نامه‌هایی به پسران ما نوشته استفن گراهام و اورلی کلاین: درباره مردانی که در یک بحران زندگی می‌کنند

در غرب، مردان، به ویژه مردان جوان، دچار مشکل هستند. امتیازی که آنها از آن برخوردارند غیرقابل انکار است، اما میزان خودکشی آنها نیز چنین است. همانطور که خبرنگار به عنوان «جرج • 35–44 • کارگر فنی» توضیح می‌دهد: «خودکشی بزرگترین قاتل مردان زیر پنجاه سال است، و در ازای هر پایان وحشتناکی تعداد زیادی سفر به اورژانس وجود دارد، مردان بسیاری از لحظات بحران، از جمله خود من، صحبت می‌کنند.»

نامه جورج توضیح می دهد که چگونه، "با یک چمدان نقره ای فقط نیمه پر ... چند لباس، یک لپ تاپ ضربه خورده، یک کنسول بازی قدیمی" او از اولین ازدواج خود خارج شد. او با ناراحتی می گوید: «چمدان هدیه عروسی بود.» جزئیات چمدان نیمه پر (حداقل برای این خواننده) تصویری از جورج در حال طوفان، مغرور، مردانه و مصمم را زنده کرد، در حالی که سفری را آغاز می کرد که در اورژانس به پایان می رسید. این مجموعه مملو از چنین تصاویری است و مانند یک ترکش، مدت‌ها پس از پایان متن به درد می‌آیند.

استیون گراهام در پیش گفتار خود توضیح می دهد که نامه هایی به پسران ما چگونه شکل گرفت. وقتی پسر همکار او اورلی کلاین «سیزده ساله شد، از چند مرد خواست تا با راهنمایی در مورد معنای مرد بودن برای او نامه بنویسند». از این بلوط ایده کتابی از این گونه حروف توسط پدران به پسرانشان بوجود آمد.

جود مروا، مامور، احساس کرد که ممکن است این موضوع برای گراهام طنین انداز شود، همانطور که او می گوید، «به آنچه که ما در نظر داشتیم با نوجوانی به دست آوریم ادامه دهیم»، سریال تلویزیونی که گراهام در آن بازی کرد و حقایق ناراحت کننده زیادی را در مورد پدران، پسران و مردانگی بیان کرد. مروه حق داشت. او و کلاین توافق کردند که با هم همکاری کنند و چنین کتابی بسازند. فراخوان نامه خاموش شد.

جاه طلبی از ابتدا "شنیدن از پدرانی بود که ممکن است معمولا در چنین چیزی شرکت نکنند و حتی ممکن است حتی به پورتال دسترسی نداشته باشند". به منظور گسترش هرچه بیشتر شبکه، «بسته‌های برنامه به مکان‌هایی مانند کتابخانه‌ها، زندان‌ها، مراکز اجتماعی و مؤسسات خیریه رفتند». 1600 نامه «از پدرانی از تمام گوشه و کنار جهان و با پیشینه‌ها، تربیت‌ها، مذاهب و فرهنگ‌های بسیار متفاوت» (گراهام با افتخار می‌گوید «از بین مردان تا وکلای دادگستری») و از این قسمت او و کلاین انتخاب خود را انجام دادند.

جاه طلبی آنها غیرقابل انکار این بود که اثری دموکراتیک تولید کنند، اما البته (و این یک انتقاد نیست، فقط یک مشاهده است) ماهیت پروژه باید برای گروه خاصی جذاب باشد. اینها همان مردانی هستند که دوره نوجوانی را تماشا می‌کنند (همانطور که جورج قبلا ذکر شد، که بلافاصله قبل از تولد پسرش تماشا می‌کرد) و مانند آنها رشته‌هایی از اضطراب را در دلشان غوطه‌ور می‌کردند، زیرا آنچه روی صفحه می‌دیدند با بینش‌هایی مرتبط بود، شاید سرکوب شده، که قبلا داشتند.

این پدران که قبلا مضطرب یا گیج شده بودند، مردانی بودند که برای ارسال نامه‌های خود حرکت کردند. نتیجه مجموعه‌ای است که تقریبا کاملا عاری از هراس و فحاشی است، اما مملو از شرم و بدبختی، شک و اندوه.

فیلم Adolescence نتفلیکس در مورد واقعیت مبارزات پسران بسیار اشتباه می کند

نامه‌های نامه‌ها به پسران ما در سه بخش - سال‌های اولیه، نوجوانی و بزرگسالی - دسته‌بندی شده‌اند تا مراحل مختلف زندگی یک پسر را منعکس کنند. در پای هر نامه، همان اطلاعات اولیه در مورد نویسنده نامه آورده شده است: نام، مگر اینکه مانند تعداد کمی از نویسندگان ناشناس باقی بمانند، گروه سنی، و شغل.

من نامه هایی به پسران ما را در یک روز خواندم، اما ویراستاران این انتظار را ندارند. ویراستاران این کتاب را به عنوان «کتابی عمومی می‌دانند، کتابی که می‌تواند در حمام، یا روی میز قهوه، شاید در اتاق انتظار پزشک یا دندان‌پزشک باشد... کتابی که مردم در آن فرو می‌روند».

من فکر می کنم ممکن است سردبیران در این مورد اشتباه کنند. این حروف، که بسیاری از آنها برخلاف آنچه «تری • 55–64 • ساری، بریتانیا • بازنشسته» که به یادماندنی آن را «لال ارثی مردانه» می‌نامد، تولید می‌شوند، خواندن را اجباری و مشکل‌ساز می‌سازند. اینها همه نویسندگانی هستند که سعی می کنند از سلسله مراتب اجتناب کنند و امیدوارند نسل بعدی را قادر سازند تا زندگی خود را بهتر از آنچه که دارند زندگی کنند.

تاب‌آوری و نوجوانی: «هل کردن چیزها، یادگیری سوار شدن بر موج احساسات نیست»

بحرانی در درون مردانگی وجود دارد، و نامه‌هایی به پسران ما، تکرارها را به تصویر می‌کشد، که به صورت نامه‌ها، گزیده‌ای از مردانی را به تصویر می‌کشند که این بحران را در زندگی خود زندگی کرده‌اند و هنوز هم دارند. هیچ توضیح کلی یا سرمقاله ای از این بحران ارائه نشده است. این فقط یک کتاب شهادت است، و تنها تعمیم معقولی که می‌توان در مورد این افشاگری‌های شخصی انجام داد (و این خط ویراستاران است) این است که "ما همه یکسان هستیم و همه منحصر به فرد هستیم".

خواندن کتابی که طرحی روی یکی از آن‌ها ندارد، طراوت‌بخش است. آیا این کتاب جهان را به مکانی بهتر و مهربان‌تر تبدیل می‌کند؟ چه کسی می داند؟ اما آن را بدتر نخواهد کرد.

کتاب خاطرات کارلو گبلر هیچ کس به شما نمی گوید: سال های آخر ادنا اوبراین توسط نیو آیلند منتشر شده است.