نبرد ابرقدرت ها بر سر انرژی – و معنای آن برای صورت حساب های شما

سکوی گاز در دریای شمال. میدان نفتی در تگزاس. یک کارخانه تولید پنل های خورشیدی در چین. آنها می توانند دنیایی دور از شما احساس کنند، اما قبض انرژی شما چیز دیگری می گوید.

طبق آخرین پیش بینی های تامین کنندگان بزرگ British Gas، EDF و E.ON، در ژانویه، ممکن است بیش از یک چهارم افزایش یابد - حدود 460 پوند اضافی در سال برای خانواده معمولی بریتانیا.

برای دومین بار در چهار سال گذشته، جنگی در هزاران مایل دورتر در صندوق ورودی بریتانیا فرود می آید.

از زمانی که حملات آمریکا و اسرائیل به ایران در ماه فوریه عملا تنگه هرمز را بسته است، قیمت نفت و گاز افزایش یافته است.

انتظار می رود که زمستان آنها را همچنان بالاتر ببرد: تقاضا برای گاز در حال افزایش است، درست زمانی که ذخایر گاز زمستانی اروپا در پایین ترین سطح خود از زمان شروع رکورد در سال 2011 است.

و یک تهدید بزرگتر بر سر همه اینها وجود دارد: گرم شدن آب و هوا. کاهش انتشار کربن برای محدود کردن گرمایش در آینده و جلوگیری از مخرب ترین اثرات تغییرات آب و هوایی ضروری است. اما پایین نگه‌داشتن صورت‌حساب‌ها در حالی که انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش می‌دهد کار سختی است - و نه فقط برای بریتانیا.

در حالی که رهبران جهان این هفته در آنتالیا، ترکیه، برای COP31، اجلاس آب و هوای سازمان ملل متحد گرد هم می آیند، همین تنش در سراسر جهان در حال پخش است. سیاست انرژی و اقلیم به خط مقدم رقابت بین دو ابرقدرت انرژی در جهان تبدیل شده است و همه را در میان گذاشته است.

آمریکا روی مولکول های سوخت فسیلی شرط بندی می کند: حجم بی سابقه نفت و گاز را پمپاژ می کند و متحدانش را برای خرید آنها تحت فشار قرار می دهد. چین روی الکترون ها شرط بندی می کند: سیل جهان را با صفحات خورشیدی، باتری ها و خودروهای الکتریکی که می توانند جایگزین این سوخت ها شوند.

اینکه آیا شرط بندی بر روی سوخت های فسیلی یا انرژی های تجدید پذیر برنده می شود، نه تنها هزینه ای را که جهان برای انرژی می پردازد، بلکه با چه سرعتی می تواند انتشار گازهای گلخانه ای که سیاره را گرم می کند، کاهش دهد.

بریتانیا که در حال حاضر نزدیک به یک چهارم گاز وارداتی خود را از آمریکا و بیشتر کیت انرژی پاک خود را از چین خریداری می کند، از هر دو طرف خارج می شود. پس کدام مسیر را طی خواهد کرد؟ آیا راه میانه ای وجود دارد و همه آن چه معنایی برای صورتحساب های شما خواهد داشت؟

در Moray Firth در نزدیکی اینورنس، در وایتنس هد، سیلی بلند از شن و تپه‌ها به دریا می‌پیچد. پشت آن حیاطی نهفته است که برای نزدیک به 30 سال، هزاران کارگر در آن سکوهای غول پیکری را ساختند که نفت دریای شمال را باز می کرد.

مینگ یانگ، یکی از بزرگ‌ترین سازندگان توربین‌های بادی در چین، می‌خواست آن را با یک کارخانه 1.5 میلیارد پوندی و 1500 شغل در ابتدا به زندگی بازگرداند. در ماه مارس، پس از آنکه قانون‌گذاران آمریکایی از بریتانیا خواستند جلوی آن را بگیرد، وزیران این کار را با استناد به امنیت ملی انجام دادند.

پانوراما، آتش و سیل: آب و هوای فوق العاده ما

ماه گذشته، آنها یک میدان گازی جدید دریای شمال به نام Jackdaw را تصویب کردند. نه به توربین های بادی چینی بله به گاز دریای شمال

کشورهای کمی بیشتر از بریتانیا در معرض شوک انرژی قرار دارند. گاز بیشتر خانه ها را گرم می کند و در بیشتر مواقع قیمت عمده فروشی برق را تعیین می کند. طبق گفته واحد اطلاعات انرژی و اقلیم و E3G، دو سازمان تحقیقاتی آب و هوا و انرژی، آخرین شوک، پس از تهاجم روسیه به اوکراین، 63 میلیارد پوند اضافی برای خانوارها - حدود 2200 پوند - برای هر کدام هزینه داشت.

توربین‌های بادی نشان‌دهنده انرژی داخلی هستند، اما با مشکلات احتمالی همراه هستند

اکنون کمتر از نیمی از گاز بریتانیا از میادین خود در دریای شمال تامین می‌شود و انرژی که ما وارد می‌کنیم اغلب از مکان‌هایی می‌آید که ناپایدار یا غیرقابل اعتماد هستند.

در همان زمان، میاتا فهن‌بله، وزیر انرژی بریتانیا، می‌گوید مقابله با تغییرات آب و هوایی پس از گرم‌ترین تابستان تاریخ بریتانیا همچنان یک اولویت است. دانشمند ارشد اداره هواشناسی به بی‌بی‌سی پانوراما گفت که موج گرما، خشکسالی و آتش‌سوزی‌های جنگلی بدون گرم شدن زمین تقریبا غیرممکن بود.

اما وقتی فهن‌بله را که بیشتر از همه مهم است، قبض‌ها یا آب‌وهوا، تحت فشار قرار دادم، او صریح بود: "بدون شک با هزینه‌های زندگی، مقرون به صرفه بودن هدف اصلی من است."

فهن‌بله به من گفت: «ما بیش از حد در معرض بازارهای جهانی هستیم که کنترلی روی آن نداریم. "راه حل آن چیست؟ انرژی پاک خانگی."

دو راه وجود دارد که می‌توان انرژی بریتانیا را داخلی‌تر کرد: حفاری بیشتر از آن، یا ساخت بیشتر آن.

چند ساعت پس از تایید جکدا، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده - در جنگ با توربین های بادی پس از مخالفت با یک مزرعه بادی در نزدیکی زمین گلف آبردین شایر در سال 2006 - به Truth Social رفت. "آنها باید FULL BLAST بروند!!!" او نوشت. آسیاب های بادی پرهزینه و مضحک را از بین ببرید!

اکنون دولت بریتانیا با انتخاب سخت تری روبروست - آیا رزبانک در غرب شتلند، بزرگترین میدان نفتی توسعه نیافته بریتانیا را تایید کند یا خیر.

رزبانک بسیار بزرگتر از جکداو است - فهنبله گفته است که حدود هفت برابر بیشتر از آن گازهای گلخانه ای تولید می کند - و بیشتر نفت است، نه گاز. گزارش شده است که این موضوع کابینه را شکافته است. انتظار می رود طی چند هفته تصمیم گیری شود.

Fahnbulleh، مرکز، در Jackdaw ماه گذشته. او می گوید که حفاری کمترین تأثیری بر قیمت انرژی خواهد داشت

مخالفان دولت پیش از این بی میلی دولت به حفاری را مقصر قبوض بالا می دانند. کیمی بادنوک، رهبر محافظه‌کاران، به نخست‌وزیر گفته است که «از تهمت زدن دست بردارید» و اجازه دهد و حفاری را «تنها راهی برای محافظت از خانواده‌ها در برابر افزایش هزینه‌ها» خواند.

ریچارد تایس از Reform UK می‌گوید: «اگر ما از گاز خود استفاده کنیم... قبض‌های ما پایین می‌آید.

انتخابات میان دوره ای هفته گذشته ایالات متحده یادآور خطرات سیاسی بود. افزایش قیمت بنزین به طور گسترده به عنوان دلیل اصلی از دست دادن کنترل کنگره توسط جمهوری خواهان ترامپ در نظر گرفته می شود.

اما وقتی از فهن‌بله پرسیدم که آیا تولید بیشتر نفت و گاز انگلیس باعث کاهش قبوض می‌شود، او واضح بود. او گفت: "نه، اینطور نیست." در نهایت نفت و گاز در بازارهای جهانی به فروش می رسد.

منتقدان فراتر می روند. تسا خان از گروه کمپین Uplift که در دادگاه‌ها مبارزه کرده است، می‌گوید Rosebank "واقعا هیچ کاری برای امنیت انرژی انجام نمی‌دهد." کاری که انجام می دهد این است که سیگنال بسیار خطرناکی در مورد جدیت بریتانیا در مورد رسیدگی به تغییرات آب و هوایی پس از تابستانی که به تازگی داشته ایم ارسال می کند.

با این حال، بزرگنمایی کنید و ردیف نسبتا متفاوت به نظر می رسد. دریای شمال در بلندمدت در حال افول است. تولید بیش از دو سوم از زمان اوج خود در سال 1999 کاهش یافته است، و دفتر مسئولیت بودجه انتظار دارد که کاهش آن تا حدود 10 درصد در سال ادامه یابد - حتی با Rosebank، که پیش‌بینی‌اش انجام می‌شود.

هر چه وزیران تصمیم بگیرند، پربارترین روزهای حوضه پشت سر است. ذخایر جکدو تنها چند ماه از تقاضای گاز بریتانیا را تشکیل می دهد، در حالی که رزبانک کمتر از یک سال مصرف نفت ما را شامل می شود.

بحث پیرامون Rosebank و Jackdaw باعث مخالفت شدید معترضان آب و هوا شده است

و هفته گذشته دولت لایحه‌ای را ارائه کرد تا ممنوعیت مجوزهای جدید اکتشاف را به قانون تبدیل کند. رزبانک که قبلا مجوز دارد، تحت پوشش نیست. این می‌تواند به وزرا اجازه دهد که هر دو طرف را داشته باشند: آخرین میدان بزرگ را تأیید کنند، در حالی که قول می‌دهند هرگز دیگری وجود نخواهد داشت.

با افزایش مجدد صورت‌حساب‌ها در ژانویه، ممکن است ترکیبی وسوسه‌انگیز باشد.

گاز خریده، سوزانده شده و دوباره خریداری می شود. یک توربین بادی یا پنل خورشیدی برای نصب هزینه دارد اما می تواند برای چندین دهه بدون نیاز به محموله سوخت برق تولید کند.

مشاوران آب و هوای دولت، کمیته تغییرات آب و هوا، محاسبه می کنند که یک شوک قیمتی در آینده مانند شوک سال 2022، اگر بریتانیا در مسیر پر کربن باقی بماند، قبوض انرژی خانوارها را 59 درصد افزایش می دهد - اما اگر بر انرژی های تجدید پذیر متمرکز شود، تنها 4 درصد افزایش می یابد.

به گفته آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر، هزینه برق مزارع خورشیدی جدید بین سال‌های 2010 تا 2024 90 درصد و بادی خشکی 70 درصد کاهش یافت. اما دوره اخیر تورم جهانی هزینه های اولیه را افزایش داده است. سال گذشته، اورستد، توسعه‌دهنده دانمارکی، طرح‌های Hornsea 4، یک مزرعه بادی غول‌پیکر در سواحل یورکشایر را کنار گذاشت و دلیل آن افزایش هزینه‌های زنجیره تامین بود.

نرخ بهره بالاتر اوضاع را بدتر کرده است. بیشتر هزینه‌های یک مزرعه بادی یا خورشیدی افزایش می‌یابد، بنابراین توسعه‌دهندگان باید قبل از تولید برق، وام‌های سنگین بگیرند.

و مشکل دیگری وجود دارد. بریتانیا به شبکه های برق جدید گران قیمت نیاز دارد تا آن انرژی تجدیدپذیر را به شهرها و شهرهایی که نیاز است برساند. در همین حال، ایستگاه‌های گازسوز هنوز اغلب قیمت‌های عمده‌فروشی برق را تعیین می‌کنند - به این معنی که هرگونه صرفه‌جویی در هزینه همیشه در صورت‌حساب‌های مشتری منعکس نمی‌شود.

همه اینها به این معنی است که ساخت انرژی های تجدیدپذیر بیشتر به طور خودکار به معنای کاهش قبوض خانوار نیست.

و یک مسئله دیگر وجود دارد - تسلط چین بر فناوری پاک. اکثریت قریب به اتفاق پنل‌های خورشیدی و باتری‌های جهان و حدود دو سوم خودروهای الکتریکی آن را تولید می‌کند.

و پیشتازی چین در حال افزایش است. به گفته اندیشکده Ember، صادرات پنل های خورشیدی، باتری ها و خودروهای الکتریکی در ماه مارس به رکورد 70 درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل رسید.

بریتانیا می‌خواهد از سوخت‌های فسیلی که خانوارها را در معرض شوک‌های قیمتی قرار می‌دهد و به گرمایش جهانی می‌افزاید، فرار کند. بیشتر فناوری مورد نیاز برای جایگزینی این سوخت‌ها از چین می‌آید - کشوری که به طور فزاینده‌ای تمایلی به وابستگی به آن ندارد.

از فهن‌بله پرسیدم که آیا بریتانیا وابستگی به دولت‌های نفتی را با وابستگی به پکن عوض می‌کند؟ او گفت: "خب، نگاه کنید، ما هستیم" و افزود: "ما یک بازار جهانی متنوع داریم."

فهن‌بله می‌گوید بریتانیا به خرید از چین در جایی که نیاز داشته باشد ادامه می‌دهد، اما او می‌خواهد کیت‌های بیشتری در اینجا ساخته شود. او گفت: "من می خواهم توربین ها را ببینم."

با این حال، توربین های ساخته شده در انگلستان دقیقا همان چیزی بود که مینگ یانگ ارائه می کرد.

فهن‌بله می‌گوید: «یک خطر امنیتی وجود داشت و امنیت ملی در درجه اول قرار دارد. دولت هرگز علنا توضیح نداده است که این خطر چه بوده است.

دو روز قبل از تایید جکدا، شرکت سومیتومو الکتریک ژاپن اولین کارخانه کابل کشی زیردریایی HVDC بریتانیا را در نیگ، در فاصله کوتاهی از ساحل وایتنس هد، افتتاح کرد و تا 250 شغل ایجاد کرد.

سرمایه گذاری خارجی، پس - نه از چین.

در اوایل سال جاری، ایالات متحده رسما توافقنامه آب و هوای پاریس را ترک کرد و انتظار نمی رود که هیئتی را به COP امسال بفرستد. بدون فشار آمریکا، دیگران دلیل کمتری برای دادن وعده‌های جسورانه دارند: سازمان ملل می‌گوید که تعهدات ملی اکنون تنها به کاهش ۶ درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی تا سال ۲۰۳۵ منجر می‌شود - یک دهم آنچه دانشمندان می‌گویند برای محدود کردن گرمایش به ۱.۵ درجه سانتیگراد لازم است.

دونالد ترامپ یکی از نمایندگان بزرگ سوخت های فسیلی است

چین شروع به پر کردن فضا کرده است. لی شو، از مؤسسه سیاست جامعه آسیا، آن را «تغییر نقش» می نامد. چین که زمانی «بازیگر بسیار محافظه‌کار» در مذاکرات آب و هوایی بود، اکنون پیشبرد برنامه جهانی آب و هوا را در خدمت منافع ملی خود می‌داند – و به گفته او، «ما فقط در ابتدای این کار هستیم». هدف آن دستیابی به یکی از اهداف شاخص COP31 است که 35 درصد انرژی خود را از برق دریافت می کند، پنج سال زودتر.

و به‌طور فزاینده‌ای این شرکت‌های چینی هستند و نه وعده‌های دولت‌ها، که عامل انتقال هستند. لی شو می گوید: «این واقعا فقط یک داستان چین است.

اگر درست باشد، بریتانیا را در یک مکان ناراحت کننده ترک می کند. انتخاب‌های سخت – و زمانی می‌آیند که بودجه‌های خانوار از قبل کم شده است.

حق خرید تاچر نسلی از صاحبان خانه را ایجاد کرد - آیا به بحران مسکن نیز دامن زد؟

NHS بیشتر به موسسات خیریه متکی است - و این ممکن است مشکلاتی را برای بیماران ایجاد کند

دموکرات ها یک بحران هویت دارند - راه حل آسانی نخواهد بود

آیا شما شخصا تحت تأثیر مسائل مطرح شده در این داستان هستید؟