نقد عشق احتمالی: فیلمی جستوجو و خندهدار درباره طبقه، کرامت و استثمار
این استاد کلاس در زمان بندی دراماتیک بیش از 165 دقیقه به یک هیجان نفس گیر ادغام می شود
عشق احتمالی، فیلمی جستوجو و تاریک خندهدار درباره طبقه، وقار و استثمار، از کتاب دکالوگ با مضمون کتاب مقدس کریستوف کیشلوفسکی الهام گرفته شده است، بهویژه قسمتی که بر اساس منع طمع ده فرمان ساخته شده است.
اما هدف واقعی این درام هوشمندانه، توزیع نابرابر ثروت و قدرت است. چه کسی می تواند این نابرابری را شرح دهد؟ و چه کسی باید آن را تحمل کند؟
یه جی (چو یئو جئونگ)، یک فیلمساز دلتنگی که برندهای لوکس و آرام-پسند گوئینت پالترو را می پوشد، به یک گردهمایی یادبود برای یک شرکتی که اخیرا بر اثر خودکشی مرده بود، می آید.
او در حال ساخت مستندی درباره کارگرانی است که پس از یک اعتصاب صنعتی سرکوب شده اخراج شده اند. سوژه های او عبارتند از هو سوک آسیب دیده (سول کیونگ گو)، کارگر سابق کارخانه که از نظر جسمی و روانی از هم پاشیده شده است، و همسرش، می اوک (جئون دو یون، ستاره فیلم Sunshine مخفی، تراژدی کارگردان در سال 2007)، که برای نگه داشتن خانواده خود، از جمله پسر جوان دور خود تلاش می کند.
دوستی نامحتملی بین می اوک و یه جی شکل میگیرد و هر دو زوج را به نزدیکی فزایندهای ناخوشایند میکشاند. دقیق ترین بینش کارگردان مربوط به اغوای شیک ثروت و تظاهر به خیرخواهی است. Ye-ji خود را به عنوان یک مبارز ظاهر می کند، اما در حال بازگشت به خانه از یک عکسبرداری، ایلان ماسک او - ماسکی؟ - شوهر کارآفرین، سانگ وو (زو این سونگ)، روش بازیگری او را ستایش می کند.
او جذابیت و ثروت خیریه بنیاد را تراوش می کند. «تو من را به یاد استیو جابز میاندازی»، میوک بهصورت دخترانه در سانگوو سر شام میپزد، درست قبل از اینکه برای یک تماس تلفنی که ممکن است به شرکت چندملیتی که میوک و شوهرش را محکوم کرده است نگران کند یا نباشد. برای زوج ثروتمندتر، دوستان جدیدشان پورن های عجیب و غریبی هستند که به میل خود نمونه برداری می شوند. برای سوژه های یه جی، دنیای آنها اجتناب ناپذیر است. نگاه کارگردان «فیلم در فیلم» آنها به همان اندازه و بهطور بیمعنی سرزده میشود.
با تماشای فیلم های لی چانگ دونگ، احساس می کنید که باید تحت نوعی مهر جادویی قرار بگیرند. در ادامه، موضوع و مدت زمان آن همیشه فوقالعاده به نظر میرسد: 139 دقیقه برای شعر، شعر مورد علاقه کن در سال 2010 که در آن زنی که با بیماری آلزایمر دست و پنجه نرم میکند، دیر به ادبیات علاقه پیدا میکند، یا 148 دقیقه برای برنینگ، یکی دیگر از برندگان جایزه کن، که در آن دو مرد سمی بر سر یک زن گمشده رقابت میکنند.
مشابه با این عناوین، Possible Love یک استاد کلاس در زمان بندی نمایشی بیش از 165 دقیقه ارائه می دهد. ریتم های دقیق و بدون عجله آن به طور معجزه آسایی در یک هیجان نفس گیر در هم می آمیزند.
نیمه دوم فیلم به خلوتگاه ساحلی شوهر مرفه منتقل می شود، جایی که نابرابری مادی تقریبا به طرز تهوع آوری سرکوبگر می شود. ثروت به صاحبان خود آزادی ای می دهد که کارگران به سختی می توانند تصور کنند. میزبانان آنها که برای احضار ساقی "ارثی" خود سوت می زنند، از تحقیرهای نهفته در سخاوت آنها غافل می مانند.
اجراها بی نقص هستند. Zo In-sung و Cho Yeo-jeong به عنوان غلتک های بالا بدون اصطکاک هستند. حرکات فشرده هو-سئوک آسیب هایی را نشان می دهد که زبان نمی تواند آنها را منتقل کند، در حالی که جئون دو یون گرما، ناامیدی و فولاد را در هر پلک زدن Mi-ok کانالیزه می کند.
لی و نویسنده همکارش، اوه جونگ می، نه آشتی آسان و نه راحتی برتری اخلاقی را ارائه می دهند. همه اینجا در حال تقلا در جهت مخالف هستند. این یک افسانه آخرالزمان است. هیچ آشتی خوشحال کننده ای برای این 1 درصد و قربانیان بسیار آنها وجود ندارد.
از جمعه 23 مهر در سینماها
متن اصلی (انگلیسی)
Possible Love review: A searching, darkly funny film about class, dignity and exploitation
This masterclass in dramatic timing over 165 minutes coalesces into a gasping thriller