موشک استارشیپ اسپیس ایکس چقدر بزرگ و قدرتمند است؟

بزرگتر همیشه بهتر نیست، اما وقتی صحبت از اکتشاف فضایی می شود، ممکن است اینطور باشد.

با انباشته شدن هر دو مرحله، پرتابگر فضایی استارشیپ فعلی اسپیس ایکس در ارتفاع 407 فوتی قرار دارد. از بلندترین درخت زنده شناخته شده، هایپریون، و یک سوم بلندتر از مجسمه آزادی (شامل پایه) بلندتر است. این بلندترین موشکی است که تاکنون به پرواز درآمده و قدرتمندترین راکتی است که با نیروی رانش 18.1 میلیون پوندی پرتاب شده است. در طی اولین پرتاب کامل خود در آوریل 2023، اگزوز تقویت کننده سکوی پرتاب بتنی را شکست و زمین زیر آن را حفاری کرد و زباله ها را در 385 هکتار پرتاب کرد.

این تقویت کننده با نیروی رانش 16.7 میلیون پوندی ارزیابی شد که کمی کمتر از آنچه در 28 سپتامبر 2026 پرتاب شد.

به خاطر داشته باشید که این ارتفاع خودروی دو مرحله ای کامل را پوشش می دهد. بخش پایینی که به عنوان Super Heavy شناخته می شود، تقویت کننده 236.2 فوتی است که فشار اولیه را از سکوی پرتاب فراهم می کند. در بالای آن فضاپیمای 170.6 فوتی استارشیپ قرار دارد. در حالی که از نظر اندازه و قدرت بسیار زیاد است، ابعاد آن هدف بزرگ تری از برداشت به تنهایی دارد. اسپیس ایکس این سیستم را برای حمل محموله های عظیم و در نهایت حمل انسان و محموله به خارج از مدار زمین طراحی کرد. SpaceX همچنین قصد دارد هر دو مرحله را بازیابی و استفاده مجدد کند.

تقویت کننده Super Heavy دارای 33 موتور رپتور است که متان مایع و اکسیژن مایع را می سوزاند و 18.1 میلیون پوند نیروی رانش تقویت کننده ایجاد می کند. برای یک دیدگاه جالب، سیستم پرتاب فضایی ناسا 8.8 میلیون تا 9.4 میلیون پوند حداکثر نیروی رانش تولید می کند. پس از جدا شدن Super Heavy، Starship با سه موتور معمولی Raptor و سه موتور Raptor Vacuum که برای کار در فضا طراحی شده اند، به کار خود ادامه خواهد داد. SpaceX نیروی رانش مرحله بالایی را تقریبا 3.5 میلیون پوند نیرو فهرست می کند. فقط شکل تقویت کننده نیروی رانش بالابر را نشان می دهد.

قدرت عظیم این موشک باید برای بلند کردن محموله های سنگین بیشتر از مبارزه با گرانش انجام دهد. Super Heavy دارای ظرفیت پیشرانه 3650 تنی است و استارشیپ 1600 متریک تن اضافی دارد. این 5250 تن متریک بیش از هر چیز دیگری است. با تمام این وزن، قدرتمندترین موشک جهان هنوز به موتورهای بسیار کارآمد و درجه قابل توجهی از برنامه ریزی دقیق قبل از پرتاب بستگی دارد.

علیرغم همه پیشرفت‌های تکنولوژیک امروزی، استارشیپ همچنان باید در مدار زمین سوخت‌گیری کند، حداقل تا آنجا که به مأموریت‌های فرود ماه برنامه‌ریزی شده ناسا مربوط می‌شود. فرودگر ماه اسپیس ایکس تنها برای رسیدن به مدار، بخش قابل توجهی از پیشران خود را می سوزاند و باید سوخت گیری کند.

برنامه بازی اسپیس ایکس و ناسا شامل چندین وسیله نقلیه تخصصی است، از جمله یک انبار سوخت که ابتدا پرتاب می شود و سپس کشتی های تانکری که سوخت را تحویل می دهند. فرودگر ماه آخرین بار پرتاب می شود، به انبار متصل می شود و پیشران می گیرد.

همه اینها قبل از پرتاب خدمه به فضاپیمای Orion ناسا (بخشی از برنامه آرتمیس) اتفاق می‌افتد، پس از آن، آنها با فرودگر استارشیپ در مدار زمین ملاقات می‌کنند قبل از اینکه استارشیپ هر دو فضاپیما را به مدار ماه سوق دهد. سپس کاوشگر استارشیپ دو خدمه را به سطح ماه می برد و برمی گرداند. حمل و نقل و ذخیره سازی پیشرانه های بسیار سرد در فضا یک چالش فنی دشوار است، بنابراین مراحل برنامه ریزی شده، سوخت گیری و یک سیستم پشتیبانی پیچیده برای انجام موفقیت آمیز همه چیز ضروری است.