نحوه لمس تاریخچه

بازسازی گذشته، بسته به اینکه از چه کسی بپرسید، یک کار احمقانه، یک سرگرمی عالی، یا منبع حیاتی دانش و معناست. بسیاری از خانواده‌ها یک شجره‌شناس دارند: یک پسر عمو یا عمویی که عاشق Ancestry.com است، ساعت‌ها برای یافتن اقوام گمشده خود به حفاری می‌پردازد، یا سفرهایی را به زادگاه اجدادشان ترتیب می‌دهد. پدربزرگ شوهرم، که پدربزرگش از اسکاتلند به ایالات متحده مهاجرت کرده بود، چنان با آن میراث ارتباط داشت که در گردهمایی مجدد قبیله اسکاتلندی آنها شرکت کرد.

اما برای بسیاری، تمایل به لمس گذشته بسیار فراتر از اصل و نسب است. اگر اینطور نبود، هیچ‌کس به مکان‌های نبردهای قدیمی سفر نمی‌کرد یا بدون دستمزد در بازسازی‌های تاریخی شرکت نمی‌کرد - فعالیت‌های محبوبی که نشان‌دهنده تمایل به شناسایی با اشکال بزرگ‌تر تاریخ است. به خصوص برای افرادی که نمی توانند شجره خانوادگی خود را خیلی دور دنبال کنند، دستیابی به گذشته ملی یا فرهنگی می تواند راهی برای احساس استقرار در خود فعلی آنها باشد.

آنچه باقی می ماند، اولین رمان عالی از نویسنده گالیسیایی بریس لاملا، راوی بی نامش را در حالی که درگیر یکی از این جست و جوها می شود، دنبال می کند. او که یک دانشجوی کارشناسی ارشد است، با انگیزه وسواسی بیش از پیش برای بازآفرینی کامل زندگی در زمان و مکان دقیقی که مطالعه می کند، از پایان نامه خود دور می شود. تصادفی نیست که مکان مورد نظر دقیقا قسمت گالیسیا است، منطقه ای کوهستانی و عمدتا ساحلی در شمال غربی اسپانیا، جایی که او در آن بزرگ شده است.

راوی اکنون در نیویورک زندگی می‌کند، و در طول رمان، لاملا به وضوح نشان می‌دهد که عزم قهرمان داستان برای بازسازی گذشته، احساس او را تسکین می‌دهد که او در کشوری که به فرزندی پذیرفته شده است و تنهاست.

لاملا مانند قهرمان داستانش در نیویورک مستقر است. او آنچه به زبان گالیسی می ماند را نوشت که در بیشتر اسپانیا صحبت نمی شود و یک زبان ادبی رایج نیست. مترجم او، ژاکوب راجرز، اشاره کرده است که "در حاشیه بازار اسپانیا است." پس برای لاملا نوشتن به زبان گالیسی به جای اسپانیایی، بیانی هنری از تعهد به ریشه های خاص اوست. موضوع تحقیق راوی او نیز همینطور است - که به ناچار یکی از موضوعات اصلی خود رمان است.

در دهه 1950، فرانسیسکو فرانکو، دیکتاتور دست راستی که از پایان جنگ داخلی اسپانیا تا زمان مرگش در سال 1975 بر اسپانیا حکومت کرد، به این نتیجه رسید که دهقانان روستایی گالیسیا باید مدرن شوند. برای انجام این کار، رژیم او سدهایی ساخت که بخش عمده ای از Negueira de Muñiz، به ویژه بخش دورافتاده و کوهستانی منطقه را زیر آب برد. سپس دولت از ساکنان روستاهای غرق شده خواست تا به منطقه ای پست به نام Terra Cha مهاجرت کنند.

همانطور که لاملا در مقدمه می نویسد، دیکتاتوری این طرح استعماری را طراحی کرد تا "عادات این دهقانان را که آنها را عقب مانده و فقیر می دیدند، بشکند و آنها را به دامداران مدرن تبدیل کند."

راوی چیزی شبیه رویاپردازی است که نمی تواند با انصافی که مشاور پایان نامه اش توصیه می کند درباره این رویدادها تحقیق کند. در عوض، او در تلاش برای بازآفرینی آنچه که رفته است لذت می برد. او زندگی دهقانان را با جزئیات واضح تصور می کند، از شواهد دور می شود تا آنها را در حال گوش دادن به برنامه های رادیویی مخفیانه در حمام خود تجسم کند یا در حسرت "سایه های سبز یا خاکستری خاص" که مشخصه چشم انداز خانه آنها بود که اکنون سیل زده شده بود.

طولی نمی‌کشد که راوی به‌طور کامل درگیر تلاشی شاید کیشوست تا درباره یکی از این افراد، بیوه‌ای به نام لئونیتا که در برابر کنترل رژیم مقاومت می‌کرد، یاد بگیرد. مشاور عصبانی او بدون اینکه بفهمد می پرسد: "چرا می خواهید روی زندگی مجردی تمرکز کنید؟" برای راوی، دلیل روشن است: وقتی او درباره لئونیتا می‌خواند، می‌تواند احساس کند که بر خلاف میل شما به خانه‌ای جدید انداخته شده است.

[ بخوانید: کتابی که شما را در تاریخ آشفته آمریکا فرو می برد]

درست است که راوی با بی ریشه ای بیگانه نیست. او داوطلبانه مهاجرت کرد، اما هنوز با ماهیت "بی وزن و متزلزل" زندگی، بدون پول زیاد، دور از وطن دست و پنجه نرم می کند. همانطور که آماده می شود با دوست دخترش نقل مکان کند، به این فکر می کند که چقدر در آپارتمانی که سال ها در آن زندگی می کرد سرمایه گذاری کمی کرده است.

او خاطرنشان می کند: «من مبلمانی را انتخاب کردم که به راحتی کنار هم قرار می گرفت و جدا می شد، انگار که انتظار داشتم هر لحظه آن را ترک کنم.» حتی پس از نقل مکان، به نظر می‌رسد راوی با این سوال که «گروهی از باستان‌شناسان در صحنه اتفاق می‌افتند و سعی می‌کردند زندگی ما را بازسازی کنند، چه چیزی را می‌بینند، می‌تواند خود را در خانه جدیدش مستقر کند؟» گویی او فقط از طریق بازسازی می تواند جهان را درک کند، گویی که فرآیند تفریح ​​برای او همانقدر که یک گریز است، مایه ثبات است.

راوی لاملا ممکن است یک مورد افراطی باشد - شخصیت‌های اصلی رمان‌ها تمایل دارند - اما او به سختی در جستجوی آرامش و معنا در گذشته تنهاست. اگر او بود، داستان های تاریخی بسیار کمتر در میان خوانندگان و نویسندگان محبوب بود. آمریکایی ها به آلامو یا ویلیامزبورگ استعماری سفر نمی کنند، چه رسد به خانه های دور اجدادشان. در فیلم «درد واقعی» محصول 2024، پسرعموهایی با بازی جسی آیزنبرگ و کیران کالکین از خانه ای در لهستان بازدید می کنند که مادربزرگ متوفی آنها قبل از هولوکاست در آنجا زندگی می کرد.

رسیدن به آنجا آسان نیست، و این تجربه در بهترین حالت ضد اقلیم است - آنها سعی می‌کنند سنگ‌ها را بیرون بگذارند به عنوان یادگاری، کاری که یهودیان به طور سنتی روی قبرها انجام می‌دهند، و ساکنان خانه بلافاصله به این موضوع اشاره می‌کنند که آنها یک خطر زمین خوردن هستند - با این حال فیلم هرگز شک نمی‌کند که تلاش پسرعموها برای لمس کردن تاریخ مادربزرگشان قبل از جنگ جهانی دوم باعث ارتباط بیشتر آنها با آنها خواهد شد.

روزنامه‌نگار تونی هورویتز در کتاب خود در سال 1998 به نام «هم‌پیمانان در اتاق زیر شیروانی» به یک بازآفرین فداکار جنگ داخلی به نام رابرت لی هاج در تلاشی افراطی برای لمس گذشته می‌پیوندد. هاج یک سفر سالانه به نام «Civil Wargasm» را انجام می‌دهد که مستلزم یک سفر یک هفته‌ای با سرعت بالا از گتیسبورگ به آنتی‌تام تا دره Shenandoah و ده‌ها میدان نبرد در بین آن‌ها است، با همان لباس تولید مثل قرن نوزدهم و خوردن جیره‌های قرن نوزدهم.

برای هاج، که در زمان نگارش هورویتز نسخه‌ای از این سفر را سالی یک‌بار انجام می‌داد، ناراحتی‌های سفر راهی برای به اشتراک گذاشتن آنچه سربازان واقعی جنگ داخلی تجربه کرده‌اند. او به هورویتز می گوید: «این معامله واقعی است.»

این نیست، البته. هیچ کس نمی تواند گذشته را پس بگیرد، مهم نیست لباسی که پوشیده است چقدر خش دار و شسته نشده است. آنچه راهپیمایی هاج به او می دهد فرصتی است که تخیل خود را ملموس کند. او هنوز هم دارد جنگ داخلی را بازی می کند و هورویتز روشن می کند که هاج این را می داند. با این حال، بازسازی‌کننده به اندازه‌ای وادار می‌شود که از این ارتباط با گذشته به دست می‌آید تا بخواهد آن را به حداکثر برساند - هاردتک، جویدن تنباکو و همه چیز.

با این حال، به نظر نمی‌رسد که ناراحتی فیزیکی که هاج در حین اجرای مجدد تجربه می‌کند، به حوزه اخلاقی هم تسری پیدا کند. در طول دوره Confederates in the Attic، مشخص می‌شود که توجه دقیق او به جزئیات گذشته به او اجازه می‌دهد از تصویر بزرگ اجتناب کند: وقتی سختی‌های فردی را تصور می‌کنید که یک سرباز کنفدراسیون متحمل شده است، نادیده گرفتن وحشت اجتماعی که او از آن دفاع می‌کند آسان‌تر است. احتمالا به همین دلیل، همان‌طور که او می‌نویسد، بازسازی‌هایی که هورویتز در آن شرکت می‌کند، همه «امور کورکورانه سفیدپوست» هستند.

بسیاری از بازسازی‌کنندگانی که هورویتز ملاقات می‌کند نیز تا حدودی درباره مرگ‌های جنگ داخلی دلسرد هستند. هورویتز فقط یک بار با کسی ملاقات می کند، پرستاری که نقش یک بیوه غمگین اتحادیه را بازی می کند، که سرگرمی خود را کمتر به عنوان یک تعطیلات از زمان حال تلقی می کند تا قدردانی از دست دادن گذشته. او به هورویتز می گوید: «شکوه هزینه داشت. "من اینجا هستم تا مردم آن را به خاطر بسپارند." به نظر می رسد او با راوی آنچه باقی می ماند امیدوار است. هر دوی آنها آرزوی زندگی کامل در تاریخ را دارند تا بتوانند برای ارواح ناآرام آن خانه یا حداقل لحظه ای استراحت و قدردانی ایجاد کنند.

[ بخوانید : درمان خاطرات گناه ]

راوی لاملا به وضوح می‌خواهد پایان‌نامه‌اش، به‌ویژه تحقیقات لئونیتا، خانه‌ای برای بخش‌های ناآرام خود ایجاد کند. از این نظر، او وجه اشتراکی با هاج دارد. هر دوی آنها می‌خواهند خود را در پیوندهای اساسا تخیلی - یا حداقل آنهایی که نمی‌توان آن‌ها را متقابل کرد - با افراد دیگر در زمانی دیگر مستقر کنند. کرستین والدز کواد، در داستان خود "پنج زخم"، نسخه ای واضح از این داستان را از طریق یک بازسازی مذهبی بیان می کند.

شخصیت اصلی او، مردی که در پشیمانی از زندگی‌اش غرق شده است، در نقش مسیح در بازسازی سالانه مصائب در شهر کوچکش نقش آفرینی می‌کند، و او فورا شروع می‌کند به «اجرای قانع‌کننده‌ای که همان جا روی صلیب را به چیزی واقعی تبدیل می‌کند». اگرچه او هرگز خود را متقاعد نمی کند که تبدیل به یک مسیحا خواهد شد، اما هنوز تصور می کند که بازی در این نقش ممکن است "در یک حرکت رستگاری کامل داشته باشد، اگر فقط بتواند آن را به درستی انجام دهد."

در آنچه باقی می ماند، راوی لاملا همان امید را به بازسازی زندگی لئونیتا و شهرهای گمشده Negueira de Muñiz می دهد. او با خواب دیدن اینکه می‌تواند نسخه‌ای از گذشته گالیسیایی را بازگرداند، به طور غیرمستقیم میل عمیقی را ابراز می‌کند که فورا خود را برای همیشه به منطقه‌ای که ترک کرده است متصل کند و ثابت کند که هنوز هم می‌تواند به آن خدمت کند. این امیدی برای افراد بی ریشه است و امیدی است که واقعی ترین جذابیت بازسازی گذشته را نشان می دهد.

خواه بازسازی شما رمان باشد یا پایان نامه، بازسازی جنگ داخلی یا سفر به زادگاه مادربزرگتان در لهستان، همین عمل جمع آوری مجدد چیزهایی که از بین رفته است نوید می دهد که حتی سرگردان ترین افراد نیز می توانند به نحوی در زمان لنگر انداخته شوند.