نبوغ استیوی واندر در حالی که Songs In The Key Of Life دوبلین را روشن می کند، می درخشد

تور پنجاهمین سالگرد Stevie Wonder: Songs In The Key Of Life

3 آرنا، دوبلین

★★★★☆

وقتی پل سایمون برای دریافت جایزه گرمی سال 1976 برای آلبوم سال تلاش کرد، قبل از این که اضافه کرد، به همکاران مختلف سری تکان داد: «و مهمتر از همه، می‌خواهم از استیوی واندر تشکر کنم که امسال آلبومی نساخت.»

واندر که در اوایل دهه هفتاد بر جوایز گرمی تسلط داشت، دو سال متوالی برنده همان جایزه شد. او یک سال بعد برای شاهکار دیگری به نام Songs In The Key of Life دوباره روی سکو بازگشت.

در آن زمان، موسیقی از Wonder بیرون می‌آمد، به طوری که آلبوم دوگانه با یک EP چهار آهنگ اضافی همراه شد و هر نت مانند خدا باقی می‌ماند.

پس جای تعجب نیست که 3Arena، علیرغم قیمت بالای بلیت، فروخته شد زیرا واندر آلبوم را به طور کامل ارائه کرد. گذراندن چند ساعت با یک نابغه موسیقی تجربه گرانبهایی است.

پس از مقدمه‌ای گفتاری که از همه می‌خواست چشم‌هایشان را ببندند تا دنیا را آن‌طور که او می‌بیند ببینند، و کمی تزلزل با صدای ۷۶ ساله‌اش، رهبری گروهی را بر عهده گرفت که باعث می‌شد ارکستر کنسرت RTÉ در پیچ و خم‌های آلبوم کم‌کارکن به نظر برسد.

با توجه به موسیقی‌های نمایش داده شده، مطمئن شدن عضویت منسا آسان‌تر از حضور در گروه Wonder است. یکی از نوازندگان سازهای کوبه ای - سه نفر بودند، به همراه دو نوازنده گیتار، بخش های کامل بوق و زه، و فالانژی از خوانندگان پشتیبان - فقط به یک تنبور و مثلث مسلح بود.

نقطه برجسته اولیه احتمالا باز شدن لوله‌های Wonder برای سر دوک بود، با شکست برنجی تماشایی‌اش، قبل از اینکه نوازنده باس، ناتان واتس، که در صفحه اصلی نواخته بود، ما را وارد یک I Wish شادی کند.

اما دوباره، با آلبومی به این بزرگی، چندین لحظه «آه، این یکی را فراموش کرده بودم» وجود داشت، مانند عجله شنیدن ملودی Knocks Me Off My Feet قبل از اینکه سیم و برنج ترکیبی آن را به سمت آن تغییر کلیدی باشکوه سوق دهد، یا بوق ها و ملودیکا در اطراف موسیقی Wonder جمع شده بودند که برخی هارمونیک های رنگی واندر را برای سازهایش هماهنگ می کرد. بهترین تلاش هنرمندان

شبی پر از لحظات باورنکردنی بود. زمانی که هارمونیکای واندر در بیلی جین مایکل جکسون قرار گرفت، آهنگ باشکوه Joy Inside My Tears با تکنوازی غیرمنتظره ویولن به پایان رسید و براندی یانگر نوازنده تار به همراهی استیوی در برنامه If It’s Magic که بسیار هم بود، آمد.

و سپس خود مرد یک تکنوازی را از هارپجی (یک تلاقی کوچک بین پیانو و گیتار) با چنان درخشندگی ملودیکی معمولی زد، که فرد مشکوک می‌شود که اگر مجبور بود می‌توانست از یک لیفتراک آهنگی بیرون بیاورد. درود بر مهندسان صدا که هر نت این سمفونی روح‌انگیز را به وضوح شنیده‌اند، چه یک بوق یا یک گیتار ضرب‌دار.

تا آخر هم خبری از پرچم گذاری نبود. یک آهنگ فوق‌العاده که برخی از بهترین آوازهای واندر را برانگیخت و حتی پس از پایان آلبوم، به نظر نمی‌رسید که علاقه‌ای به رفتن به خانه داشته باشد. در عوض، او در مورد دویدن در طول زمان به شوخی گفت که با هر دو Signed، Sealed، Delivered I'm Yours و خرافه بسته شد.

به نظر می‌رسید که او هم بی‌نهایت از خودش لذت می‌برد، چه داشت عشقش را ابراز می‌کرد، یا درس آواز می‌داد («تو کمی از کلیدی‌مان خارج می‌شوی، ما دوباره این کار را می‌کنیم»)، یا زمزمه کردن در مورد خون احتمالی ایرلندی در پس‌زمینه‌اش.

ما مانند او را دیگر تجربه نخواهیم کرد.