نامه‌هایی از آمریکا: "من به کسی توصیه نمی‌کنم که به اینجا بیاید که بتواند در خانه راحت زندگی کند."

هارتفورد، کانکتیکات، ژوئیه 1882. مگی هنسی، یک مهاجر 24 ساله از وکسفورد، برای عمویش، مغازه دار و کشاورز، در نیو راس نامه نوشت. او ابتدا به او گفت که حال خود و خواهر و برادرش چگونه است و از شغل خوب، فرزندان سالم و مانند آن ها یاد می کند. و سپس به سراغ اخباری رفت که بیشتر مورد توجه او بود - وسایل همسایه‌های قدیمی‌اش:

دایی عزیز، دویل ها مجموعه افتضاحی هستند. آنها مثل گربه سانان دعوا می کنند. آنها پیراهن را از تن پیتر برداشتند و کت لری را پاره کردند و تام نیز دستگیر شد و به خانه ایستگاه و همسرش نیز منتقل شد. آنها 50 دلار جریمه شدند و هزینه کردند. سه پلیس او را گرفتند. مجبور شدند زن را سوار یک واگن کنند و روی او بنشینند تا او را در آن نگه دارند.

دو سال پیش از آن، مگی در خانه ویلیام داد، لیتوگراف ثروتمند، و همسرش مری، خدمتکار زندگی می کرد و برای این زوج و دو پسرشان نظافت و آشپزی می کردند. و این احتمال وجود دارد که او در سال 1882 در آنجا کار می کرد. بله، او یک مهاجر در خدمت بود، اما او بهتر از دویل بود.

نامه هنسی یکی از بیش از 60 نامه در A Letter Home است که توسط کربی میلر، نویسنده کتاب برجسته مهاجران و تبعیدیان: ایرلند و مهاجرت ایرلندی به آمریکای شمالی (1985) گردآوری شده است. بیشتر آنها نامه هایی هستند که توسط مهاجران به خانه فرستاده می شوند، اما تعداد کمی نیز برای آنها ارسال شده است. اولین مورد به سال 1818 و آخرین مربوط به سال 1972 است. هر کدام با مقدمه ای کوتاه از میلر بیان می شود که گویی از پایین، تاریخ مهاجرت ایرلند را روشن می کند.

در اینجا تنوع زیادی وجود دارد. نیل کمپبل از کوالیزلند در سال 1819 از اوهایو از "جسارت" زنان آمریکایی شکایت می کند. مارگارت مک کارتی با فرستادن پول به کورک در سال 1850 برای آوردن خواهر و برادرش به نیویورک، از فرار از یک کشور قحطی زده ابراز آرامش می کند. و در سال 1856، بیل ویلیامسون، مرد آرماگ، روایتی حماسی از سفر از شیکاگو به کالیفرنیا در یک قطار واگن ارائه می دهد.

نامه‌هایی از مزارع جنوبی، دشت‌های بزرگ، شهرک‌های طلا در غرب و به‌ویژه شهرهای بزرگ صنعتی شمال وجود دارد. برخی از کسانی که می‌نوشتند در کلبه‌ها زندگی می‌کردند، برخی دیگر در خانه‌های خدمتکاران در خانه‌های خوب و برخی دیگر در خانه‌های شلوغ. آنها از شادی ها و غم ها، فرزندان، چشم اندازها و خاطراتشان نوشتند. برخی به دوستان توصیه کردند که به آمریکا بیایند. دیگران گفتند در خانه بمانند.

و زندگی مهاجران آنها قلب شما را می‌شکست، چه با درد وطن بنویسند و چه با فحش دادن - همانطور که در دهه 1980 کردند - "سرزمینی که ما را پناهنده کرد" یا هر دو.

کربی میلر در اوایل دهه 1970 شروع به خواندن نامه های مهاجر به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد در برکلی کرد. دغدغه او این بود که بفهمد خود مردم ایرلند چگونه مهاجرت را درک می کنند. او نامه‌هایی را در بایگانی‌ها و کتابخانه‌ها پیدا کرد و برخی از دانشمندان بزرگ - بروس بولینگ، دیوید دویل، رادنی گرین، آرنولد شریر و دیگران - سخاوتمندانه انبوهی از مطالب را با او به اشتراک گذاشتند.

اما با گمان اینکه مطالب بیشتری در آنجا وجود دارد، به روزنامه های سراسر ایرلند نامه نوشت و از مردم خواست که نامه های مهاجرتی برای او ارسال کنند. او با علم به این که چنین اقلامی میراث ارزشمندی هستند، قول داد که نسخه های اصلی را کپی کرده و برگرداند. مردم پاسخ دادند. تا زمانی که «مهاجرین و تبعید» را تمام کرد، حدود 5000 نامه مهاجرتی را خوانده بود. و مردم در چهار دهه پس از آن به اشتراک مطالب با او ادامه دادند. مطمئنا، بسیاری از نامه‌های A Letter Home داستان‌های شخصی شدیدی را روایت می‌کنند، برخی تکان‌دهنده و برخی دیگر، مانند نامه مگی هنسی، سرگرم‌کننده.

اما شرایط مشترک اقتصادی و در نهایت سیاسی، که ایرلندی‌ها را مجبور یا «تشویق» کرد تا خانه‌های خود را ترک کنند، زندگی کسانی را که آنها را نوشتند، شکل داد.

دانیل پولین، در سال 1818، یک مدیر مدرسه مهاجر از کو داون، این را به خوبی می دانست، و در نامه ای به ویلیام بنت، دوست خانوادگی که پس از شکست ایرلندی های متحد در سال 1798 به ایالات متحده گریخته بود، توضیح داد که چگونه سیاست های بریتانیا شرایط ضروری را برای مهاجرتی که در قرن بعد دنبال می شود ایجاد کرده است:

آقای عزیز من، در مورد ایرلند، این کشور در بدترین وضعیت قرار دارد. منابعی که مردم برای کسب درآمد در اختیار داشتند کاملا منقرض شده است. علاقه کشاورزی دستخوش تغییر بزرگی به سمت بدتر شده است و امیدی به تغییر یا تسکین جز در صورت انقلاب نیست. ... با این حال، به دلیل سیستم محدود حزبی حاکم بر ایرلند، زمان زیادی طول خواهد کشید تا ایرلند را متحد کند یا آنها را وادار به مشاهده نارضایتی های خود از طریق یک کانون کند. دولت در نفاق مردم به هم خورده است و آنها در نهایت خواسته خود موفق شده اند.

پولین خود را در «سرزمین آزادی» می‌دانست، اما دوگانگی عمیق درباره آمریکای شمالی در نامه‌های مهاجر ایرلندی وجود دارد. برای بسیاری، این سرزمین «سرزمین عرق» یا «سرزمین مارها» بود - لقبی که اغلب به سرکارگران و سیاستمداران ماشینی ایرلندی آمریکایی اشاره می‌کرد تا خزندگان واقعی که در کمپ‌های معدن و چوب با آنها روبرو می‌شدند.

مسلما، «استقلالی» که مهاجرت ارائه کرد، به ویژه در اوایل دهه 1800 - شانس اینکه «ارباب خود» باشید، همانطور که مرد کیلدر، بارتولومیو کولگان، کشاورز در نزدیکی پیوریا، ایلینوی، در سال 1854 بیان کرد - در تضاد مطلوب با ایرلند بود. جان کاستلو، کارگر اهل کراگ، کو لیمریک، از شمال غربی اقیانوس آرام در سال 1883 نوشت: «زودتر از اینکه برای یک کشاورز در ایرلند کار کنم»، «دست راست خوبم را قطع خواهم کرد». اما علیرغم این مزیت، آمریکا خانه نبود، و این ظرفیت برای امرار معاش در خانه کلیدی بود.

الن رونتری در سال 1851 از فیلادلفیا تا دوبلین نوشت: "من به کسی توصیه نمی کنم که به اینجا بیاید که بتواند در خانه راحت زندگی کند."

ابهام در مورد ایرلند نیز مشهود است. خاطرات شیرین وطن با درک این موضوع که نظام‌های اجتماعی و سیاسی ایرلندی‌ها را میلیون‌ها نفر به خارج از کشور سوق داده‌اند، آمیخته شد. لوئیس دویل که در آن زمان 40 سال در آمریکا بود، در سال 1880 از یک پسر عموی خود در ایرلند درخواست کرد تا به شهر کیلکنی، مینه سوتا بیاید، "سیستمی" را که ایرلندی ها را "تبعیدی" کرده بود، محکوم کرد:

خوب جان، آنقدر متاسفم که وقتی در مورد وضعیت ایرلند بیچاره پیر می خوانم گریه می کنم. ... چرا به نام خدا حتی در این اواخر وقت خود را بلند نمی کنید و زن و بچه های کوچکتان را بیاورید و وقتی به نزدیکترین بندر رسیدید خاک را از پاهایتان تکان دهید و لعنتتان را بر سیستمی بگذارید که شما و همه ایرلندی های خوب، صادق و وفادار را از سرزمین مادری خود تبعید کرد؟

بروکلین، می 1972. جان و هلن لنهان، که در آن زمان هر دو در دهه 60 زندگی خود بودند، برای پدی کانولی، ساکن قدیمی برانکس، که به خانه ای بازنشسته شده بود، به خانه ای که او آن را «دانروامین» (پرسه زدن انجام شده) در انیسکرون، اسلایگو می نامید، نامه نوشتند. این زوج در جوانی روسکامن را ترک کرده بودند - جان (متولد 1903)، پسر یک کشاورز باج گزار در الفین، در سال 1924 و هلن (با نام خانوادگی Kielty؛ متولد 1906)، دختر یک کشاورز از Cullenatreen، در سال 1927. جان پس از مدتی در سیستم متروی ایرلندی به شدت مشغول به کار شد. و در دهه 1930 ازدواج کردند و یک دختر بزرگ کردند.

دهه 1920 شاهد مهاجرت دسته جمعی از ایرلند بود. در واقع، تنها برادر جان و هر چهار خواهرش تا سال 1930 در بروکلین به او ملحق شده بودند. هر پنج نفر در بیمارستان‌ها کار پیدا کردند و تنها یک نفر برای زندگی در ایرلند بازگشت. نیویورک در آن زمان مملو از مردم ایرلندی بود. اما رکود اقتصادی و جنگ و تغییرات در قوانین مهاجرت جریان را به ایالات متحده متوقف کرد. تا سال 1970، 251000 ایرلندی الاصل در ایالات متحده وجود داشت که از 600000 نفر در سال 1940 کمتر بود و تقریبا از هر سه آنها یک نفر بالای 70 سال سن داشت. از این رو، زمانی که در سال 1972 به خانه نوشتند، جان و هلن احساس زوال شدیدی داشتند.

مسلما جان حقوق بازنشستگی خوبی داشت - که توسط مایک کویل، رهبر کری متولد اتحادیه کارگران حمل‌ونقل تضمین می‌شد - همینطور هلن و هر دو چک‌های تامین اجتماعی را دریافت می‌کردند، هدیه بزرگ در سال 1935، از نیو دیل. اما رویای آمریکایی آنها دیگر نبود.

کریمن که شهر نیویورک را به بن بست رساند

آنها با دادن آدرس خود به عنوان "شهر فاضلاب"، علیه سقوط نیویورک خشمگین شدند:

شهر قدیمی در حال سقوط است. بسته شدن هتل ها (2000 اتاق) به معنای از بین رفتن 500 شغل با بسته شدن چنین هتل هایی است. … کسب و کار هر روز خارج می شود. رفاه و کلاهبرداری های رفاهی، برخی از آنها با مشاغل شهری خوب، این شهر را به قتل رساندند و سیاستمداران شرور به شهر پول دادند. … میدان تایمز مکان وحشتناکی است: فیلم‌های کثیف خانه‌های همه جنس‌ها. معتادان منتظر باز شدن درها در ساعت 8:30 صبح؛ مجلات مستهجن (زنان برهنه) به نمایش گذاشته شده؛ هوکرها، «فاحشه‌ها» و دلال‌هایی که در امتداد خیابان‌ها می‌خزند.

جان در سال 1976 در سن 73 سالگی درگذشت، اما هلن تا 90 سالگی زندگی کرد و در سال 1996 درگذشت. بنابراین او آخرین موج بزرگ مهاجران ایرلندی به ایالات متحده را دید، زمانی که در دهه 1980 و اوایل دهه 1990 بیش از 100000 ایرلندی، که بسیاری از آنها فارغ التحصیل بودند، کار ساخت و ساز و بی خطر بودن زمین را ترجیح دادند. پیشخدمت در آمریکا به قطعیت بیکاری در خانه.

در تاریخ اقتصادی، سال 1996، سالی که هلن درگذشت، قابل توجه است که جمهوری برای اولین بار مهاجرت خالص مثبت را تجربه می کند، یعنی تعداد افرادی که به ایالت می آیند بیشتر از ترک آن است. سقوط مالی سال 2008 این روند را معکوس کرد، اما از سال 2014 مهاجرت خالص مثبت عادی شده است. و در حالی که شمال، با اقتصاد کمتر پویا، فرصت های کمتری را به مهاجران ارائه کرده است، از همان زمان که سقوط هواپیما، به استثنای سال اول کووید، در آنجا نیز عادی بوده است.

به طور قابل توجهی، شمال و جنوب، بسیاری از مهاجران ایرلند اکنون در بخش بهداشت و حمل و نقل عمومی کار می کنند، بخش هایی که جان و هلن خود را در نیویورک مستقر کردند.

از آرشیو: دور شدن از مردگان: آنچه قحطی با ایرلند کرد

پس درست است که نامه آنها به دانروامین A Letter Home را می بندد - زندگی مهاجر آنها یادآور این است که مردم ایرلند مدتهاست در جاهای دیگر همان کاری را می کردند که مردم سایر نقاط اکنون در ایرلند انجام می دهند.

در سال 2020، کربی میلر و همسرش پاتریشیا که در جنوب دری متولد شده بود، مجموعه عظیمی از رونوشت نامه ها و خاطرات مهاجران را به دانشگاه گالوی اهدا کردند. آنها همچنین مطالب تحقیقاتی او را در مورد زندگی کسانی که آنها را نوشتند اهدا کردند. با دریافت این هدیه خارق‌العاده، دانشگاه Imirce را تأسیس کرد، پروژه‌ای که این رونوشت‌ها را به صورت آنلاین در دسترس قرار می‌دهد و کار جمع‌آوری را از طریق درخواست‌های منظم برای دیجیتالی شدن نامه‌ها و خاطرات ادامه می‌دهد.

Imirce از زمان راه اندازی آن در سال 2024، مورخان و نسب شناسان، هنرمندان و نویسندگان خلاق را در طول زمان با نسل هایی از مهاجران مرتبط کرده است. و نوادگان آن مهاجران را در سراسر اقیانوس اطلس با خانه هایی که پشت سر گذاشته اند مرتبط کرده است.

نامه ای به خانه نوشته Kerby A Miller و Breandan Mac Suibhne توسط Gill Books منتشر شده است