نظرسنجی نشان می دهد که تنها 17 درصد از اسرائیلی ها و 21 درصد از فلسطینی ها معتقدند همزیستی مسالمت آمیز امکان پذیر است.

بر اساس گزارش مرکز تحقیقات پیو که روز سه شنبه منتشر شد، تنها 17 درصد از اسرائیلی ها و 21 درصد از فلسطینی های مورد بررسی در کرانه باختری و اورشلیم شرقی معتقدند که اسرائیل و یک کشور مستقل فلسطینی می توانند در کنار هم زندگی کنند.

این نظرسنجی شامل فلسطینیان در نوار غزه نمی‌شود، جایی که پیو گفت که شرایط امنیتی مانع از انجام کار میدانی شده است. این یافته‌ها اولین بار از زمانی است که پیو شروع به پرسیدن این سوال از اسرائیلی‌ها در سال 2013 کرد که بیش از نیمی از آنها به صراحت گفته‌اند همزیستی مسالمت‌آمیز بین اسرائیل و یک کشور فلسطینی غیرممکن است. سهمی که می‌گوید امکان همزیستی وجود دارد، از نظر آماری نسبت به سال 2025، زمانی که پیو پایین‌ترین سطح خوش‌بینی اسرائیلی خود را در مورد این سوال ثبت کرد، تغییری نکرده است.

محققان همچنین از اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها خواستند که پاسخ‌های خود را به زبان خودشان توضیح دهند و زمینه‌های همپوشانی و واگرایی را در نحوه نگرش این دو جمعیت به مناقشه نشان دهند. در میان کسانی که امکان همزیستی مسالمت‌آمیز را رد کردند، پاسخ‌دهندگان هر دو طرف اغلب به اختلافات بر سر سرزمین، دهه‌ها خشونت و بی‌اعتمادی عمیق اشاره کردند. برخی از اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها این دو جمعیت را بر سر سرزمین‌هایی با هم رقابت می‌کنند که به اعتقاد آنها نمی‌توان یا نباید تقسیم کرد.

برخی دیگر به اختلافات مذهبی یا فرهنگی اشاره کردند و گفتند که سابقه خشونت بازسازی اعتماد را دشوار کرده است. با این حال، دو گروه در مورد برخی از موانع اصلی که شناسایی کردند با هم تفاوت داشتند. بزرگترین موانع صلح بین اسرائیلی ها و فلسطینی ها چیست؟ پاسخ دهندگان اسرائیلی که با راه حل دو کشور مخالف بودند، اغلب نگرانی های امنیتی خود را مطرح کردند، از جمله ترس از اینکه اسرائیل به یک کشور مستقل تبدیل شود، اسرائیل را ترک کند یا یک کشور میزبان را ترک کند. قلمرو کمتری برای دفاع از خود

برخی گفتند که معتقدند رهبران فلسطینی یا مردم فلسطین در نهایت به دنبال نابودی اسرائیل به جای همزیستی هستند. پاسخ دهندگان فلسطینی در کرانه باختری و شرق اورشلیم، در همین حال، معمولا کنترل اسرائیل بر قلمرو، شهرک‌ها، پست‌های بازرسی و محدودیت‌های حرکتی را به‌عنوان دلایلی ذکر می‌کنند که معتقدند صلح قابل‌توجهی نیست. برخی توسعه شهرک‌سازی اسرائیل را به‌عنوان مشکلی برای ایجاد یک کشور پایدار فلسطینی توصیف کردند.

یک نظرسنجی INSS که اوایل سپتامبر منتشر شد نشان داد که 46 درصد از فلسطینی‌های کرانه باختری مورد بررسی گفتند که اسرائیل حق وجود ندارد، در حالی که 52 درصد گفتند که مذاکره را به عنوان راهی برای پایان دادن به درگیری اسرائیل و فلسطین ترجیح می‌دهند. به طور جداگانه، نظرسنجی دیگر فلسطینی نشان داد که حمایت از مذاکرات صلح‌آمیز افزایش یافته در حالی که حمایت از مقاومت مسلحانه کاهش یافته است.

یک نظرسنجی مرکز فلسطینی برای تحقیقات سیاست و نظرسنجی که در ماه اوت منتشر شد، به طور مشابه نشان داد که حمایت از فرمول دو دولت زمانی افزایش یافت که پاسخ دهندگان با دولتی بر اساس خطوط 1967 معرفی شدند. اقلیت‌های کوچک هنوز راهی به سوی صلح در میان اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها می‌بینند که به پیو گفتند که همزیستی مسالمت‌آمیز امکان‌پذیر است. خونریزی، و این باور که هیچ یک از جمعیت ها ناپدید نمی شوند و همزیستی به عنوان نتیجه نهایی درگیری باقی می ماند.

برخی همچنین گفتند که مرزهای مشخص و جدایی سیاسی می‌تواند جایگزین مناسبی برای ادامه درگیری باشد. پاسخ‌دهندگان فلسطینی که خوش‌بین بودند به احتمال زیاد بر مزایای اقتصادی بالقوه صلح و روابط اقتصادی موجود بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها تأکید داشتند.

در مقابل، برخی از اسرائیلی‌ها بر شرایطی تأکید کردند که باید قبل از موفقیت صلح برآورده شوند، از جمله بازسازی اعتماد، دادن امتیازات سیاسی و ایجاد رهبری سیاسی قوی‌تر. سایرین در هر دو طرف گفتند که همزیستی مسالمت‌آمیز به تغییر در آموزش، نگرش و رهبری سیاسی بستگی دارد، در حالی که برخی از پاسخ‌دهندگان خواستار مشارکت بین‌المللی یا تضمین‌های امنیتی شدند. در میان یهودیان اسرائیلی، 16 درصد گفتند که همزیستی مسالمت آمیز امکان پذیر است و 64 درصد گفتند که چنین نیست.

در میان اسرائیلی‌های عرب، 23 درصد گفتند که ممکن است، و 26 درصد گفتند که چنین نیست، اما تقریبا نیمی، 46 درصد، از دادن پاسخی اساسی امتناع کردند. در مجموع، یک پنجم از پاسخ‌دهندگان اسرائیلی به سؤال همزیستی پاسخ ندادند، یعنی دو برابر سهمی که در نظرسنجی Pew در سال 2025 از پاسخ دادن به آن امتناع کردند. 1038 فلسطینی در کرانه باختری و قدس شرقی از 30 مارس تا 28 آوریل.

این مصاحبه ها در طول جنگ ایران به زبان های عبری و عربی رو در رو انجام شد و کار میدانی هم در طول جنگ و هم دوره پس از آتش بس اولیه اعلام شده در 7 آوریل انجام شد.