نخستی سمی که به مدت 89 سال در دام علم گم شده بود به خانه ها و باغ های مردم سرازیر شد

کوچک، شبگرد و متخصص در پنهان ماندن، لوریس آهسته بانگکا (Nycticebus bancanus) نزدیک به یک قرن را صرف فرار از زیست شناسان حیات وحش در اطراف زیستگاه های بومی خود در جزایر اندونزیایی بانگکا، سوماترا و بورنئو کرده است. قبل از ناپدید شدنش در سال 1937، این موجود چشم درشت عضوی از تنها گروه نخستی‌های سمی شناخته شده در جهان بود – از طریق سم عجیبی که وقتی لوریس غده‌ای را در قسمت بالای بازویش لیس می‌زند، فعال می‌شود و نیشش را خطرناک‌تر یا خزش را با کمی نظافت دفاعی سمی می‌کند.

اما حافظان محیط زیست سرانجام به لطف یک سری نجات حیات وحش که توسط مرکز نجات حیات وحش آلوبی اندونزی بین سال‌های 2015 تا 2025 انجام شد، لوریس کند بانگکا، موردی از تاکسون «گم‌شده» را که گمان می‌رود منقرض شده است، ردیابی کردند. اندونزی میزبان گونه‌های متعددی از لوریس کند، از جمله ساندا (Nycticebuse) و کایاکتیک (Nycticebusyany) است. انواع، که ممکن است توضیح دهد که چگونه لوریس کند Bangka موفق شد از تشخیص تایید شده علمی در طول این دهه تماس با مرکز نجات جلوگیری کند.

همانطور که محققان در مطالعه جدید خود که اکتبر امسال در ژورنال Spixiana منتشر شد، اشاره کردند، حدود 90 نمونه بالقوه لوریس کند Bangka "در سطح گونه توسط کارکنان Alobi بر اساس رنگ خز و شرایط کشف شناسایی شدند."

تیمون گلاو، یکی از نویسندگان این مطالعه و محقق تنوع زیستی، به رویترز گفت: «آنچه که من به‌ویژه شگفت‌انگیز می‌بینم این است که چنین نخستی‌های کاریزماتیک و متمایز برای نزدیک به یک قرن توجه علمی چندانی به آن‌ها کم شده است. از این گذشته، بانگکا تنها یک ساعت از جاکارتا، یکی از بزرگترین شهرهای جهان، فاصله دارد.

اندازه‌گیری‌های قابل اعتماد، لوریس کند Bangka را در انتهای کوچک‌تر محدوده برای جنس Nycticebus قرار می‌دهد. به عنوان مثال در مقایسه با لوریس آهسته سوماترا (Nycticebus hilleri) که می تواند تا 15 اینچ (37 سانتی متر) طول داشته باشد، طول آن تا 10 اینچ (25.8 سانتی متر) می رسد. با توجه به اینکه سم بسیار غیرمعمول، فعال شده با بزاق و ترشح شده از زیر بغل، بانگکا مسلما کشنده ترین گونه لوریس آهسته است که طبق گزارش ها به اندازه کافی سمی است که یک انسان بالغ را دچار شوک آنافیلاکسی کند.

با این حال، حداقل هفت مورد از نمونه‌های لوریس کند Bangka که توسط داوطلبان و کارکنان Alobi نجات یافتند، خود شوکه شده‌اند - دچار جراحات سوختگی مطابق با تماس تصادفی هنگام بالا رفتن از خطوط برق شده‌اند.

به نظر می‌رسد درگیری دشوار با محیط‌های تجاوزگر انسان‌ساز، عامل اصلی اتصال بین 39 مورد از 90 مورد لوریس کند بانگکا است که مرکز نجات سوابق دقیقی برای آن‌ها داشت: طبق مطالعه جدید، 16 نمونه نجات‌یافته در خانه‌ها و باغ‌ها کشف شدند. شش نفر دیگر در کنار جاده گیر افتاده بودند. "پنج نفر دیگر از تجارت حیات وحش محلی یا از اسارت نجات یافتند، سه نفر در مزارع یافت شدند، یک فرد در حصار گرفتار شده بود و یک فرد مورد حمله یک سگ قرار گرفت."

همانطور که لانکا سانی، مدیر مرکز نجات حیات وحش آلوبی در بیانیه ای خاطرنشان کرد: «زیستگاه طبیعی آن در جزیره بانگکا به دلیل استخراج غیرقانونی قلع و پاکسازی وسیع زمین برای مزارع نخل روغن به طور قابل توجهی کوچک شده است. ما خوشحالیم که به ثبت علمی کمک می کنیم تا نشان دهیم که لوریس آهسته بانگکا از بین نرفته است، اما این گونه هنوز بسیار نزدیک به انقراض است.

علیرغم تصور طولانی مدت انقراض، وضعیت اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت در فهرست قرمز لوریس کند بانگکا به طور محافظه کارانه "به شدت در خطر انقراض" باقی مانده است، و چه خوب و چه بد، کشف جدید بقای آن تغییر چندانی در آن ایجاد نمی کند.

به گفته گلاو، که در حال حاضر دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت تنوع زیستی و حفاظت از طبیعت در باغ وحش Haus des Meeres Aqua Terra در اتریش است، «بازگرداندن لوریس کند Bangka به رادار علمی تنها اولین گام است. او گفت که آنها "به یک استراتژی حفاظتی طولانی مدت نیاز دارند که بر اساس بررسی های جمعیتی، مطالعات ژنتیکی و مهمتر از همه، حفاظت از زیستگاه باقیمانده آن بنا شده باشد. چالش بعدی این است که مطمئن شویم واقعا منقرض نمی شود."