ناامیدی دنباله دار بزرگ هالی در سال 1986 - و اکتشافاتی که نجوم را برای همیشه تغییر داد

امسال، 2026، چهلمین سالگرد ظهور دنباله دار هالی، معروف ترین دنباله دار منظومه شمسی است.

تقریبا هر 76 سال، هالی تاریخ را مانند یک علامت تعجب در آسمان شب نقطه‌گذاری می‌کند. همانطور که نویسنده گای اوتول گفته است، این "وحشی ترین دنباله دارها" است.

این یک دنباله دار رام است زیرا می توان آن را پیش بینی کرد. وحشی است زیرا هنوز تازه و روشن است. درخشان ترین دنباله دارهای تکرار شونده این تنها موردی است که به طور دوره ای با چشم غیر مسلح نمایان می شود.

هالی در طول تاریخ

قبل از سال 1986، هالی در 29 نوبت دیده و ضبط شده بود. در سال 66 پس از میلاد، ناظران آن را به عنوان شمشیری در آسمان اورشلیم توصیف کردند. در سال 1066، تصویر آن در نوار کتانی بافته شد که اکنون با نام ملیله بایو شناخته می‌شود، جایی که جمعیتی آشفته از ساکسون‌ها به دنبال دنباله‌داری آتشین اشاره می‌کنند که می‌دانیم هالی است. در سال 1301، جوتو دی بوندون، نقاش فلورانسی، شاهد این دنباله‌دار بود و چنان تحت تأثیر قرار گرفت که چند سال بعد، در یکی از نقاشی‌های دیواری باشکوه خود در کلیسای کوچک اسکروگنی پادوآ، یک ستاره دنباله‌دار را به عنوان ستاره‌ای به تصویر کشید که مجوس را به بیت‌لحم هدایت کرد.

اخیرا، هالی در سال 1910 به طور غیرمعمولی از نزدیکی زمین عبور کرد. با نزدیک شدن به بازگشت سال 1986، افرادی که ظاهر قبلی را به خاطر داشتند احتمالا به فرزندان و نوه های خود می گفتند که قبل از طلوع فجر از خواب بیدار می شوند و به بیرون برده می شوند تا یک شی عظیم، شبح مانند و درخشان را در آسمان ببینند.

ظاهر قبلی هالی نشان داد که هر بازگشت به منظومه شمسی درونی ممکن است نمایشی باشکوه ایجاد کند. پس جای تعجب نیست که مردم در سال 1986 انتظار چیزهای بزرگی را داشتند.

حکاکی قدیمی یک ستاره آتشین در انگلستان ظاهر می‌شود، که فاجعه‌ای را رقم می‌زند و توسط راهب مالمزبری (Monk of Malmesbury) اوستروفی می‌شود. (اعتبار تصویر: گتی ایماژ) ناامیدی بزرگ 1986

بنابراین بازگشت هالی در سال 1986 به دو داستان بسیار متفاوت تبدیل شد: یک منظره ناامیدکننده برای بسیاری از مردم و یک فرصت علمی بی سابقه برای ستاره شناسان.

اما برای بسیاری از کسانی که آن را در سال 1986 دیدند - یا سعی کردند - از هالی به عنوان یک ناامیدی فوق العاده یاد می شود. این دنباله‌دار که به‌شدت به‌عنوان مورد انتظارترین رویداد آسمانی نیمه دوم قرن بیستم معرفی شد، ثابت کرد که منظره‌ای بی‌نظیر است که وعده‌های نمایشی را که دیگر هرگز دیده نمی‌شود، تکذیب کرد.

دنباله دار هالی در سال 1986 از رصدخانه فورد گرفته شد. (اعتبار تصویر: بتمن / مشارکت کننده از طریق گتی ایماژ) انصافا، عملکرد پایین هالی غیرمنتظره نبود. در اواسط دهه 1970، کارشناسان دنباله دار هشدار داده بودند که این دنباله دار احتمالا بسیاری از عموم مردم را ناامید خواهد کرد. با وجود آن، ورود قریب الوقوع این دنباله دار با هیاهویی از تی شرت ها، مدال های یادبود دنباله دار، برچسب های سپر و تلسکوپ های مخصوص به بازار همراه بود. آرم هالی را می‌توان روی ژاکت‌های گرم‌کننده، لیوان‌های کوکتل، جعبه‌های غلات و تقریبا هر چیزی که در چشم بود، یافت.

رسانه های جریان اصلی که در چنگال هالی-شیدایی گرفتار شده بودند، تأکید کردند که این دنباله دار «منظره ای یک بار در زندگی» خواهد بود.

یکی از مشکلات اصلی بسیاری از کسانی که در آن سال دنباله دار را می بینند، آلودگی نوری بود. کل روشنایی فضای باز در ایالات متحده از زمان بازدید قبلی هالی در سال 1910 به شدت افزایش یافته بود. در واقع، در سال 1986، بسیاری از بزرگترین شهرها در گرگ و میش دائمی غرق شدند، تنها درخشان ترین ستاره ها و سیارات از نزدیک مراکز شهرها و با شرایط نجومی غیرقابل قبول تا فاصله 50 مایلی (80 کیلومتری) قابل مشاهده بودند.

در غروب 11 ژانویه، در شهر نیویورک، هزاران نفر در چهار پارک شهر جمع شدند تا از دنباله دار هالی دیدن کنند. شهردار اد کخ و کمیسر پارک ها، هنری جی استرن، ترتیبی دادند که چراغ‌های چهار پارک عمومی، جایی که تلسکوپ‌ها نصب شده بودند، خاموش شوند. دنباله دار به خودی خود بیش از حد چشمگیر نبود، اما بسیاری همچنان خوشحال بودند که فقط نگاهی اجمالی به آن داشته باشند. همانطور که استرن می گوید: "کسانی که برای دنباله دار آمدند دنباله دار را دیدند - بدبین ها ندیدند - اما آنجا بود."

هنگامی که هالی در 9 فوریه از حضیض - نزدیکترین نقطه آن به خورشید - عبور کرد، در سمت دور خورشید قرار گرفت که از زمین مشاهده می شد و در تابش خیره کننده خورشیدی پنهان شد. در بسیاری از ماه مارس، فقط تا قدر سوم درخشید و دمی به طول حدودا دوازده درجه نشان داد که فقط یک دهم وسعت شکوه و جلال آن در سال 1910 بود. در همان زمان، از طریق ستاره های قوس، عقرب و قنطورس به سمت جنوب حرکت کرد. از آنجایی که این صورت های فلکی در پایین افق جنوبی به نظر می رسند، دیدن دنباله دار از کانادا، اروپا و شمال ایالات متحده دشوار بود.

در واقع، ظهور 1986 به عنوان بدترین دنباله دار در 2000 سال گذشته توصیف شد. و همانطور که انتظار می رفت، عموم مردم تحت تاثیر قرار نگرفتند. راننده تاکسی دیوید ای. در آن نوشت:

"من ویران شده بودم. چگونه می توان اجازه داد که چنین بی عدالتی حاکم شود؟ تمام زندگی ام در انتظار بودم - تمام زندگی ام. چه اتفاقی برای لویاتان کیهانی رویاهای کودکی من افتاد؟"

اتفاقی که افتاد این بود که هالی در نزدیکترین فاصله خود به زمین در 10 آوریل تقریبا سه برابر دورتر از حداقل فاصله خود در سال 1910 بود. و دو ماه کامل پس از حضیض (به جای دو هفته مانند سال 1910) به این نقطه رسیده بود - مدتها پس از گذشت درخشان ترین مرحله آن. حتی آنهایی که به نیمکره جنوبی زندگی می‌کردند یا سفر می‌کردند (همانطور که من انجام دادم)، جایی که دنباله‌دار در موقعیت خوبی قرار داشت، شاهد یک نمایش‌دهنده واقعی نبودند.

بدتر از همه، دم هالی ناگهان در اوایل آوریل فروکش کرد و توده‌ای کوچک، متراکم و سحابی با زائده‌ای به شکل بادبزن بر جای گذاشت.

لویاتان یک قورباغه صرف شد!

یک معدن طلای علمی

بازتولید صفحات اصلی دنباله دار هالی 25 مه 1910 (اعتبار تصویر: ESA) اما در حالی که هالی مردم را ناامید کرد، ثابت کرد که معدن طلای نجومی برای ستاره شناسان است. ظرف سه هفته در مارس 1986، یک ناوگان بین المللی از فضاپیماها دنباله دار را مورد مطالعه قرار دادند: ژاپن ساکیگاکه و سوئیسی را به فضا پرتاب کرد. اتحاد جماهیر شوروی VEGA 1 و VEGA 2 را فرستاد. ناسا کاوشگر بین المللی دنباله دار (ICE) را ارائه کرد. و آژانس فضایی اروپا که در آن زمان کنسرسیومی متشکل از 11 کشور بود، Giotto را به فضا پرتاب کرد.

VEGA 1 و 2 و Giotto در اعماق کمای هالی فرو رفتند - ابری مبهم و درخشان از گاز و غبار که هسته را هنگامی که به خورشید نزدیک می شود احاطه می کند - و نشان دادند که آن یک توده فعال و پراکنده است که به شدت به گرمایش توسط خورشید پاسخ می دهد. فواره های گرد و غبار با شدت انفجاری از هسته خارج شدند. و ما کشف کردیم که هسته در یک کفن تاریک از بقایای خود پوشیده شده است و به سیاهی زغال سنگ یا مخمل است. هر فضاپیمای VEGA به حدود 5300 مایل (8500 کیلومتر) از هالی رسید.

جوتو از فاصله 375 مایلی (600 کیلومتری) هسته عبور کرد. بیش از 2000 تصویر برگشتی نشان داد که هسته هالی بزرگتر از حد انتظار بود و شکلی شبیه به بادام زمینی یا سیب زمینی داشت و 9 مایل (14 کیلومتر) طول و 5 مایل (8 کیلومتر) عرض داشت. هسته هر 7.4 روز بر روی طولانی‌ترین محور خود می‌چرخد، در حالی که به نظر می‌رسد کل بدن در نیمی از آن زمان می‌چرخد. این تصاویر همچنین سه "منطقه فعال" را نشان می دهد، مناطقی که وقتی نور خورشید سطح را گرم می کند، گازهای فرار و غبار فرار می کنند.

با چرخش دنباله دار، یخ تازه وارد نور خورشید شده و تصعید می شود. سپس گاز فرار ذرات گرد و غبار را از هسته دور می کند.

VEGA 1 و 2 و Giotto در اعماق کمای هالی فرو رفتند - ابری مبهم و درخشان از گاز و غبار که هسته را هنگامی که به خورشید نزدیک می شود احاطه می کند - و نشان دادند که آن یک توده فعال و پراکنده است که به شدت به گرمایش توسط خورشید پاسخ می دهد. فواره های گرد و غبار با شدت انفجاری از هسته خارج شدند. و ما کشف کردیم که هسته در یک کفن تاریک از بقایای خود پوشیده شده است و به سیاهی زغال سنگ یا مخمل است. هر فضاپیمای VEGA به حدود 5300 مایل (8500 کیلومتر) از هالی رسید.

جوتو از فاصله 375 مایلی (600 کیلومتری) هسته عبور کرد. بیش از 2000 تصویر برگشتی نشان داد که هسته هالی بزرگتر از حد انتظار بود و شکلی شبیه به بادام زمینی یا سیب زمینی داشت و 9 مایل (14 کیلومتر) طول و 5 مایل (8 کیلومتر) عرض داشت. هسته هر 7.4 روز بر روی طولانی‌ترین محور خود می‌چرخد، در حالی که به نظر می‌رسد کل بدن در نیمی از آن زمان می‌چرخد. این تصاویر همچنین سه "منطقه فعال" را نشان می دهد، مناطقی که وقتی نور خورشید سطح را گرم می کند، گازهای فرار و غبار فرار می کنند.

با چرخش دنباله دار، یخ تازه وارد نور خورشید شده و تصعید می شود. سپس گاز فرار ذرات گرد و غبار را از هسته دور می کند.

هسته دنباله دار هالی توسط جوتو در سال 1986 گرفته شد. (اعتبار تصویر: تیم دوربین چند رنگ هالی، پروژه جیوتو، ESA) بنابراین، از این هسته کوچک، جت سیاه و پوشیده از غبار، همه مواد لازم برای تشکیل سر و دم ستاره دنباله دار درخشان که آن را به عنوان یک منظره تاریخی باشکوه و الهام بخش معرفی می کرد، به دست آمد.

برخوردهای فضاپیما یک مظاهر ناامید کننده با چشم غیر مسلح را به یک کمپین علمی برجسته تبدیل کرد. با این حال، داستان هالی زمانی به پایان نرسید که کاوشگرها از کما گذشتند.

شگفتی های بعد از سال 1986

مدت ها پس از سال 1986، یک دنباله دار هالی در حال عقب نشینی نشان داد که هنوز هم می تواند شگفتی هایی ایجاد کند. در 12 فوریه 1991، بین مدارهای زحل و اورانوس در فاصله 1.329 میلیارد مایلی (2.138 میلیارد کیلومتری) از خورشید، هالی از رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی توسط دو ستاره شناس بلژیکی عکسبرداری شد. آنها انتظار داشتند که دنباله دار را چیزی بیش از یک ذره کم نور از نور پیدا کنند. در عوض، به عنوان یک سحابی هیولایی 300 برابر روشن‌تر از حد انتظار ظاهر شد. یک طغیان عظیم

علت شعله ور شدن دراماتیک همچنان یک راز باقی مانده است. ممکن است یک جسم ناشناخته با دنباله دار برخورد کرده باشد. احتمال دیگر این است که هسته مقدار زیادی انرژی نهفته درونی آزاد می کند، اگرچه چنین رهایی تا دور از خورشید بعید است. ذرات بسیار پرانرژی در باد خورشیدی نیز ممکن است به تعداد کافی برای گرم کردن سطح آن به دنباله‌دار رسیده باشند.

جاده 2061

در 8 دسامبر 2023، دنباله‌دار هالی به سطح بالایی رسید. دورترین نقطه در مدارش از خورشید

انتظار می رود هالی در تابستان 2061 بازگردد، در شرایطی که تا حد زیادی منعکس کننده شرایط سال 1986 است - اما با یک تفاوت اساسی. این بار این دنباله دار در همان سمت خورشید مانند زمین کاملا قابل مشاهده خواهد بود و باید حداقل 10 برابر درخشان تر به نظر برسد. در آسمان صبح، در 24 ژوئیه به شمالی ترین موقعیت خود خواهد رسید. سپس با ورود به آسمان عصر، به سرعت به سمت جنوب حرکت می کند و به تدریج مناطق جنوبی را ترجیح می دهد. با این حال، بینندگان در عرض های جغرافیایی میانه شمالی باید در اوایل آگوست شیء چشم نوازی را در پایین آسمان غربی-شمال غربی ببینند.

و برای تجربه هالی لازم نیست تا سال 2061 صبر کنیم.

مانند همه دنباله‌دارها، هالی یک زباله‌دان کیهانی است و به همین دلیل، دنباله‌ای از زباله‌ها - به دلیل نبود اصطلاح بهتر - از تکه‌های کوچک و خرده‌های زباله‌های فضایی تشکیل شده است که می‌توانند مسیرهای رشته‌ای زیبایی را در اثر برخورد با جو ما ایجاد کنند. از آنجایی که آنها از صورت فلکی شکارچی سرچشمه می گیرند، ما آنها را شهاب شکارچی می نامیم که در 21 اکتبر به اوج خود می رسند.

به نوعی، حدس می‌زنم می‌توان آنها را «ستاره‌های راک» نامید، اما در نهایت به زمین می‌افتند.

جو رائو به عنوان مربی و مدعو در افلاک‌نمای هیدن نیویورک خدمت می‌کند. او در مورد نجوم برای مجله تاریخ طبیعی، آسمان و تلسکوپ، سالنامه کشاورز پیر و سایر نشریات می نویسد.