نقد و بررسی «حفار»: تام کروز در طنز فیلم فاجعه غافلگیرکننده و فوری الخاندرو جی. ایناریتو منفجر می شود

Digger در طول سال‌ها، حداقل در حافظه من شبیه هیچ فیلمی نیست که از یک استودیوی بزرگ هالیوود ساخته شده است. منطقی است که از برادران وارنر می آید، که به نظر می رسد با بودجه های کلان، کارگردانان و ستاره هایی در فیلم هایی که ممکن است بگویید تجارت پرمخاطره ای هستند، نوسانات واقعی دارد. برخی کار می کنند، برخی نه. سال گذشته با فیلم «یک نبرد پس از دیگری» پل توماس اندرسون که فصل جوایز و اسکار را پشت سر گذاشت، ثمربخش بود، اما «دیگر» با اجرای شخصیت محور تام کروز بزرگ‌ترین ستاره سینمای جهان و طنزی فوری و مملو از پیام درباره این موضوع.

الخاندرو جی. ایناریتو، فیلمساز برنده چند جایزه اسکار اما غیرقابل انکار نویسنده، همه چیز را بسیار فراتر می برد و بنابراین می تواند یکی از فیلم های تفرقه انگیزتر برای توده ها در مدت زمان طولانی باشد. داستان‌های مرتبط بازیگران «آخرین ما» بازیگران جان گودمن، ایان الکساندر و لورا بیلی برای فصل 3 اخبار اولین نمایش جهانی «Digger» تام کروز یک رابطه سلطنتی با شاهزاده ویلیام و کیت میدلتون بود.

شکی نیست که خواهد شد، و باید جرقه گفتگو و دوست داشتن یا متنفر شدن از آن، نباید نادیده گرفته شود. برای من این مانند بازگشت به نوع فیلم های ماجراجویانه در دوران پیشگامانه سینما در دهه 70 است، اما به راحتی قابل تعریف نیست. دیالوگ‌های آن می‌تواند از یک کمدی اسکروبال دهه 40 مانند هاوارد هاوکز دختر جمعه اش یا حتی فیلم بیلی وایلدر در سال 1961 یک دو سه بیرون بیاید. از جهاتی دیگر مرا به یاد طنز ظالمانه دکتر کوبریک می اندازد.

استرنج لاو (کوبریک این فیلم را دوست داشت) و حتی فیلم جدیدتر آدام مک کی یعنی «به بالا نگاه نکن»، دومی با همان نوع هشدارهای ناامیدانه درباره نابودی سیاره ما که دیگر در آن ساکن است. حتی می‌توانید فیلم Birdman برنده اسکار اینیاریتو را که با فضای تئاتری‌اش بیشتر از آنچه در تریلرها جمع‌آوری می‌کنید، به اشتراک بگذارید. من هم نمی خواهم - تا حدی. در ددلاین تماشا کنید

این استودیو از منتقدان می‌خواهد که برخی از پیچ و تاب‌ها را از بین نبرند، یک فیلم بزرگ حدود نیم ساعت دیگر وجود دارد، بنابراین مخاطبان می‌توانند آن را با چشمانی تازه تجربه کنند. با این حال نمی توان گفت که صحبت کردن در مورد این فیلم بدون حوصله سخت است، زیرا اگرچه این فیلم یک طنز کمدی است، اما درباره فاجعه ای قریب الوقوع برای بشریت نیز هست، فاجعه ای که میلیاردرهای حریص فناوری و بارون های نفتی بدون هدفی جز ساختن ثروت خود و هر چیز دیگری به قیمت تمام شدن ثروت خود بر محیط زیست ما وارد می کنند.

پس این چیز کمدی است؟ پیچ و تاب فوق‌الذکر که ممکن است مخاطبان را از بین ببرد، یا حتی از آن بیرون بیاورد، نیاز به صبر دارد، زیرا در نهایت سود زیادی در توضیح اینکه چگونه این رویداد غم‌انگیز می‌تواند ظاهرا برای خنده بازی شود، به همراه دارد. در اینجا یک سرنخ وجود دارد: همه چیز به زمان مربوط می شود.

دکتر استرنج لاو در زمان واقعی در مورد جهان که خود را در یک جنگ هسته ای منفجر می کند صحبت می کند، همانطور که با اسلیم پیکنز که مانند یک گاوچران سوار بر اسب در راه نابودی کامل بر بمب سوار می شود، به پایان می رسد. به همین ترتیب Don’t Look Up با تیک تاک ساعت به محو شدن کامل سیاره توسط یک شهاب سنگ نزدیک می‌شود و با ابراز تاسف از اینکه دیگر برای انجام کاری برای بشریت دیر شده است. این هر دو کمدی درباره وقایع زلزله بود. Digger این کار را متفاوت انجام می دهد، طنزی از فیلم های فاجعه که می گوید فاجعه واقعی خودمان هستیم. نتیجه، مکاشفه زمانی که تیتراژ پایانی رول می شود، می آید.

اینیاریتو و هم‌نویسندگانش برای رساندن ما به آن سفر پیچیده و گاهی ناامیدکننده (بی‌تردید برای برخی) را کنار نمی‌گذارم، اما به آنها اعتماد کنید. در نهایت بسیار متاثر شدم اما همچنان امیدوارتر از فیلم Strangelove و Don’t Look Up بودم. بله، این یک کمدی است، اما خنده ها پیامی قوی را می پوشانند که باید بسیار جدی گرفته شود.

کروز، که عملا توسط کازو هیرو برنده جایزه اسکار قابل تشخیص نیست، در نقش دیگر راکول، یک بارون نفتی و مرد بسیار ثروتمندی که گوش رئیس جمهور ایالات متحده (جان گودمن) را نیز دارد، بازی می کند. ما او را در عمارت خود با گربه محبوبش، اما نزدیک به مرده اش، مگی ملاقات می کنیم، در حالی که او به انجام مراسم روزانه خود می پردازد و هر کاری که یک مرد ثروتمند می تواند انجام دهد تا همراه وفادار خود را که 30 سال (!) نفس می کشد انجام دهد (گربه آناماترونیک کار نابغه دزدی صحنه های گروهی از عروسک گردانان است).

اگر او هیچ نگرانی در مورد کاری که حفاری‌اش با زمین انجام می‌دهد ندارد، با عشقش به این موجود بیچاره نشان می‌دهد که انسان است.

اما مشکل در افق است زیرا انفجار در یکی از سکوهای نفتی او جریان یخ کشنده ای را آزاد کرده است، سونامی های ضعیفی ایجاد کرده، جان صدها هزار نفر را تهدید می کند و مستقیما به سمت اروپا حرکت می کند. چه باید کرد؟ یک ژنرال بیش از حد مشتاق برای جلوگیری از گسترش آن پیشنهاد می‌کند: «آقای رئیس‌جمهور، بیایید آنها را بمباران کنیم. محصولی کابوس‌آمیز از هشدارهای نادیده گرفته شده در مورد تغییرات آب و هوا و هشدار جهانی، و فاجعه‌ای خارج از کنترل که توسط دیگر به راه انداخته بود و اکنون به خانه می‌آید.

او تلاش می‌کند تا دنیا را از شرارت‌های خودش نجات دهد (رئیس‌جمهور با اطمینان می‌گوید: «حفار ما را وارد این موضوع کرد و حالا خودش را از آن بیرون می‌کشد») زیرا دولت ایالات متحده به‌نظر می‌رسد خسارات وارده را مهار کند و تقصیر را بر عهده نگیرد، حتی اگر سال‌ها است که اساسا متحدان اروپایی ما را زیر پا گذاشته‌اند (به نظر می‌رسد داستانی آشناست؟) به عنوان یک نظر در مورد عملی که در حال تماشای آن هستیم عمل می کند. این یک مشاهده است در مورد اینکه ما چگونه واقعیت را می بینیم، حتی زمانی که به نظر می رسد سورئال است، یا اینطور است؟ یا بود؟

ایناریتو نه سال پیش، در سال 2017، درست در زمانی که ترامپ برای اولین بار انتخاب شد و بلافاصله ما را از توافقنامه آب و هوای پاریس خارج کرد، این ایده را داشت. از آن زمان تاکنون چندین بار تکرار شده است، در زمانی که نگاهی طنزآمیز به وضعیت دنیای واقعی و دولت ایالات متحده که خود مانند طنز ناب به نظر می رسد، حتی به صورت روزانه دشوارتر شده است. شما نمی توانید چیزهای واقعی را که از D.C بیرون می آید بسازید.

پس چگونه می‌توان با رویدادهای همیشه در حال تغییر سرگیجه‌آور همراهی کرد و همه این‌ها را در دنیایی مرتبط جلوه داد که همین چند هفته پیش غول‌های فناوری شروع کردند به ذکر غیرمستقیم فناوری ساخت بشر که می‌تواند قبل از پایان دهه به بشریت پایان دهد؟ فقط نرمال جدید، درست است؟ این درخشش فیلمنامه ای است که توسط ایناریتو، همکارانش در Birdman، الکساندر دینلاریس و نیکلاس جیاکوبون، و سابینا برمن، با داستانی از Berman & Inárritu و Jez Butterworth نوشته شده است.

این چیزهای به ظاهر پوچ داستان های علمی تخیلی را با آنچه که هر روز محتمل تر می شود و سرمان را بیشتر می لرزاند متعادل می کند. همه اینها را با نشان ندادن فاجعه واقعی انجام می دهد، اما چیزی بسیار هشیارکننده تر را باور کنید یا نه. به شیوه بسیار متفاوت خود، من را به یاد هشدار سال 1959 استنلی کرامر درباره اشاعه تسلیحات هسته ای در «در ساحل» می اندازد که در شهری خالی با بنری که هنوز در باد تکان می خورد با مضمون «هنوز وقت هست برادر» به پایان می رسد. در بین خنده ها شما تعجب می کنید که آیا ما در مسیری سرخورده هستیم که بیشتر به واقعیت تبدیل شود تا خیال.

خدا می داند که در حال حاضر حفارهای زیادی در آنجا وجود دارد.

کروز هرگز نقشی مانند این بازی نکرده است و این واقعیت که او چندین سال گذشته را صرف پر کردن سالن‌های سینما با ماموریت‌های غیرممکن و تاپ‌گان‌ها کرده است، به ما یادآوری می‌کند که او همچنین بازیگری است که زندگی متولد چهارم جولای، جری مگوایر، مگنولیا، مرد بارانی، رنگ پول، آخرین کسب‌وکار، سامورایی‌ها، و بسیاری دیگر را به ارمغان آورده است. دامنه او غیرقابل انکار است، اما در اینجا از نمودارها خارج شده است، به خصوص در یک مونولوگ 10 دقیقه ای خیره کننده Digger ارائه می دهد که گناه را می پذیرد اما به دنبال تقصیر جمعی به گردن همه ما است.

همچنین بسیار بیشتر از آنچه که تریلر درباره این اجرا به شما می گوید وجود دارد، اما کروز در اینجا شگفتی هایی را در انتظار انجام کاری است که قبلا هرگز در فیلم ها انجام نداده است و واقعا تأثیرگذار است.

در اطراف او یک بازیگر نقش مکمل برجسته وجود دارد، به ویژه ریز احمد در نقش گانش در نقش دانشمندی که سعی می کند به دیگر و رئیس جمهور در مورد آنچه در راه است هشدار دهد اما شکست می خورد. گودمن، که ممکن است رئیس‌جمهور معروفی را هدایت کند، در یک چرخش کمیک غنی، با خوشحالی از بالای قله عبور می‌کند. ساندرا هالر، که به نظر می رسد امسال در همه چیز است، در نقش اما، خواهر کوچکتر به همان اندازه خطرناک دیگر، خوب است و مایکل استهبارگ، طرفدار همیشگی او به عنوان معاون رئیس جمهور است که توسط POTUS نادیده گرفته می شود، اما آنقدرها هم که به نظر می رسد بی خبر نیست.

جسی پلمونز فوق‌العاده است زیرا کنی مرموز به یک بازیکن کلیدی در همه این‌ها تبدیل می‌شود، و همچنین کارهای مثال‌زنی از اما دارسی در نقش لینا، دستیار همیشه وفادار دیگر، و سوفی وایلد که با دیدی دقیق بر این کار نظارت می‌کند، وجود دارد.

ارزش‌های تولید در سطح بالایی هستند، با فیلمبرداری فیلمبردار امانوئل لوبزکی که از لایه‌های غنی Vista Vision استفاده می‌کند. سردبیران Conor O'Neill و Stephen Mirrone وظیفه بسیار بلندی را با تغییر حالات انجام دادند. کارگردان بازیگران فرانسین میسلر ; و به خصوص طراحان تولید دنیس گاسنر و ریچارد جانسون که کار هرکولی را برای این فیلم به طور کامل در استودیو پاین وود در انگلستان انجام دادند. موسیقی آهنگساز Cosmo Sheldrake نیز امتیاز را کسب می کند.

از Revenant و Birdman که اسکار پشت سر هم برای او به ارمغان آورد تا فیلم های به یاد ماندنی مانند Biutiful، Babel و Amores Perros در میان دیگران، ایناریتو دوباره ثابت کرد که یکی از اصلی ترین و جذاب ترین فیلمسازانی است که امروز کار می کند. Digger از آن دسته فیلم هایی است که اغلب در این مقیاس نمی بینیم، طنزی بلندپروازانه که سرگرم کننده است، شانس می آورد، جرقه جرقه می زند، اما به شکلی هیجان انگیز زنده است که سینما طراحی شده است تا ما را به خودمان نگاه کنیم، امیدواریم قبل از اینکه خیلی دیر شود بیدار شویم و این سوال را بپرسیم: "لعنتی داریم چه کار می کنیم؟ '

تهیه‌کنندگان این کار عبارتند از: Inárritu، Cruise و Mary Parent.

کارگردان: الخاندرو جی ایناریتو

فیلمنامه: Inárritu & Alexander Dinelaris & Nicolás Giacobone, and Sabina Berman، داستانی از Berman & Inárritu و Jez Butterworth

بازیگران: تام کروز، ریز احمد، جان گودمن، ساندرا هولر، مایکل استهلبرگ، جسی پلمونز، سوفی وایلد، اما دارسی.

هشدارهای اخبار فوری ما را دریافت کنید و صندوق ورودی خود را راضی نگه دارید.

Deadline بخشی از PMX Global، LLC، یکی از شرکت های تابعه Penske Media Corporation است. © 2026 Deadline Hollywood, LLC. تمامی حقوق محفوظ است.