میلیون ها پرونده جراحی سوالات جدیدی را در مورد داروهای GLP-1 مطرح می کند

برای اکثر افراد، داروهای GLP-1 با دیابت و کاهش وزن مرتبط است. اما مزایای بالقوه آنها ممکن است بسیار فراتر رود.

محققان دریافتند افرادی که از آگونیست های گیرنده GLP-1 قبل از جراحی انتخابی استفاده می کنند، نسبت به افرادی که از این داروها استفاده نمی کنند، کمتر احتمال دارد که عوارض جدی قلبی عروقی یا عفونت های بعد از عمل را تجربه کنند.

ژوزفین تولان، MD، نویسنده اصلی این مطالعه، به نیوزویک گفت که او به‌ویژه از اندازه ارتباط‌ها شگفت‌زده شده است، زیرا استفاده از GLP-1 با کاهش 11 درصدی احتمال بروز حوادث قلبی عروقی اصلی و کاهش 8 درصدی احتمال عفونت‌های بعد از عمل مرتبط است.

تولان گفت: «این یافته‌ها به‌ویژه جالب هستند زیرا داروهای GLP-1 بیشتر به دلیل مزایای متابولیک خود شناخته شده‌اند. این داروها علاوه بر اثراتشان بر اشتها و سیری، ممکن است مسیرهای التهابی را نیز تعدیل کنند که می تواند به توضیح ارتباط هایی که مشاهده کردیم کمک کند.

او افزود که دیدن این ارتباط در حوالی زمان جراحی بسیار جالب است، "زمانی که جراحی معمولا باعث ایجاد یک پاسخ التهابی قابل توجهی می شود."

محققان دانشکده پزشکی مک گاورن در UTHealth هیوستون تصمیم گرفتند تا بررسی کنند که آیا استفاده از GLP-1 می تواند بر دو خطر عمده بعد از جراحی تأثیر بگذارد: عوارض قلبی عروقی و عفونت.

آگونیست‌های گیرنده GLP-1، دسته‌ای از داروها که شامل درمان‌های مبتنی بر سماگلوتید و تیرزپاتید است، در ابتدا برای کمک به مدیریت قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ساخته شدند.

در سال‌های اخیر، مطالعات آن‌ها را با کاهش خطر حوادث قلبی عروقی اصلی مرتبط دانسته‌اند، اما اثرات آن‌ها در طول زمان جراحی نامشخص باقی مانده است.

برای بررسی، محققان داده‌های پایگاه داده EPIC COSMOS را تجزیه و تحلیل کردند، یک سیستم بزرگ پرونده الکترونیک سلامت که اطلاعات بیش از 1700 بیمارستان و 40000 کلینیک را جمع‌آوری می‌کند.

این مطالعه شامل 2,028,601 بزرگسال بود که تحت عمل جراحی انتخابی بیش از یک ساعت قرار گرفتند و حداقل به 24 ساعت بستری در بیمارستان بین ژانویه 2016 تا دسامبر 2024 نیاز داشتند.

از این بیماران، 145610 نفر تحت درمان با GLP-1 بودند. پس از استفاده از تکنیک‌های تطبیق آماری برای ایجاد گروه‌های قابل مقایسه، محققان نرخ حوادث نامطلوب قلبی عروقی، معروف به MACE و عفونت‌های پس از جراحی را بررسی کردند.

MACE شامل حمله قلبی، آسیب میوکارد، سکته مغزی و مرگ به هر علتی بود. پیامدهای عفونت شامل عفونت های محل جراحی، عفونت های دستگاه ادراری، پنومونی و سپسیس بود.

تجزیه و تحلیل نشان داد که حوادث قلبی عروقی عمده در 1 درصد از مصرف کنندگان GLP-1 در مقایسه با 1.1 درصد از افراد غیر استفاده کننده رخ داده است.

در همین حال، عفونت های بعد از عمل 4.9 درصد از کاربران GLP-1 و 5.3 درصد از افراد غیر استفاده کننده را تحت تاثیر قرار دادند.

به طور کلی، استفاده از GLP-1 با کاهش 11 درصدی احتمال عوارض قلبی عروقی عمده و کاهش 8 درصدی در احتمال عفونت های بعد از عمل همراه بود.

با این حال، این یافته ها همچنین وارد بحث مداومی در مورد نحوه مدیریت داروهای GLP-1 قبل از جراحی می شود.

تولان گفت که یکی از نگرانی های متخصصان بیهوشی این است که این داروها تخلیه معده را به تاخیر می اندازند و به طور بالقوه با وجود روزه داری استاندارد، محتویات معده باقی می مانند و خطر آسپیراسیون در طول بیهوشی را افزایش می دهند.

تولان گفت: «یافته‌های ما این نگرانی را برطرف نمی‌کند. اما آنها این احتمال را افزایش می دهند که ادامه این داروها می تواند نتایج بعد از عمل را بهبود بخشد.

تولان گفت که رهنمودهای فعلی ایالات متحده به جای اینکه به طور معمول داروهای GLP-1 را از هر بیمار قبل از عمل جراحی خودداری کنند، از یک رویکرد فردی حمایت می کند.

او افزود که تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا مزایای ظاهری علت و معلولی هستند و بهترین روش برای متعادل کردن آنها در برابر خطر آسپیراسیون مورد نیاز است.

محققان گفتند که یافته‌ها حاکی از مزایای بالقوه مهم داروهای GLP-1 پس از عمل است که می‌تواند به بهبود نتایج برای بیمارانی که تحت عمل جراحی انتخابی غیر قلبی قرار می‌گیرند، کمک کند.

با این حال، آنها هشدار دادند که این مطالعه مشاهده ای بوده و نمی تواند ثابت کند که داروها به طور مستقیم باعث کاهش خطر شده اند.

دکتر جسیکا دانکن، افسر ارشد پزشکی در Ivím Health و پزشک متخصص چاقی که از هیئت مدیره تایید شده است، به نیوزویک گفت که در حالی که اندازه مطالعه و دامنه واقعی این مطالعه یافته‌ها را معنادار می‌کند، تفاوت مطلق بین دو گروه نسبتا کوچک بود.

او گفت: "برای یک بیمار، این ممکن است یک مزیت کوچک باشد، اما در میلیون ها جراحی که هر سال انجام می شود، می تواند از نظر بالینی مرتبط باشد."

او گفت که نتایج از نظر بیولوژیکی قابل قبول هستند زیرا داروهای GLP-1 کنترل قند خون را بهبود می بخشد، اثرات ضد التهابی دارند و مزایای قلبی عروقی را در کارآزمایی های تصادفی کنترل شده نشان داده اند.

او افزود، این مطالعه شواهد اولیه ای را ارائه می دهد که برخی از این مزایا ممکن است در حین جراحی باقی بمانند.

با این حال، دانکن تاکید کرد که طراحی مشاهداتی به معنای علت و معلول قابل اثبات نیست.

این تحقیق همچنین مشخص نکرد که آیا بیماران قبل از جراحی مصرف داروی GLP-1 را متوقف کرده‌اند یا نه، بنابراین تعیین اینکه آیا این ارتباط ناشی از فعال بودن دارو در حین جراحی یا اثرات متابولیکی طولانی‌مدت آن است، غیرممکن می‌شود.

دانکن گفت: این مطالعه همچنین بر جراحی بستری متمرکز بود و نتایج آسپیراسیون را گزارش نکرد، به این معنی که "منفعت بالقوه را نشان می دهد، اما تصویر کامل خطر را نشان نمی دهد."

برای بیماران، دانکن گفت که این یافته‌ها نباید کسی را وادار کند که داروی GLP-1 را بدون راهنمایی پزشکی شروع یا متوقف کند.

درعوض، بیماران باید به تیم جراحی و بیهوشی خود بگویند که کدام GLP-1 را مصرف می‌کنند، دوز مصرفی و آخرین باری که آن را مصرف کرده‌اند و دستورالعمل‌های پزشک خود را دنبال کنند.

برای پزشکان، او گفت که یافته‌ها ممکن است از حرکت به سمت تصمیمات فردی در مورد استفاده از GLP-1 قبل از جراحی حمایت کند، اما شروع داروها را به طور خاص برای جلوگیری از عوارض جراحی توجیه نمی‌کند.

دانکن گفت: در نهایت، این مطالعه اطمینان‌بخش و فرضیه‌آفرین است. "گام بعدی تحقیقات آینده نگر است که سود و خطر را با هم ارزیابی می کند، بنابراین ما می توانیم تعریف کنیم که کدام بیماران بیشتر سود می برند و چگونه این داروها باید در حول جراحی مدیریت شوند."