نسل بعدی ماجراجویی خود را انتخاب کنید

شما نمی‌توانید بدون برخورد با یکی از آن‌ها حرکت کنید: چند مرد، زن، کودک نوپا یا عروسک خیمه شب بازی، با جلیقه زیپ‌دار و بوکسورهای سفید با طرح قلب. آنها حتی در میان 75000 شرکت کننده Dragon Con، کنوانسیون فرهنگ پاپ که به عنوان "مرد سوزان نرهای" توصیف می شود، برجسته بودند، که هر آخر هفته روز کارگر مرکز شهر آتلانتا را به دریایی از اسپندکس و رنگ بدن تبدیل می کند. یونیفرم تنوع زیادی داشت: کروک صورتی، روکش لاستیکی پا، بند مشکی، زانوبند میخ دار. یک نفر را دیدم که با کت و شلوار کانگورویی آویزان شده بود.

گروه‌ها به شخصیت اصلی Dungeon Crawler Carl، سریال پرفروش مت دینیمن، که در آن بیگانگان به زمین حمله می‌کنند، بیشتر تمدن را تبخیر می‌کنند و بازماندگان را مجبور می‌کنند در یک نمایش واقعی بین کهکشانی به رقابت بپردازند. کتاب‌ها به‌گونه‌ای خوانده می‌شوند که گویی دیستوپیای بازی‌های گرسنگی برای دوران Twitch اقتباس شده‌اند، اما با طنز بسیار کمیک‌تر و حس شوخ‌طبعی به‌طور مشخص. هفت جلد اول از سال 2020 به صورت آنلاین منتشر شد و در سال 2024 توسط Penguin Random House مجددا منتشر شد. تاکنون هشت جلد منتشر شده است.

این سریال 17 میلیون نسخه فروخته است و یک برنامه تلویزیونی نیز در راه است.

دینیمن موفقیت آمیز litRPG را نوشته است، یک زیرژانر علمی-تخیلی که از مکانیک بازی های ویدئویی نقش آفرینی یا RPG استفاده می کند. به طور معمول، طرح داستان مربوط به قهرمانی است که در قلمروی عجیب گیر افتاده است. او – بیشتر اوقات، یک «او» است – از این دنیای جدید عبور می‌کند، تجربه‌ای را جمع‌آوری می‌کند که با امتیاز اندازه‌گیری می‌شود، دارایی‌ها را به موجودی خود اضافه می‌کند و قدرت‌های جدیدی را از یک منو انتخاب می‌کند. مایکل چت‌فیلد، نویسنده‌ی سبک RPG، به من گفت اگر تصور این موضوع در نثر دشوار به نظر می‌رسد، به ارباب حلقه‌ها فکر کنید.

در رمان اصلی، گندالف جادوگر دوباره متولد می‌شود و لباس‌های خاکستری متواضع خود را برای لباسی از درخشان‌ترین سفید می‌پوشاند. چتفیلد توضیح داد: در نسخه فرضی litRPG، "به جای اینکه فقط تغییر رنگ لباس ها را ببینیم، "به علاوه پنج به خرد" است.

برای برخی از خوانندگان، این ممکن است مانند یک حالت نسبتا نابسامان و بالینی رشد شخصیت به نظر برسد. خود دینیمن به من گفت که می‌داند یک واکنش رایج به Dungeon Crawler Carl این است: "این عنوان احمقانه است، یک فرض احمقانه است و یک کتاب پسرانه است." اما او افزود: آهسته آهسته آهسته آهسته از آن متنفر می خوانند تا اینکه عاشق بخوانند. او من را در قسمت اول جذب کرد، زیرا این کتاب ها را گیج کننده دیدم.

همانطور که کارل در نبردها و آموزش‌های گیم‌پلی راهپیمایی می‌کرد، روایت بین اکشن دیوانه‌کننده و نمایش دیوانه‌کننده قرار می‌گرفت. نثر من را با اطلاعات و علامت های تعجب کنایه آمیز بمباران کرد. (در اوایل بازی به کارل اعلام می‌کند: «دستاورد جدید! اوه، جادو! شما برای اولین بار لباس جادویی می‌پوشید! شما یک جادوگر هستید، خزنده! پاداش: شما یک جعبه ماجراجوی برنزی دریافت کرده‌اید!» این شامل یک حلقه انگشت پا مسحورکننده است که «به پوشنده قدرت +3 می‌دهد.»

با این حال، چیزی در مورد کارل، و سبک litRPG داستان سرایی، با طیف وسیع و رو به رشدی از مخاطبان مخاطب صحبت می کند. چیزی که من را به عنوان یک تجربه خواندنی اساسا استرس زا جلب کرد، برای بسیاری از بازیکنانی که در این کنوانسیون با آنها روبرو شدم، منبعی از گریز راحت بود. موفقیت Dungeon Crawler Carl ممکن است بازتابی از متزلزل شدن تجارت کتاب توسط افراد خارجی که خود منتشر می کنند و جریان اصلی فرهنگ بازی های ویدیویی باشد. اصطلاحات گیمر در واژگان روزمره نفوذ کرده است. حتی افراد خیلی آفلاین هم می‌دانند که چه معنی می‌دهد و سریع‌تر را ترک می‌کند و عصبانی می‌شود.

گسترش litRPG نشان می‌دهد که این عادت‌های ذهنی عمیق‌تر از زبان هستند و اکنون برای بسیاری از خوانندگان، حس آنها را از آنچه یک داستان رضایت‌بخش می‌سازد، شکل می‌دهند. ملیسا گلدن برای اقیانوس اطلس

طرفداران Dungeon Crawler Carl در صف Dragon Con منتظر می مانند. هنگامی که کارل ها برای یک عکس دسته جمعی روی پله های آفتاب پز هیلتون آتلانتا گرد هم آمدند، کنترل جمعیت نیاز به استفاده از هفت مگافون و سه حلقه نوار خطر زرد داشت. اعضای منظم به من گفتند که حتی برای Dragon Con، مشارکت چشمگیر بود. در یک آسانسور، با زنی روبرو شدم که داوطلبانه به عنوان یک پزشک کازپلی کار می‌کرد و به مسافران کمک می‌کرد تا مشکلات کمد لباسشان را برطرف کنند.

او هرگز ندیده بود که افراد زیادی یک طرفدار را تکرار کنند، او به من گفت: "و من بازی تاج و تخت، همه ددپول ها را دیده ام." این نوعی سلطه فرهنگی است که معمولا توسط بازی‌های ویدیویی و فرنچایزهای ابرقهرمانی از آن لذت می‌برند – نه ادبیات.

در سرتاسر این کنوانسیون، یک جوخه کوچک از کارآفرینان از Crawlermania پول نقد کردند. یک غرفه تجاری راه راه آب نبات با لوازم نوشیدنی با مضمون خزنده، دستگیره‌های تلفن، و بند‌ها انباشته شده بود. او به من گفت که مالک، کیتلین مک‌کانل، کار خود را با ساختن چوچک‌هایی با «موضوع کلی کتاب‌خوانی» آغاز کرده بود، اما این آخر هفته، او همه چیز را به کارل رسانده بود و تا کنون فروشش را بیش از سه برابر کرده بود. در همین حال، در یک مکان کم نور در حدود یک مایلی جنوب، یک گروه بورلسک گیک نمایش بسیار غیرمجاز Crawler را با بلیط هایی که از 25 دلار شروع می شود، برگزار کردند.

یکی از تهیه‌کنندگان، که از Cherry BonBon استفاده می‌کند و لباس انکوبوس به تن داشت، به من گفت که گروه از قبل یک مهمانی مجردی در فلوریدا رزرو کرده بود.

هنگامی که مجموعه شروع به اوج گرفتن کرد، محبوبیت کارل با برنامه سریع انتشار آن تسریع شد: ست فیشمن، نماینده دینیمن، به من گفت: «کتاب‌ها آنقدر بزرگ هستند، آنقدر سریع منتشر می‌شوند که از نظر فیزیکی فضایی را در کتابفروشی اشغال می‌کنند». (سه کتاب از هشت کتاب بیش از 700 صفحه است.) اما ویروسی بودن سریال را می توان به ریشه های آنلاین آن نیز ردیابی کرد. در داستان عاشقانه، نسل جدیدی از نویسندگان، پیش از اینکه آثار میراثی از بین برود، با انتشار خود بر روی پلتفرم هایی مانند Kindle Direct Publishing، دنبال کنندگان دیجیتالی خود را ایجاد کردند.

نویسندگان LitRPG مسیر مشابهی را دنبال کرده اند. اگرچه ناشران سنتی اکنون به سرعت برای تولید این مجموعه‌ها حرکت می‌کنند، اما سال‌ها علاقه‌ای به این ژانر نداشتند، دینیمن گفت: «هیچ‌کس آن را لمس نمی‌کند». او، مانند بسیاری دیگر در جامعه، ابتدا در رویال رود، سایتی که میزبان داستان های سریالی است، مخاطبی پیدا کرد. (به طور عجیب و شاید مهم این است که این سایت محتوای وابسته به عشق شهوانی را ممنوع می کند؛ این قانون رویال رود را از دیگر پلتفرم های اصلی نوشتن متمایز می کند، جایی که عاشقانه در آنها حکمفرماست.)

مانند منقار فنچ های داروین، ویژگی های این رمان ها بر اساس زیستگاه آنها شکل گرفته است. LitRPG زیبایی شناسی عجیب و غریبی دارد که نمادی از عصر دیجیتال است. دینیمن به نوبه خود پس از برخورد با سریال روسی درباره مردی که در دنیای مجازی محکومیت جنایی خود را می گذراند وارد این ژانر شد. دیگر رمان‌های litRPG بر روی isekai، یک ژانر ژاپنی که در آن شخصیت‌ها برای بازگشت به دنیای خود دست به یک رشته ماجراجویی می‌زنند. برخی دیگر از xianxia، نوعی فانتزی هنرهای رزمی چینی، وام گرفته اند.

رویال رود نویسندگان را تشویق می‌کند تا طرح‌هایی را در قسمت‌های کوتاه و فشرده بسازند که با یک قلاب به پایان می‌رسد. برخی از نویسندگان Kindle Direct Publishing برنامه‌ای را انتخاب می‌کنند که بر اساس صفحات خوانده شده به آن‌ها پول پرداخت می‌کند، که باعث گسترش روایت و جهان‌سازی پرمعنا می‌شود.

موفق ترین نویسندگان رابطه نزدیکی با خوانندگان خود برقرار می کنند و بخش نظرات را در حین صیقل دادن آثار خود مطالعه می کنند. آنها معمولا از Patreon کسب درآمد می کنند و پیش نویس های اولیه و سایر محتوای جایزه را برای مشترکین خود ارسال می کنند. دینیمن حتی به خوانندگانش اجازه داده است که در مورد پیچش های داستانی آینده رای دهند. او همچنین به طور مرتب در Dungeon Crawler Carl Subreddit که خودش به توصیه یکی از دوستانش شروع کرده بود پست می‌گذارد.

آن مخاطب، که عمدتا از شنوندگان کتاب‌های صوتی تشکیل شده است، راویان این کتاب‌ها را نیز به شخصیت‌های خرد ذوقی تبدیل کرده است. این غیرمعمول نیست که نویسندگان litRPG از نسخه های صوتی کار خود درآمد بیشتری نسبت به مجموع کتاب های چاپی و الکترونیکی کسب کنند. ملیسا گلدن برای آتلانتیک

مت دینیمن، نویسنده Dungeon Crawler Carl، به طرفداران در Dragon Con خوش آمد می گوید. جف هیز، راوی بسیار محبوب کتاب‌های صوتی Dungeon Crawler، نظریه‌های خاص خود را در مورد الگوهای مصرف طرفداران دارد. او به من گفت: «درصد زیادی از خوانندگان در litRPG هرگز خوانندگان تفریحی نبودند. از آنجایی که ممکن است در وهله اول عادت به برداشتن یک کتاب فیزیکی نداشته باشند، «احتمالا رفتن به یک رسانه متفاوت برای آنها کار بزرگی نیست». به گفته Chatfield، نویسنده litRPG، صدا به ویژه برای خوانندگانی که می خواهند سرگرمی در یک شیفت طولانی مدت داشته باشند، جذاب است، مانند افرادی که در حال کار با کامیون هستند.

پادشاه، یا آنها در یک خط کارخانه کار می کنند، یا در تجارت هستند."

خوانندگان litRPG نیز توسط مردان تسلط دارند. برخی از نویسندگانی که با آنها صحبت کردم گفتند که مردان 70 درصد از مخاطبان آنها را تشکیل می دهند - که با توجه به شکاف جنسیتی در خواندن، و به ویژه در خواندن داستان های تخیلی، قابل توجه است. به نظر می رسد که چشم انداز دستیابی به بازار دست نخورده خوانندگان مرد، صنعت نشر را وسوسه می کند، پس از سال ها روندهای ادبی که عمدتا توسط زنان هدایت می شود. استیو بولیو، یکی از بنیانگذاران یک ناشر پرکار litRPG، Aethon Press، به من گفت: "من این را با عشق می گویم، اما اگر وارد یک Barnes & Noble شوید، این یک مهمانی چای است."

"امروز تعداد زیادی از مردان در حال خواندن کتاب نیستند."

من تئوری های زیادی در مورد اینکه چرا این ژانر به شدت با مردان صحبت می کند شنیدم: زیرا litRPG به جای تمرکز بر درام بین فردی تمایل به فرآیند محوری دارد. زیرا بسیاری از آن حول محور فانتزی پیشروی ساخته شده است، که در آن خوانندگان احساس رضایت جانشین قهرمان داستان در طول زمان قدرت و مهارت بیشتری را به دست می آورند. پاسخ ممکن است ساده‌تر باشد: فرنچایزهای شاخص صنعت بازی‌های ویدیویی و تجربه‌های زنده چندنفره - نوعی از بازی‌هایی که معمولا با «فرهنگ گیمر» مرتبط هستند و الهام‌بخش این کتاب‌ها هستند - مخاطبان عمدتا مرد دارند.

اما بازی، به عنوان نوعی سرگرمی، ظرفیت بالایی دارد. بازی‌ها تجربه آرامش‌بخش مراقبت از مزرعه را در بر می‌گیرند و بازآفرینی‌های هیجان‌انگیز و فوق‌العاده‌ای از ماموریت‌های نظامی را ارائه می‌دهند. آنها افرادی را که منتظر اتوبوس هستند و آنهایی که با دوستانشان برای آخر هفته سرگردان هستند را در خود جای می دهند. LitRPG شروع به انعکاس این تنوع کرده است: رمان‌هایی در مورد تأسیس یک شهر و فرزندپروری در دوران آخرالزمان منتشر شده است، و تعداد شگفت‌انگیزی شامل نکات و نکات مربوط به اداره یک کافه جادویی است.

ناشران بزرگ این عناوین را با هدف جذب مشتریان مرد بیشتر خریداری کرده‌اند، اما تا حدی شرط می‌بندند که این ژانر جذابیت بسیار گسترده‌تری دارد - تقریبا همه از حلقه‌های دوپامین ناشی از دیدن گیم‌پلی در صفحه لذت خواهند برد. ملیسا گلدن برای اقیانوس اطلس

در Dragon Con، طرفداران هر سال مراسم مورد علاقه خود را گرامی می دارند. خوانندگان داگلاس آدامز با هوسبازی در Vogon Poetry Slam هو می کنند. سختکوشی‌های سرزمین میانه از طریق پل‌های آسمان هتل می‌گذرند و سرودهای الوی را می‌خوانند. افراد بافی برای نمایش اپیزود موزیکال مورد علاقه این سریال، «یک بار دیگر، با احساس»، همراه با اجرای زنده، à la Rocky Horror جمع می‌شوند. اما خزنده ها، یک هوادار نسبتا جوان، تا کنون سنت های کمی را ایجاد کرده اند.

ابزار اصلی آنها برای نشان دادن فداکاری این بود که در گرمای 97 درجه در صف بایستند، منتظر هر جایی که دینیمن قرار بود ظاهر شود - پانلی درباره داستان های ترسناک، یک بازی آخر شب Dungeons and Dragons - و در برخی مکان هایی که او نبود. یک زن در صفی که در سه طرف بلوک شهر پیچیده شده بود به من گفت: «دوستم به من گفت دوست دارد به کجا برود مشروب بخورد، بنابراین می روم ببینم شاید بعدا بتوانم او را پیدا کنم یا نه.

با وجود همه چیزهایی که litRPG با حفظ امتیاز تعریف می‌شود، به نظر می‌رسد رمان‌های Dungeon Crawler دنبال‌کنندگان پرشور خود را از طریق عناصر طرحی که هرگز ارزش عددی به آنها اختصاص نمی‌دهند، به دست آورده‌اند. طرفداران در مورد رویارویی‌های حماسی که در سرتاسر رمان‌ها ظاهر می‌شوند صحبت زیادی نکردند. در عوض، آنها به صحنه‌هایی از مکاشفه احساسی اشاره کردند که وابسته به اظهارات عشقی بین دوستان بود، که در فصل اولیه Grey’s Anatomy بی‌مورد نبود. LitRPG، وسواس به خود بهینه سازی، می تواند یک ژانر تنهایی باشد.

کتاب‌های Dungeon Crawler فانتزی متفاوتی را ارائه می‌کنند: اینکه حتی در یک سیستم سفت و سخت، جرقه احساس صمیمانه را نمی‌توان به طور کامل خاموش کرد – و اینکه حتی در محیط‌های حاصل جمع صفر، می‌توانید روی دوستان خود حساب کنید. سری Dinniman از بیشتر litRPG ها جدا است زیرا شخصیت های آن، به دور از لذت بردن از مکانیک بازی، خشم خود را نسبت به آنها ابراز می کنند، مصمم به یافتن حفره ها و زیر پا گذاشتن قوانین هستند. کارل که سریال را صرفا با هدف زنده ماندن از نمایش واقعیت شروع می‌کند، در کتاب چهارم به چهره‌ای سرکش‌تر تبدیل می‌شود و قول می‌دهد که بازی را نابود کند.

با این حال، چیزی که من را در مورد Dungeon Crawler Carl و در کل ژانر آن گیج کرده بود، این بود که به طور سطحی لذت بازی را تقلید می کند. بازی‌های ویدیویی به بازیکنان محیطی چندحسی برای کاوش و پاسخ دادن می‌دهد. آنها تجربه مستقیمی از قدرت و عاملیت را به شیوه‌هایی ارائه می‌کنند که ادبیات فقط می‌تواند آنها را برانگیزد. به عنوان مثال، وقتی آواتار من در زمین‌های بایر Fallout 4 می‌چرخد، پیروزی وحشتناکی را احساس می‌کنم که ابزارهای بقای خود را شناسایی می‌کنم. در عرض چند دقیقه، آن زباله‌ها را به یک برجک تبدیل کردم که دشمنانم را دفع می‌کند و محل زندگی‌ام را ایمن نگه می‌دارد.

اینکه باید حرف من را در مورد لذت‌بخش بودن این موضوع بپذیرید، محدودیت‌های ذاتی litRPG را خلاصه می‌کند: بین گوش دادن به گارسون در تلاوت غذاهای ویژه امشب و فرو بردن دندان‌هایتان در یک استیک فاصله وجود دارد.

من مدام از هواداران در صف می پرسیدم: آیا حتی سرگرم کننده است؟ خواندن همه این موارد، حسابداری اقلام و ارتقاء، درختان مهارت و امتیازات آماری؟ روی صفحه، قبل از شروع مجدد عمل، حدود یک میکروثانیه به ارقام مربوطه نگاه می‌کنید. یک litRPG شما را از طریق مایل ها توصیف می کشاند. سارا مالوی، یک مدیر بازاریابی از شارلوت، کارولینای شمالی، من را کنار زد. "این برای من سرگرم کننده است!" او با لبخند گفت، در حالی که خطی که ما در آن قرار داشتیم به جلو می رفت. ملیسا گلدن برای آتلانتیک

آخر هفته‌ام در Dragon Con باعث شد متوجه شوم که از زاویه‌ای اشتباه به این سوال پاسخ می‌دهم: شاید جذابیت litRPG در شباهت آن به بازی‌ها نیست، بلکه در شباهت آن به زندگی معاصر است که در آن همه چیز برای داده‌ها خراشیده می‌شود و به طور غیر شفاف برای اهداف مرموز سیستم‌سازی می‌شود. رسانه‌های اجتماعی مدام روش‌های مختلفی را به من یادآوری می‌کنند که میزان نفوذ من را اندازه‌گیری می‌کنند. دستگاه‌های پوشیدنی قول می‌دهند که دمای پایه بدن و ضربان قلب من را ردیابی کنند، و امتیازات استرس روزانه و سن قلبی عروقی را نشان دهند.

می‌توانم دوربین دید در شب را روی تخت نوزادم قرار دهم تا «کارایی خواب» او را درجه‌بندی کنم. این معیارها کم و بیش اختیاری هستند، اما در مورد شبکه چسبنده الگوریتم‌هایی که با مشارکت در اقتصاد مدرن به وجود می‌آیند، یا بازارهای پیش‌بینی که ظاهرا تمام فعالیت‌های انسانی، از پیش پاافتاده گرفته تا جهانی-تاریخی، را به منطق شانس‌ها و پرداخت‌ها متابولیزه کرده‌اند، کمتر صادق است.

مکانیک بازی که بر litRPG حاکم است ممکن است نیمه خودسرانه باشد، اما مهمتر از آن، خوانا هستند. جی بی گارنر، ویراستار و نویسنده قدیمی این ژانر، به من گفت: «در دنیای واقعی اغلب نمی‌دانی که آیا زندگی واقعا بهتر شده است یا نه». "شما ترفیع گرفتید، اما آیا واقعا این بود؟ چقدر دیگر باید برای آن دستمزد کوچک کار کنید؟" نثر به‌روزرسانی‌های ثابت و اطمینان‌بخشی در مورد سفر قهرمان ارائه می‌کند: امتیازات تجربه به دست آمده، غارت انباشته شده. اعداد همیشه چیزی معنادار و واقعی را توصیف می کنند.

حداقل در این ژانر، قوس کمی سازی به سمت خودشکوفایی خم می شود. شما دقیقا می دانید که به چه سطحی رسیده اید.