مونستر یاد آنتونی فولی را با پیروزی بر مسابقه 92 در Pairc Uí Chaoimh گرامی داشت.

جام C h ampi o ns: Munster 33 Racin g 92 25

در شبی که یاد و خاطره آنتونی فولی، شماره هشت و مربی افسانه‌ای سابق خود را گرامی داشتند، یک دهه پس از درگذشت او در پاریس، مونستر نهایت تمجید را برای او انجام داد و یک شب احساسی را با پیروزی در اولین بازی خود در جام قهرمانان به پایان رساند.

در حقیقت، مانستر در مسابقات و استارت‌ها بازی می‌کرد، اما تعداد آن‌ها به اندازه‌ای بود که همیشه از ریسینگ جلوتر بودند، که گهگاه در یک برخورد قدیمی، مملو از ضربات ضعیف و چرخش‌های شلخته، وارد زندگی می‌شدند.

با باز هم عالی Marnus van der Merwe، ضربات ایستگاهی به خوبی پیش رفت و تعداد بیشتری از ضربه های کلیکی وجود داشت که به یکی از ویژگی های بازی تبدیل شده اند. لحظاتی جادویی از چارلی اوشی وجود داشت و با وجود یک خطای فاحش، کریگ کیسی رشته ها را کشید و با آخرین تلاش در پایان بازی را به پایان رساند.

از جمله ادای احترام به فولی، اجرای سرود شانون There is a Isle بود. جک اودونگو تنها عضوی از این تیم روز مسابقه بود که قرار بود یک دهه پیش در آن روز سرنوشت ساز در پاریس بازی کند و یک هفته بعد مقابل گلاسکو بازی کند. با در نظر گرفتن این موضوع، همسر فولی، اولیو، روز جمعه پیراهن‌ها را به بازیکنان مونستر تقدیم کرد و همچنین با احساسی از همسرش برای آنها صحبت کرد.

همچنین یک دقیقه سکوت، همانطور که در تمام زمین ها در مسابقات جام قهرمانان و چلنج کاپ وجود داشت، برای گرامیداشت یاد و خاطره هایرون اندروز، بازیکن شیرها، که در اتاق هتل خود پیش از مسابقه آنها در لاروشل در روز جمعه درگذشت، یک دقیقه سکوت برقرار شد.

سپس دو کاپیتان پیراهن‌های شماره هشت را عوض کردند، زیرا هر دو آن شب را به افتخار فولی بازنشسته کردند، در حالی که برایان گلیسون پیراهن 24 را بر تن کرد، همانطور که سی جی استندر در بازی مقابل گلاسکو انجام داده بود. همتای او و کاپیتان ریسینگ ماکسیم بادون هیچ شماره ای روی پشت خود نداشت.

چیزی در هوا وجود داشت. مسابقه ابتدا با یک ماول هیولایی و یک پنالتی باز توسط آنتوان گیبرت زده شد. اما مانستر پس از یکی از آن بازی‌های ضربه‌ای تند و ضربه‌ای شیطانی توسط اوشی که منجر به واگذاری یک اسکرام پنج متری به جوی مانو شد، به طرز قاطعی‌تری پاسخ داد. گلیسون از پایه بلند شد و به سمت کور حرکت کرد، نیکلاس مارتینز، باودون و آنتوان لاتراسه را برای یک پایان خوب به طرفین برخورد کرد. O’Shea حتی از خط تماس سمت راست به روشی بی‌پروا تبدیل به گل شد.

پس از یک ضربه دفاعی فوق‌العاده توسط مانستر، تکل جان هودنت و شغال دن کلی منجر به لمس اوشی در فاصله 40 متری شد و مانستر دوباره ضربه زد.

یک عنصر شانس وجود داشت، ذهن، زیرا هدف عقب نشینی الکس نانکیول برای اوشی کمی عقب تر از خط دفاعی بود که ناخواسته توپ را به دستان شی مک کارتی زد. او حتی گام‌هایش را هم نشکست و دو مدافع را با یک گام و شتاب، قبل از ضربه زدن به گیبرت برای پایان فوق‌العاده رها کرد.

دوباره، اوشی یک تبدیل بسیار سخت را قبل از اینکه تماشاگران به دلیل مالکیت گسترده راسینگ بر توپ و قلمرو آرام شوند، به دست آورد. آنها با کمک کارل دیکسون که جردن جوزف را از راه دور وزن بدن خود را تحمل نمی کرد، جریمه شغالی را به او داد، توانستند جلوی حملات کوتاه مانستر را بگیرند.

مانستر اوشی را در زمین عقب قرار داد، جایی که توسط نیمه‌های ریسینگ هدف قرار گرفت، زمانی که توماس آهرن از کناره وارد توپ شد، ضربه‌ای به پنالتی دیگر گیبرت منجر شد. اما اوشی یک برداشت عالی انجام داد و ریسینگ مدام توپ را می‌ریخت و می‌چرخاند، مانند زمانی که خواندن و قطع سین اوبراین توسط تک‌نفره فوق‌العاده جان هادنت پشتیبانی شد و شان ادوگبو به اوشی برای ضربه‌ای سریع به فضا کمک کرد. نانکیول تعقیب کرد و پنالتی را برد، اما کیسی که به اشتباه پنالتی قبلی را زده بود، این بار مانستر نتوانست خط مقدم را کامل کند.

بنابراین ریسینگ از قلاب خارج شد و نیمی از راگبی نسبتا متوسط، به جز دو تلاش و حلقه هایلایت O'Shea، 14-6 به پایان رسید.

در از سرگیری، قصد بسیار بیشتری نسبت به بازی‌های راه‌اندازی وجود داشت که از آن‌ها اوشی از خط دفاعی عبور کرد و در مراحل بعدی - ادوگبو دو بار دو طرف جک آنژیه را حمل می‌کرد، قبل از اینکه تدگ بیرن خط خوبی از کیسی بگیرد تا در فاصله نزدیک به گل برسد.

اما زمانی که ویلفرد هولئو یک خط مسابقه سست را به دست آورد، که به سادگی با پا گذاشتن گلیسون از میان بسته مانستر خواب‌آلود عبور کرد، آنها تلاشی نرم کردند. ریسینگ با ماکسیم ماکنود باتجربه در اسکرام هاف تیم بهتری بود، اگرچه او با یافتن خود در انتهای تیز یک تلاش نادرست، فراتر از وظایف خود رفت. کلایتون مک میلان به سمت نیمکت خود چرخید و آنها تحویل دادند، گاوین کومبز و جک اودوناگو به حمل‌های خود اضافه کردند و پس از اینکه نانکیول و کومبز آنها را روی پای جلو گذاشتند، کیسی به طرز ماهرانه‌ای فاین وایچرلی را راه‌اندازی کرد تا با اولین لمس خود گلزنی کند.

به مسابقه برگشت، آرتور روشه یک ضربه باکس کیسی را پشت سر گذاشت و هالئو برای جرونیمو پریشیانتلی برای زمین زدن و رها کردن مانو برای بازی آزاد کرد – گیبرت یک تبدیل خوب دیگر را اضافه کرد.

اما روشه بن اوکانر را در هوا بیرون آورد و دوباره با انرژی جمعیت، مانستر به میدان رفت، به گوشه ای رفت و به سمت خط رفت، پیش از این، کیسی کور شد و ماچنو را فریب داد تا کودتای فیض را به کار گیرد.

کیسی مانند فولی یک شانونمن، هشت انگشت خود را بالا گرفت و قبل از اینکه تیم گسترده‌تر در وسط زمین جمع شوند و بخوانند Stand Up and Fight بخوانند، به آسمان اشاره کرد که بازتاب پیروزی یک دهه پیش مقابل گلاسکو بود. افسوس، تا آن زمان، بخش عظیمی از جمعیت 24906 نفری متفرق شده بودند.

ترتیب گلزنی – دقیقه 3: قلم گیبرت 0-3; 7: گلیسون تلاش، اوشی باهم، 7-3; 13: مک کارتی تلاش، اوشی باهم، 14-3; 26: قلم گیبرت، 14-6; نیمه وقت 14-6 ; 43: Beirne try, O'Shea con, 21-6; 52: تلاش هولو، 21-11; 53: تلاش ماچنو، گیبرت کان، 21-18; 59: F Wycherley try, Hanrahan con, 28-18; 66: سعی مانو، گیبرت کان، 28-25; 79: کیسی تلاش 33-25.

مونستر: بن اوکانر؛ شی مک کارتی، الکس نانکیول، دن کلی، شان اوبراین؛ چارلی اوشی، کریگ کیسی؛ جرمی لافمن، مارنس ون در مروه، جک آنژیر؛ تام آهرن، تادگ بیرن (کاپیتان); شان ادوگبو، جان هادنت، برایان گلیسون.

تعویض ها: جک اودونگو برای ادوگبو، گاوین کومبس برای گلیسون (هر دو 54 دقیقه)؛ جاش وایچرلی برای Loughman، کیران بروکس برای Aungier، JJ Hanrahan برای O'Shea (همه 57)؛ کایران بروکس برای Aungier (58); Fineen Wycherley برای Ahern (60); مکس کلین برای Van der Merwe (79).

استفاده نشده: Ben O'Donovan.

RACING 92: Gerónimo Prisciantelli; ویلفرد هولو، وینیا هابوسی، جوی مانو، سیونه فیناو-توپو؛ آنتوان گیبر، آنتوان لاتراسه; ادوارد جونیور جابیا نیوکه، دیگو اسکوبار، گیورگی خارایشویلی؛ توماس لانو، جردن جوزف؛ لکیما تاگیتاگیوالو، نیکلاس مارتینز، ماکسیم بادون (کاپیتان).

تعویض: دمبا بامبا برای خارایشویلی، ماکسیم ماکنود برای لاتراسه (هر دو 45 دقیقه). سم جیمز برای هابوسی (49); Lehopa Leota برای Jabea Njocke (53); آرتور روشه برای توپو (57); ناتان هیوز برای جوزف (59); Yanis Basse برای Escober، Soumalia Camara برای Lainault (هر دو 78).

سینبیند: روشه (دقیقه 72).

داور: کارل دیکسون (انگلیسی)