نامیدن گونه‌ها «تهاجمی» - و از بین بردن آنها - کار ساده‌ای نیست. اما برای گونه های در معرض خطر استرالیا اهمیت دارد

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

ممکن است انتزاعی به نظر برسد، اما تمایز بین گونه های "بومی"، "معرفی" یا "تهاجمی" اغلب می تواند زندگی یا مرگ باشد. گونه هایی که در استرالیا مهاجم در نظر گرفته می شوند - مانند خرگوش های اروپایی و خوک های وحشی - اغلب معدوم می شوند، در حالی که اکثر حیوانات بومی به طور کلی به حال خود رها می شوند.

بحث بر سر این اصطلاحات معمولا جریان اصلی را ندارد. اما این ماه متفاوت بود. در 13 اکتبر، سناتور مستقل دیوید پوکاک طرحی را در پارلمان فدرال ارائه کرد و خواستار طرحی بلندمدت برای "حفاظت از مناظر و حیات وحش استرالیا در برابر گونه های مهاجم" شد.

در پاسخ، مهرین فاروقی، سناتور سبزها، اصطلاح "مهاجم" را هدف قرار داد و گفت: "نیازی به برچسب زدن گونه های معرفی شده به عنوان مهاجم وجود ندارد، به گونه ای که حیوانات را مقصر مشکلات انسان ساز ناشی از این حرکت بداند. زبان مهم است. حیوانات شرور نیستند که به ضرب گلوله کشته شوند یا مانعی برای مسموم شدن با آنها شوند."

به‌عنوان یک بوم‌شناس و دانشمند محیط‌زیست، این بحث با من در مورد اهمیت این موضوع صحبت کرد که چرا به گونه‌های مهاجم این عنوان داده می‌شود، آسیبی که می‌توانند وارد کنند و چرا باید بسیاری از آنها ریشه‌کن شوند یا تعداد آنها تا حد زیادی کاهش یابد.

اگر تلاش برای کنترل برخی از گونه‌های مهاجم را متوقف کنیم، حتی بیشتر حیوانات بومی را محکوم به انقراض و بدتر شدن زوال محیط زیست استرالیا خواهیم کرد.

محافظان و مقامات معمولا از چهار کلمه - معرفی شده، وحشی، مهاجم و آفت - برای توصیف گونه های موجود در استرالیا استفاده می کنند. تعاریف می توانند متفاوت باشند و بحث بر سر معنای دقیق آنها وجود دارد. اما معانی گسترده آنها روشن است:

یک گونه معرفی شده توسط انسان به مناطق خارج از محدوده تاریخی طبیعی شناخته شده خود منتقل شده است. این می تواند تصادفی باشد (موش های سیاه در کشتی ها را در نظر بگیرید) یا عمدی (گونه های گوزن که برای شکار معرفی شده اند). گونه‌های بومی - مانند پرنده‌ی فوق‌العاده - را می‌توان در صورت انتقال به مکان‌های جدید در همان کشور معرفی کرد.

Feral: این اصطلاح به گونه های اهلی معرفی شده ای اطلاق می شود که اکنون دارای جمعیت وحشی مستقل از مردم هستند. گربه های وحشی، بز، اسب، کبوتر، خوک و شتر نمونه های رایج در استرالیا هستند.

مهاجم: مهاجمان گونه های معرفی شده ای هستند که حضور آنها نگران کننده است، یا به دلیل تأثیر واضح (معمولا منفی) آنها بر اکوسیستم یا گسترش سریع آنها پس از معرفی. همه گونه های معرفی شده مهاجم در نظر گرفته نمی شوند، اما همه گونه های مهاجم معرفی می شوند.

آفت: گونه ای آفت محسوب می شود که به چیزهایی که انسان به آنها اهمیت می دهد، مانند محصولات زراعی آسیب برساند. به طور معمول، گونه های آفت نسبتا فراوان هستند. هر دو گونه بومی و غیر بومی می توانند آفت باشند.

در حالی که این اصطلاحات دارای مقداری همپوشانی هستند، معمولا قابل تعویض نیستند. آنها به تصمیم گیری های زیست محیطی کمک می کنند و تلاش های حفاظتی را هدایت می کنند - از جمله حذف یا کنترل های بیولوژیکی.

برای میلیون ها سال، استرالیا نسبتا منزوی بود. این امر تکامل مجموعه خارق العاده گونه های بومی این قاره را شکل داد. اکثر گیاهان، حیوانات و دیگر اشکال حیات در اینجا در هیچ کجای زمین یافت نمی شوند.

این گونه‌ها حق دارند در برابر استعمار اروپایی، پاکسازی زمین و امواج گونه‌های معرفی‌شده باقی بمانند.

گونه های بومی برای اکوسیستم های سالم و کارآمد حیاتی هستند. آنها از اقتصاد و هویت ملی ما حمایت می کنند، شادی بی حد و حصری را برای ما به ارمغان می آورند و برای مردم ملل اول معنای فرهنگی عمیقی دارند.

فاروقی در پاسخ خود اظهار داشت: "حفاظت از محیط با ارزش ما نیازی به رفتار غیرانسانی و ظلم نسبت به حیوانات حساس، چه آنها بومی و چه گونه های معرفی شده، ندارد. […] دهه هاست که دولت های متوالی گونه های معرفی شده را معدوم کرده و می کشند، اما امروزه گونه های بومی در وضعیت بدتری قرار دارند."

او تنها نیست برخی افراد از کشتن برخی از گونه ها برای نجات برخی دیگر احساس ناراحتی می کنند.

مشکل این است که اگر کاری نکنیم، گونه های بومی بیشتری با انقراض مواجه خواهند شد.

در سطح جهانی، بوم شناسان گونه های معرفی شده و مهاجم را در کنار تخریب یا تغییر زیستگاه، تغییرات آب و هوا، بیماری و آلودگی، یکی از بزرگترین تهدیدها برای ثروت گونه های طبیعت می دانند.

دو شکارچی مهاجم - روباه و گربه وحشی - در انقراض اخیر بسیاری از گونه های پستانداران بومی استرالیا نقش داشته اند. خرگوش های مهاجم آفاتی در مزارع هستند، بسیاری از گیاهان بومی را نابود می کنند و می توانند جمعیت گربه ها و روباه ها را تقویت کنند.

حافظان محیط زیست به دنبال کمترین آسیب هستند و رفاه حیوانات را به حداکثر برسانند و در عین حال گونه های بومی و اکوسیستم ها را دست نخورده نگه دارند. اما این انتخاب دشواری را به همراه دارد. گاهی اوقات، نیاز به کشتن برخی از گونه ها برای نجات برخی دیگر وجود دارد.

اگر مجبور به اتخاذ این تصمیمات هستیم، باید اطمینان حاصل کنیم که آنها دارای توجیه علمی قوی هستند. هر برنامه کنترل کشنده باید بتواند اهداف خود را قبل از شروع به وضوح بیان کند و نتایج آن را اندازه گیری و گزارش کند، بنابراین ما می توانیم ببینیم که آیا کار می کند یا نه، و چرا.

نومبات زمانی در سراسر استرالیای غربی گسترده بود. اما شکار گربه ها و روباه ها، تخریب زیستگاه از طریق پاکسازی زمین و تغییر در مدیریت آتش، موریانه خوار کاریزماتیک را در دهه 1970 به مرز انقراض کشاند.

اما تعداد آنها اکنون افزایش یافته است. نومبات ها دیگر در خطر انقراض نیستند.

چیزی که نومبات را نجات داد، تصمیم دشوار استفاده از طعمه‌ها و تله‌های سمی برای کاهش تعداد گربه‌های وحشی و روباه‌ها در مناطقی بود که نومبات‌ها هنوز زنده بودند، در کنار ایجاد پناهگاه‌های بدون شکارچی، حصاردار و برنامه‌های پرورش.

حافظان محیط زیست موفقیت های مشابه زیادی در سراسر استرالیا داشته اند. تعداد زیادی پناهگاه و جزایر حصارکشی شده به بسیاری از گونه های بومی در غیاب شکارچیان غیربومی کمک می کنند.

پس از حذف آخرین روباه‌ها از جزیره فیلیپ ویکتوریا، تعداد پنگوئن‌های کوچک افزایش یافت، در حالی که باندیکوت‌های میله‌ای شرقی و حلقه‌های سنگی بوته‌ای پس از نابود شدن توسط شکارچیان و سایر فشارها در جاهای دیگر، با موفقیت به جزیره آورده شدند.

همانطور که شاخص پستانداران در معرض خطر استرالیا نشان می دهد، ادعای فاروقی مبنی بر اینکه امروزه گونه های بومی در وضعیت بدتری قرار دارند، نادرست است.

در جایی که مقامات تعداد شکارچیان مهاجم را کنترل می کنند و اقدامات مدیریتی دیگری انجام می دهند، پستانداران بومی به مراتب بهتر عمل می کنند. جمعیت این گونه ها حدود 20 درصد کاهش یافت و تا حد زیادی بین سال های 2000 تا 2022 تثبیت شد. در مقایسه، جمعیت پستانداران در معرض تهدید بدون این مداخله مدیریتی بیش از 50 درصد در مدت مشابه کاهش یافت.

این درست است که مسیر کلی حفاظت از استرالیا وخیم و رو به وخامت است. اما این دلیلی برای متوقف کردن کنترل گونه‌های مهاجم نیست - برعکس.

گونه های مهاجم فقط در تلاش برای زندگی هستند. اما موفقیت آنها هزینه بالقوه ای برای بقای گونه های بومی استرالیا دارد.

ما وظیفه داریم مشکلات ناشی از معرفی گونه ها توسط نسل های قبلی را حل کنیم. اجازه دادن به گربه‌ها، گوزن‌ها، روباه‌ها، اسب‌ها، خوک‌ها و دیگر گونه‌های مهاجم برای شورش پاسخی نیست.

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.