میکروپلاستیک ها به بدن ما نفوذ می کنند. شرکت های شیمیایی دهه ها پیش این اتفاق را دیدند

در سال‌های اخیر موجی از تحقیقات میکروپلاستیک‌ها - ذرات پلاستیکی ریز که قادر به نفوذ به بافت‌های انسان هستند - را با مشکلات سلامتی از جمله افزایش خطر حمله قلبی، برخی سرطان‌ها و مشکلات تولید مثل مرتبط کرده است. محققان هنوز در حال کار برای درک دقیق چگونگی تأثیر میکروپلاستیک ها بر سلامت ما هستند، اما اسناد جدید کشف شده نشان می دهد که دانشمندان صنعت برای دهه ها از خطرات احتمالی آن آگاه بوده اند.

تحقیقاتی که توسط لس آنجلس تایمز انجام شد، یادداشت‌های داخلی را در میان دانشمندان و مدیران شرکت‌های شیمیایی به دست آورد که نشان می‌داد صنعت پلاستیک حداقل 50 سال است که از احتمال آلودگی میکروپلاستیک در بدن انسان آگاه بوده و نگران آن بوده است. این افشاگری تنها دو هفته پس از مطالعه منتشر شده در نیچر انجام شد که برخی از قوی‌ترین شواهد را نشان داد که میکروپلاستیک‌ها باعث آسیب بیولوژیکی می‌شوند.

نویسندگان در مقاله خود نوشتند: "یافته های ما پارادایم غالب بی اثری پلاستیک را به چالش می کشد [و] مکانیسمی را که احتمالا نادیده گرفته شده است برای اثرات مضر میکروپلاستیک ها بر سلامت و محیط زیست شناسایی می کند."

تحقیقات لس‌آنجلس تایمز شواهدی از نگرانی صنعت پیدا کرد که به سال 1974 بازمی‌گردد، زمانی که یک دانشمند آلمانی به نام گرهارد ولخهایمر تحقیقاتی را به دانشمندان شرکت و دولت ارائه کرد. مطالعه او نشان داد که قطعات بلعیده شده پلاستیک PVC (پلی وینیل کلرید، که معمولا به عنوان وینیل شناخته می شود) می تواند به جریان خون حیوان ختم شود و سپس در عرض دو ساعت به اندام های آن از جمله کبد، مغز، ریه ها و دیگران نفوذ کند.

ولکهایمر همچنین به افراد آزمایش شده با نشاسته سیب زمینی که در بدن مشابه PVC حرکت می کند، تغذیه کرد و متوجه شد که در خون و شیر مادر آنها وجود دارد. بنابراین اگر نشاسته سیب زمینی می تواند این کار را انجام دهد، احتمالا PVC نیز می تواند این کار را انجام دهد.

تایمز دریافت که در سال‌های پس از ارائه، پرسنل صنعت بارها در یادداشت‌های داخلی به این تحقیق اشاره کردند. یکی از نامه‌های سال 1975 که توسط یکی از مدیران شرکت سازنده مواد شیمیایی یونیون کاربید نوشته شده بود، می‌گفت که مطالعه Volkheimer "اغلب به عنوان یک "داستان وحشتناک" در مورد مصرف رزین PVC ذکر شده است. او با این یافته‌ها مخالفت کرد و به مطالعه‌ای که در سال 1947 توسط صنعت حمایت شد اشاره کرد که در آن حیواناتی که با تکه‌های پلاستیکی شبیه PVC به نام Geon 202 تغذیه می‌شدند، بیمار نشدند.

LA Times گزارش می دهد که سایر اسناد نشان می دهد که صنعت در دهه های 1970، 1980 و 1990 به تحقیقات Volkheimer استناد می کرد. از آن زمان، دانشمندان شواهد زیادی برای تایید یافته‌های او پیدا کردند که نشان می‌دهد میکروپلاستیک‌ها می‌توانند از روده به جریان خون عبور کرده و در اندام‌ها تجمع کنند.

اینکه چگونه آن ذرات پلاستیکی بر سلامت انسان تأثیر می‌گذارند، همچنان یک سوال باز باقی می‌ماند، اما تعداد فزاینده‌ای از مطالعات به خطرات قابل توجهی اشاره می‌کنند.

مقاله نیچر که در اوایل این ماه منتشر شد، شواهدی را نشان داد که نشان می‌دهد پلاستیک‌ها پس از ورود قطعات ریز به بدن، از نظر شیمیایی بی‌اثر نیستند، که با فرضیات قدیمی در مورد ایمنی آنها در تناقض است.

وی مین، نویسنده ارشد این مطالعه، استاد شیمی و مهندسی زیست پزشکی در دانشگاه کلمبیا، در بیانیه‌ای گفت: «از آنجایی که قطعات پلاستیک به ذرات کوچک‌تر و کوچک‌تر تبدیل می‌شوند، سطح سطح آن به شدت افزایش می‌یابد. سپس میکروپلاستیک‌ها آب اطراف خود را تغییر می‌دهند و رادیکال‌های پرانرژی و واکنشی تولید می‌کنند که به احتمال زیاد به آسیب‌های بیولوژیکی که در حیوانات و به طور بالقوه در انسان در نتیجه قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک می‌بینیم، کمک می‌کنند.

از آنجایی که بدن ما مملو از آب است، منطقی است که فرض کنیم میکروپلاستیک‌ها می‌توانند آن رادیکال‌های آزاد به نام گونه‌های اکسیژن فعال (ROS) را در درون ما ایجاد کنند. ممکن است این مکانیسم پشت حداقل برخی از مسائل بهداشتی باشد که با میکروپلاستیک ها مرتبط است، اما تأیید آن به تحقیقات بیشتری نیاز دارد.

تریسی وودراف، استاد اپیدمیولوژی و سلامت جمعیت در دانشگاه استنفورد که اسناد به دست آمده توسط LA Times را بررسی کرد، به این نشریه گفت که آنها نشان می‌دهند که دانشمندان و مدیران شرکت‌های شیمیایی بزرگ مدت‌ها ترجیح داده‌اند در مورد خطرات بالقوه میکروپلاستیک‌ها سکوت کنند، اما سخنگوی بزرگترین گروه تجاری صنعت شیمیایی این ادعا را رد کرد.

کریگ دیویس، مدیر ارشد شیمی پلاستیک در شورای شیمی آمریکا، به لس‌آنجلس تایمز گفت: «بحث علمی درباره آنچه شواهد نشان می‌دهد سکوت نیست، بلکه چگونگی پیشرفت علم و سیاست مؤثر است. صنعت ما متعهد به پیشرفت علم میکروپلاستیک با حمایت از تحقیقات مستقل و سیاست‌هایی است که این کار را انجام می‌دهند.

پلاستیک در حال حاضر بخشی از زندگی ما است و این ذرات خطرناک تقریبا در تمام جمعیت ها و در سراسر بدن انسان شناسایی شده اند. از بسیاری جهات، آسیب وارد می شود. اکنون سوال این است که عواقب آن چقدر شدید است؟