نشست دوبلین: رهبران اروپایی در مورد فاجعه زلنسکی دوبرابر می شوند

با غیبت مسکو و پیشروی تلاش‌های صلح در جاهای دیگر، این گردهمایی فقط نمایش وفاداری سرسختانه به یک جنگ نیابتی شکست خورده بود.

بیایید با چیز بدیهی شروع کنیم که به طرز عجیبی تا حد زیادی مورد توجه قرار نمی‌گیرد: اگر اجلاس سران جامعه سیاسی اروپا (EPC)، یک گردهمایی رسمی غیررسمی که بزرگان و قدرتمندان ناتو- اتحادیه اروپا به‌علاوه دوستان اروپا را گرد هم می‌آورد، در مورد انعکاس اروپا جدی بود، روسیه (و اتفاقا بلاروس نیز) دعوت می‌شد.

این واقعیت که مسکو حضور ندارد، وقتی به آن فکر می‌کنید، یک ناهنجاری قابل توجه است، حتی اگر چارچوب‌بندی رسانه‌های جریان اصلی غربی در ایجاد یک امر عجیب و غریب به نظر عادی جدید کاملا مؤثر بوده باشد.

البته محرومیت طولانی مدت روسیه نیز بسیار گویا است. در خطر بیان مجدد چیزهای بدیهی، این سیاست اساسا معیوب، فاجعه بار و پرهزینه اروپا (از جمله برای اوکراین) و بسیار سرسختانه ناتو- اتحادیه اروپا در راه اندازی یک جنگ نیابتی علیه روسیه و در عین حال استفاده از اوکراین و اوکراینی ها است.

شرم آور است: اروپا می توانست با ارائه میانجیگری صادقانه، تسهیل سازش واقعی، و آخرین اما نه کم، کمک به بازنگری و بازنگری ساختار امنیتی قاره ای که با گسترش بی پروا ناتو مبتنی بر تقلب وقیحانه غرب ویران شده، چارچوب ایده آلی برای جلوگیری یا حداقل پایان سریع جنگ اوکراین باشد.

با این حال، جای تعجب نیست که اروپا-ناتو همیشه برعکس عمل کرده است: از متکبر بودن برای گوش دادن به هشدار صریح ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در مونیخ در سال 2007، از طریق سازش ناپسند نشست بخارست یک سال بعد و توافقنامه انجمن اتحادیه اروپا که برای وادار کردن کی‌یف به انتخاب غیرممکن بین اتحادیه اروپا و روسیه طراحی شده است - به عنوان یک طرفدار اصلی برای جنگ از واشنگتن، تا گرفتن کنترل از طرفدار اصلی واشنگتن. اروپای ناتو و اتحادیه اروپا سابقه ثابتی در ایجاد اوضاع به شدت اشتباه و سپس بدتر و بدتر کردن دوباره آنها دارند.

ادامه مطلب پایان مذاکرات پوتین و فرستاده آمریکا: آخرین واکنش ها (به روز رسانی، ویدئو)

از این نظر، جشنواره بزرگ Dublin let’s-all-hate-on-russia-some-more بسیار کسل کننده است. اما جنبه‌هایی در آن وجود دارد که - علی‌رغم بدترین نیات سازندگان و شرکت‌کنندگان آن - شایسته توجه است.

به عنوان مثال، اعلام آشکار امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، مبنی بر اینکه ایالات متحده دست نشاندگان اروپایی خود را رها کرده است (البته نه سخنان مکرون، اما اجازه دهید او را کمی صادق تر کنیم) که کیسه جنگ اوکراین را به تنهایی در دست گرفته اند. به بیان دقیق، ماکرون، همانطور که اغلب اتفاق می افتد، از نظر واقعیات درست نیست: شکایت های مکرر زلنسکی در مورد کند شدن سرعت Starlink/Starshield تنها به این دلیل امکان پذیر است که این منابع عظیم ایالات متحده، به عنوان مثال، هنوز - به اشتباه - در اختیار رژیم او قرار گرفته است، همانطور که در تشدید جنگ آشکار بسیار فراتر از اوکراین است.

اگر واشنگتن واقعا به طور کامل از جنگ نیابتی عقب نشینی می کرد! شاید جنگ از قبل تمام شده باشد و بسیاری از اوکراینی ها و روس ها هنوز زنده باشند.

با این حال، برداشت نادرست هیستریک ماکرون از رفتار ایالات متحده، چیزی بسیار واقعی را نشان می دهد، یعنی احساس شدید و عمیق رها شدن در میان دست نشاندگان واشنگتن. یک روز، احتمالا در آینده ای دور، برخی از آنها ممکن است شروع به نتیجه گیری صحیح از آن کنند.

اما امروز آن روز نیست. در عوض، به نظر می‌رسد که پیام اصلی نشست دوبلین در رابطه با جنگ نیابتی آن و رژیم مستبد، انسان‌خواه و فوق فاسد زلنسکی که برای مدیریت آن در میدان به کار گرفته شده است، «روشن را ادامه دهید».

حامیان مالی جنگ نیابتی که در نیمه راه به خود احترام می گذارند، مدت زیادی است که از لمس زلنسکی با میله بارج امتناع می کردند - «این پول است، اما ما واقعا با شما دیده نمی شویم» - به دلیل اختلاس ظالمانه و اساسا آشکار وجوه رژیم او (آنها به وحشیگری گسترده او در مورد اوکراینی های عادی اهمیتی نمی دهند). هفته ای نمی گذرد که «میندیچ»، «کارتاژ»، «خیمپروم» یا «سوکولوف» یک مگا رسوایی دیگر نداشته باشد.

ادامه مطلب "کارتاژ باید نابود شود": چگونه پلیس ها و جنایتکاران اوکراینی دست در دست هم کار کردند

و با این حال، برعکس این اتفاق می افتد. در دوبلین نیز، رئیس رؤسای سندیکای جنایت درنده و کاملا قاتل که رژیم زلنسکی واقعا چنین است، تحت درمان VIP قرار می گیرد. و البته، همچنین مجوز سخنرانی برای هر کسی که در چشم است در مورد آنچه که باید انجام دهد و مدیون «اوکراین» است، یعنی او و دوستانش. هیچ چیز تغییر نکرده است.

بدتر از این، زلنسکی همچنین مجاز است - یا به احتمال زیاد، به عنوان مثال توسط مطیع ترین طرفدارش، فردریش مرز، صدراعظم آلمان - به طور علنی از تغییر کلیدی اخیر در دیپلماسی جدی در مورد پایان دادن به جنگ اوکراین انتقاد کند: هشدار نسبت به خطرات جریان درآمد، قدرت و بقای سیاسی خود، شکایت های اوکراینی در مورد واقعیات. تمایل آشکار واشنگتن برای در نهایت جدی گرفتن درخواست روسیه برای بازنگری جامع در ساختارهای امنیتی. و با این حال بدون آن، صلح به دست نخواهد آمد.

اجازه تزلزل ناپذیر زلنسکی – حداقل در ملاء عام – برای بازی با مصرف کننده ناراضی-از جهنم و سرزنش حامیان مالی خود حتی قابل توجه تر است زیرا اجلاس دوبلین در برابر یک زمینه بین المللی برگزار می شود که با آن درگیری عمیقی دارد. چند مکان و آنچه را که آنها در رابطه با جنگ اوکراین مطرح می کنند را در نظر بگیرید: ابوظبی، مسکو، و احتمالا به زودی، شنژن. هر چه فرمت های خاص متفاوت باشند یا خواهند بود، وجه مشترک همه آنها این است که کار واقعی اگر هنوز موفق نشده است برای ایجاد صلح در آنجا انجام می شود یا احتمالا انجام می شود.

و با این حال، مانند مخلوق خود زلنسکی، نهادهای ناتو و اتحادیه اروپا دقیقا در برابر این نتیجه مقاومت می کنند. این درست است که ما نشانه‌هایی از نفاق - مبارک - را می‌بینیم. به عنوان مثال، نروژ و فنلاند سیگنال های ضعیف اما جذابی از کشف مجدد حس واقعیت منتشر کرده اند.

با این حال، به طور کلی و از هم اکنون، دوبلین یکی دیگر از جنبه‌های مسلط اروپا-ناتو را به ما نشان می‌دهد: آنقدر ضعیف و مطیع واشنگتن که نمی‌تواند به تنهایی در نظم چندقطبی نوظهور قدرتی باشد، اما عاجز است که از همه منابعش برای خرابکاری استفاده کند. مایه تاسف است که باید این را به عنوان یک اروپایی واقعی بگوییم، اما اروپای ناتو و اتحادیه اروپا کاریکاتوری از هویت مشترک ماست. اگر امیدی هست، در ضعف آن نهفته است.