نقد دکسیس در دوبلین: اجرای تئاتر در نقش آواز همیشه منحصر به فرد کوین رولند لطیف و قدرتمند است

Dexys Midnight Runners

3 المپیا

★★★★☆

در حالی که کوین رولند و بقیه دوندگان نیمه‌نیت دکسیس روی صحنه به سمت تم دبورا اثر انیو موریکونه راه می‌روند، لحن برای کاوشی تأمل‌انگیز و در عین حال جشن‌آمیز از سفر زندگی تنظیم می‌شود.

نمایش با تاریکی I'll Always Love You آغاز می شود، و Once a Man, Twice a Child شدت حرکتی دارد - مرثیه ای برای پدر فقید رولند، لطیف و قدرتمند است و آواز همیشگی رولند را به نمایش می گذارد.

یکی از حضار فریاد می زند: «به خانه خوش آمدید». رولند پاسخ می دهد: "خوشا به حال تو، خوب است که در خانه باشی." از حالت ابریشمی Youve Got the Love گرفته تا بازیگوشی It's Over Now، آن‌ها به راحتی در اطراف تأثیرات کلیدی موسیقی پرسه می‌زنند و در لکه‌های دوووپ، سول، فولک ایرلندی و پانک تا می‌شوند.

Old Love خلع سلاح است، تصنیف والس و پیانو درباره پیچیدگی های پیری، حاوی یک آسیب پذیری درهم شکستن است، اما رولند همیشه به کاوش در نقاط فشار، دیگران و خودش علاقه داشته است، در حالی که فریاد می زند "برخیز!" در اعتراض تابناک به زندگی من در انگلستان، نقطه 2.

با ردیابی شرایط نامزدی رولند، نسخه خود را از «برخاستن» در طول دهه‌ها را می‌توان در ساز خیره‌کننده The Teams that Meet in Caffs از سال 1980 در جستجوی شورشیان روح جوان (جایی که بخش برنجی هرگز بهتر از آن شنیده نمی‌شد)، تا Liars A-8Ryes A-8Ryes A-8RyesAyo-19. تئاتری بودن در همه چیز تنیده شده است، اما حضور آن تنها حقیقت صدای دکسیس را تقویت می‌کند – با کاورهای درخشان کراگ از کیلدر و جکی ویلسون سعید از ون موریسون (من در بهشت ​​هستم وقتی لبخند می‌زنی) این موضوع را ثابت می‌کند.

رولند به ما می گوید که Burn it Down پاسخی به نژادپرستی در بیرمنگام در دهه 1970 بود که «ایرلندی ها را احمق خطاب می کرد». هرگز قوی‌تر به نظر نمی‌رسید، تا حدی به این دلیل که چنین واکنش شادی‌بخشی برای نفرت بود - همانطور که او تعدادی از بزرگترین نویسندگان ما را فهرست می‌کند، از جورج برنارد شاو گرفته تا ادنا اوبراین، او در صحنه پرسه می‌زند مانند مردی که هم تسخیر شده و هم خوددار.

او همیشه از تدوین زیبایی شناسی گروه گرفته تا صدای آن، این خودداری را داشته است و ما با درخشش شیب دار جنو به اصول اصلی آن بازمی گردیم. به ما گفته می شود که Geno Washington از گروه Ram Jam Band هنوز در اطراف است و "هنوز الهام بخش" است و به ما یادآوری می کند که Dexys اغلب جالب ترین مراجع را استخراج می کند.

کوین رولند: ای کاش بیشتر به اسلحه‌هایم می‌چسبیدم، تحت تأثیر افرادی قرار نمی‌گرفتم که آن را دریافت نکردند.

همانطور که پیشگفتارهای آشنای کمانچه، بیا آیلین، انفجاری از تشکر جمعی از سوی تماشاگران به گوش می‌رسد – این یک گوهری سرشار از کاتارسیس برای رمانتیک‌ها باقی می‌ماند. در حالی که سرودهای "جنو" دوباره در میان جمعیت شروع می شود، رولند و بقیه گروه به سمت صحنه برمی گردند، و با حرکت آشکاری، قبل از اینکه به خلاقیت حماسی و رویایی This is What She's Like بپردازد، یک آیه آکاپلا می خواند. همانطور که او پیراهن مایو را تکان می‌دهد و همچنین خداحافظی می‌کند، ما درست به ریشه‌های عمیق سفر زائر مشهور او بازمی‌گردیم.