le Large با روکش الماسی شکل. نیکلاس ترویار

جاه طلبی Le Large جذب گسترده ترین مخاطب ممکن است، با تصور آنچه فراتر از خود هنر است. این مرکز به گونه‌ای طراحی شده بود که به اندازه یک مکان نمایشگاهی، یک فضای گردهمایی باشد و حدود 40 درصد از فضاهای عمومی آن برای ورود آزاد است. طبقه اول بازدیدکنندگان را تشویق می‌کند تا زمانی را در ساختمان بگذرانند، جایی که می‌توانند چند اثر از نمایشگاه‌های موقت را تماشا کنند، اما بیشتر در قسمت‌های نشیمن بزرگ لابی غرق‌شده برای مکالمات طولانی، تجمل کنند.

در همان نزدیکی، یک کتاب‌فروشی و فروشگاه مفهومی در کنار پله‌هایی قرار دارد که فضایی شبیه به آمفی‌تئاتر برای نشستن دارد.

این راه پله چند منظوره به یک نیم طبقه منتهی می شود که پله برقی ها مستقیما به طبقه پنجم منتهی می شوند. در آنجا، قبل از اینکه بازدیدکنندگان بتوانند به گالری‌های نمایشگاه برسند، دو فضا توسط طراح کنستانس گیست پیدا خواهند کرد: یک کافی‌شاپ 80 نفره که غذاهای فصلی و چشم‌اندازهای پانوراما سرو می‌کند، و آتلیه Le Petit، یک بخش اختصاصی برای کودکان شش تا ده ساله که می‌توانند در کارگاه‌های رایگان شرکت کنند.

برای حمایت از جاه‌طلبی‌های خود، Le Large بر روی یک مدل ترکیبی عمل می‌کند و یک انجمن غیرانتفاعی را که دارای یک صندوق موقوفه و یک نهاد تجاری مسئول اجاره مکان و رویدادهای خصوصی است، ترکیب می‌کند. این انجمن به ریاست کلکسیونر لوران دوما، مدیریت تمام Pointe des Arts در Île Seguin را با ماموریت ترویج خلاقیت هنری فرانسه بر عهده دارد. حامی اصلی آن صندوق وقف Emerige، بازوی بشردوستانه شرکت دوما، Emerige است.

Le Large جدیدترین ابتکارات هنری معاصر خود است که شامل کمک هزینه برای هنرمندان نوظهور و برنامه سفارشی به نام 1 immeuble، 1 oeuvre (1 ساختمان، 1 اثر هنری) است.

نمای نصب «موتور خیالی»، 2026، در Le Large، Île Seguin، قطعات چوبی رنو آرمان – تجمع رنو n o 151 (1968) را در مرکز نشان می‌دهد. عکس Aurélien Mole; هنر ©2026 آرمان، ADAGP، پاریس

Pointe des Arts دوما تقریبا به طور قطع با دو موزه خصوصی دیگر پاریس که توسط کلکسیونر تأسیس شده است مقایسه می کند: Fondation Louis Vuitton (توسط برنارد آرنو) و Bourse de Commerce (توسط فرانسوا پینو). از نظر معماری، Fondation Louis Vuitton و Le Large مشابه هستند، هر دو پروژه‌های فرهنگی هدفمند هستند، در حالی که Bourse de Commerce یک ساختمان تاریخی را با مداخلات معاصر تادائو آندو و متخصصان میراث تغییر می‌دهد.

Fondation Louis Vuitton به صورت متصدی، نمایشگاه‌های گذشته‌نگر و نمایشگاه‌های بین‌المللی بزرگی را ارائه می‌کند و خود را به عنوان یک مکان مهم برای بورسیه تحصیلی جدید هنرمندان مشهور معرفی می‌کند. Bourse de Commerce مستقیما در مجموعه Pinault که نمایشگاه‌های موضوعی و ارائه‌های هنرمند محور آن را ارائه می‌کند، لنگر انداخته است. در حالی که نمایشگاه افتتاحیه آن گفتگوی بین مجموعه هنری رنو و هنرمندان معاصر را ارائه می‌کند، مسیر طولانی‌مدت کیوریتوری Le Large هنوز مشخص نشده است.

Le Large به جای ساختن یک مجموعه دائمی یا خانه دائمی دارایی های خود دوما، بر ارائه برنامه در حال تغییر نمایشگاه های موقت تمرکز می کند. نمایش افتتاحیه، با عنوان "Moteur Imaginaire" (موتور خیالی)، با یکی از متصدیان ترین متصدیان امروزی همراه است: سیسیلیا المانی، کارگردان و سرپرست ارشد هنرهای لاین در نیویورک و متصدی بینال ونیز 2022.

او به ARTnews گفت: «[نمایشگر] خودرو را در یک سفر خیالی دنبال می‌کند، از کف کارخانه تا خط مونتاژ، خارج از جهان به عنوان یک هدف و در نهایت به الگوریتم. «این دگردیسی، از مکانیسم به موجود زنده، چیزی است که کل نمایشگاه را هدایت می‌کند.»

Jean Dubuffet، Le Mur bleu، 1967–1969، نمای نصب، در «موتور خیالی»، 2026، در Le Large.

«Moteur Imaginaire» با تکیه بر تاریخ صنعتی رنو، بیش از 100 اثر از 55 هنرمند از 23 کشور جهان را گرد هم می آورد که از دهه 1930 تا کنون بازمی گردد. رنو سابقه سفارش دادن هنرمندان از طریق برنامه هنر، تحقیق و صنعت را دارد که هنرمندان را به کارخانه‌های خودروساز دعوت می‌کرد. ژان دوبوفه، آرمان، ژان تینگولی و ویکتور وازارلی از جمله کسانی بودند که شرکت کردند.

آثار آنها بخشی از 50 قطعه از مجموعه رنو است که با عکس‌های تاریخی و مواد آرشیوی مستند کارخانه و کارگران آن تکمیل می‌شود تا نمایشگاه را به زندگی سابق جزیره متصل کند. آیزمبرگ گفت: «ما احساس می‌کردیم ضروری است که این تاریخ را بپذیریم.

چیدمان نمایشگاه، که توسط طراح فرانسوی پاسکال رودریگز طراحی شده است، در چهار فضای متوالی آشکار می شود که توسط دیوارهای جداکننده که توسط دهانه های مدور بزرگ در مرکز آنها سوراخ شده اند، از هم جدا شده اند. این دیافراگم ها که در امتداد یک محور قرار گرفته اند، چشم اندازی را ایجاد می کنند که منطق خط مونتاژ صنعت خودرو را تداعی می کند. آیزمبرگ توضیح داد: "شما احساس می کنید که در داخل یک ماشین، یک پارکینگ، یک تونل یا شاید داخل یک سیلندر موتور هستید."

المانی اضافه کرد: "برای تقریبا یک قرن، Île Seguin خانه کارخانه رنو بود، قلعه ای برای تولید که حدود 30 میلیون خودرو تولید می کرد: ماشینی برای ساخت ماشین ها. من می خواستم نمایشگاه به همین ترتیب کار کند، به عنوان خط مونتاژ ماشین ها و ایده ها."

نمای نصب «موتور خیالی»، 2026، در Le Large، Île Seguin، که کار سفارشی محمد الخطیب R12 Cathédrale (2026) را در مرکز نشان می دهد. عکس Aurélien Mole/©2026 Mohamed El Khatib & Louise Sari, ADAGP, Paris/Collection of the Fonds de dotation Emerige, Paris

در هر افتتاحیه، المانی یک خودرو قرار داده است. اولین نصب، یک خودروی رنو در سال 1898 است که توسط هنرمند غنائی پاا جو جونیور به یک تخته چوبی نقاشی شده تبدیل شده است. (این بخشی از مجموعه لوران دوما است.) مداخله آرمان روی یک مدل چوبی در اندازه واقعی از رنو 10 است که در اصل توسط مهندسان رنو ساخته شده بود. هنرمند فرانسوی که به کارخانه دعوت شد، آن را تکه تکه کرد و آنها را در جعبه های پلکسی چید.

همچنین در مجموعه دوما، رنو 12 محمد الخطیب گنجانده شده است. مملو از چمدان، اسناد و نوار کاست، تجربیات خانواده‌های مهاجری را که از دهه 1970 تا 1990 برای تعطیلات تابستانی از فرانسه به مغرب می‌رفتند، بازگو می‌کند. سهم برتراند لاویر یک رنو فرمول یک است که با ضربات قلم مو ضخیم و پویا که مشخصه کارهای او از دهه 1980 بوده است، دوباره رنگ آمیزی شده است.

محمد بوروئیسا، بدون عنوان، 2018. عکس: Aurélien Mole; هنر: ©2026 Mohamed Bourouissa and ADAGP, Paris/Courtesy the artist and Mennour, Paris/Private Collection, Paris

المانی برای اولین نمایشگاه خود در فرانسه توضیح داد که تمرکز بر هنرمندان فرانسوی مهم است. نزدیک به نیمی از این افراد در فرانسه زندگی می کنند. او با اشاره به اینکه توانست با هنرمندانی که سال‌ها حرفه‌شان را دنبال می‌کرد، مانند سارا سادیک، راندا معروفی، و محمد بوروئیسا، و همچنین با هنرمندانی مانند والنتین رنجر، رومولد جاندولو و برتیل باک، کار کند، گفت: «کارگردانی فرصتی فوق‌العاده برای آشنایی بیشتر با صحنه هنر فرانسه بود.

در طول مسیر، چندین هنرمند نیز پیوند شخصی با رنو پیدا کردند. المانی گفت: «یوهنا بناینوس فهمید که پدربزرگش در جزیره کار کرده است. "من با نسلی آشنا شدم که تاریخ را به عنوان یک ماده زنده تلقی می کنند. آنها به بایگانی رفتند، با کارگران سابق نشستند و با قطعاتی که فوری، حساس و بسیار مال خودشان بودند، بازگشتند."

"Moteur Imaginaire" همچنین دارای 17 قطعه جدید سفارش شده است، مانند فیلم Clément Cogitore، Untitled (2026)، که اعتصاب کارخانه رنو در سال 1947 را از طریق یک صحنه تقریبا بی حرکت از یک زن در حال بافتن در کنار یک خط مونتاژ ثابت بازبینی می کند. این اثر با الهام از فیلم های مستند، توجه را به بعد آرام تر و اغلب نادیده گرفته شده از فعالیت کارگری جلب می کند. همانطور که نور به تدریج محو می شود، صحنه هم عزم کارگران و هم تعلیق فعالیت صنعتی را نشان می دهد.

کلمان کوگیتوره، بدون عنوان (هنوز)، 2026. ©2026 Clément Cogitore, ADAGP

فیلم کوگیتوره مشابهی در ملیله‌ای از ژنیا ماچنوا می‌یابد که موتور رنو کانگو پدربزرگش را به تصویر می‌کشد. آیزمبرگ گفت: «این اثر که بر روی یک ماشین بافندگی دستی بافته شده است، حافظه شخصی را به گفتگو با تاریخ صنعتی می آورد. "تکنیک پر زحمت آن تضاد عمدی را با سرعت و کارایی تولید مکانیزه ارائه می دهد."

آثاری از این دست تنها یکی از شگفتی‌هایی است که المانی امیدوار است بازدیدکنندگان هنگام بازدید از Île Seguin پیدا کنند. او گفت: «باز کردن یک مؤسسه جدید همیشه نادر است و انجام آن در جزیره‌ای که آنقدر پر از حافظه است، یک امتیاز واقعی است. : کارخانه رنو مدت ها پیش برچیده شد و امروز ساختمانی کاملا جدید به جای آن برپا شده است که به روی همه باز است. Le Large این سایت خارق‌العاده را به مردم باز می‌گرداند و Moteur Imaginaire داستان‌های آن را زنده می‌کند.