نزدیک به 3000 نفر در یک مدرسه سابق در هائیتی سرپناه می یابند

در پورتو پرنس، مدرسه ای که زمانی پذیرای صدها دانش آموز بود، اکنون نزدیک به 3000 نفر را در خود جای داده است که به دلیل خشونت آواره شده اند.

در میان آنها معلم سابقی است که مصمم است آینده ای فراتر از کلاسی که اکنون خانه می نامند به فرزندانش بدهد.

میشل در کنار درب یک کلاس درس سابق می نشیند و به تماشای عبور مردم از راهروی شلوغ می پردازد.

زنی یک سطل آب حمل می کند. برخی دیگر با غذا برمی گردند یا برای صحبت با همسایگان توقف می کنند. کودکان بین بزرگسالان می بافند و صدای آنها در ساختمان طنین انداز می شود.

برای معلم 44 ساله سابق، این خانه در حال حاضر است.

او با همسرش، آیلند، و سه فرزندش در کلاس درس مشترک است و حدود 36 نفر دیگر نیز مجبور به ترک خانه هایشان شده اند.

در مورد آینده، میشل گفت. "هدف نهایی ما نقل مکان است، شما هرگز خوب نیستید مگر اینکه در خانه باشید."

مدرسه زمانی با صدای حدود 500 دانش آموز طنین انداز شد.

از سال 2024، برای نزدیک به 3000 نفر که به دلیل خشونت در پایتخت هائیتی آواره شده اند، سرپناه ایجاد کرده است.

راهروهای آن به فضاهای زندگی مشترک تبدیل شده است.

ساکنان برای کسب درآمد اندک اقلام کوچک می فروشند، زنان در مخازن آب صف می کشند، و غذا در آشپزخانه های جمعی تهیه می شود.

زندگی روزمره ادامه دارد، اما حریم خصوصی کمیاب است و آینده نامشخص است.

قبل از آوارگی، میشل به عنوان معلم کار می کرد، در حالی که همسرش یک تجارت کوچک را اداره می کرد.

درآمد آنها با هم به پرداخت نیازهای فرزندانشان کمک کرد.

سپس مردان مسلح به محله آنها حمله کردند و خانه ها را غارت کردند و آتش زدند.

همسرش که کنارش ایستاده بود، آرام گوش می‌داد. صورتش از غم و اندوه حک شده بود

او همچنین معیشت خود را از دست داده است، درآمدی که زمانی به تامین نیازهای خانواده کمک می کرد ناپدید شده است و آنها را به کمک و هر فرصتی که می توانند پیدا کنند وابسته کرده است.

خانواده بیش از یک بار قبل از رسیدن به مدرسه فرار کردند. چیزی که آنها فکر می کردند ممکن است یک پناهگاه موقت باشد برای مدت نامحدودی به خانه آنها تبدیل شده است.

دو نفر از فرزندانشان به مدرسه می روند، کوچکترین آنها، 5 ساله، هنوز شروع نکرده است. برای پدری که زمانی تدریس می کرد، اکنون تحصیل یکی از چیزهایی است که جابجایی آنها را نامطمئن ساخته است.

در کلاس درس دیگری، یک گروه محلی کودکان را برای حمایت روانی اجتماعی جمع می کند. در میان فشارهای زندگی جمعی، جلسه به آنها زمان و فضایی برای بازی، مشارکت و جلب توجه می دهد.

در آشپزخانه مشترک، قابلمه های بزرگ برنج و سس در حالی که ساکنان غذا را آماده می کنند، می جوشند. بیش از 500 کیلوگرم برنج در حال تهیه است، اما برای بسیاری از مردم، وعده غذایی آن چیزی است که در آن روز می خورند.

خانواده میشل کمک های غذایی و مالی دریافت کرده اند.

او می‌گوید بدون این کمک، «ما زنده نمی‌مانیم».

خانواده میشل در میان نزدیک به 1.5 میلیون نفر آواره هستند، یعنی حدود 12 درصد از جمعیت هائیتی.

در پشت این ارقام خانواده هایی هستند که سعی می کنند فرزندان خود را یاد بگیرند، کار پیدا کنند و جایی امن برای زندگی به دست آورند.

بیش از 1600 مدرسه در سال تحصیلی گذشته به دلیل خشونت تعطیل شدند.

سازمان های بشردوستانه علیرغم شرایط سخت عملیاتی، به ارائه غذا، سرپناه، مراقبت های بهداشتی، آب پاک، خدمات بهداشتی، حفاظت و حمایت روانی-اجتماعی ادامه می دهند.

برای خانواده‌هایی که در اینجا زندگی می‌کنند، کمک اضطراری ضروری است، بنابراین احتمال اینکه در نهایت دیگر به آن نیاز نداشته باشند، ضروری است.

پیر، رئیس سایت اغلب در مورد آینده جوانان فکر می کند. او می خواهد که به کودکان در مدرسه و جوانان فرصتی داده شود تا تجارت بیاموزند.

پیر استدلال کرد: «ما همیشه می گوییم آینده یک کشور به جوانان آن بستگی دارد.

اما جوانان باید یک حرفه و مهارت داشته باشند. اگر یک برنامه ادغام مجدد اجتماعی و توسعه شخصی برای جوانان ما ایجاد کنید، آنها می توانند حرفه ای را بیاموزند، چیزی عملی، چه سردخانه، کاشی کاری یا لوله کشی. می فهمی؟ از این طریق آنها به خودشان اعتماد خواهند کرد.»

کمک های بشردوستانه به تنهایی کافی نخواهد بود. جوامع هائیتی به حمایتی فراتر از کمک های اضطراری نیاز دارند: محله های امن تر، دسترسی به خدمات اولیه و فرصت های واقعی برای کسب درآمد.