نقد و بررسی «دریاچه کریستال»: سریال طاووس با بازی لیندا کاردلینی بهترین ملک «جمعه سیزدهم» تاکنون است (که چیز زیادی نمی‌گوید)

به عنوان کسی که در دهه 90 ساعت‌های بی‌شماری را صرف قفسه‌های پرفروش ترال با دوستانش کرد و به دنبال یا منتظر بازگشت جمعه سیزدهم بود که ندیده بودیم یا اخیرا ندیده بودیم - بچه‌ها بابت وقت تلف شده عذرخواهی می‌کنم - اعتراف به این که "بهترین فیلم جمعه 13 چیست؟" سوال ترفندی است

برخلاف فرانچایزهای هالووین و کابوس در خیابان الم، هیچ اعتبار روشنی در فیلم جمعه سیزدهم وجود ندارد - فقط درجه بندی های جزئی در کیفیت جلوه های گریم یا خلاقیت کشتارها. من از قسمت آخر به خاطر عجیب بودن اجرای کریسپین گلاور، قسمت سوم برای جلوه‌های سه بعدی خنده‌دار و حتی قسمت دوم قدردانی می‌کنم زیرا کارگردان استیون ماینر می‌دانست دوربین را کجا بگذارد، چیزی که برای همه جانشینانش قابل گفتن نیست.

داستان‌های مرتبط تلویزیون «دریاچه کریستال» قتل‌های وحشیانه‌تری نسبت به فیلم‌ها ارائه می‌کند، در تلویزیون پس‌زمینه جیسون به عمق بپردازید. تاریخ پخش: پنجشنبه، 15 اکتبر (طاووس) بازیگران: لیندا کاردلینی، ویلیام کتلت، داوین کسلر، کامرون اسکاگینز، گوندولین سانستروم توسعه دهنده: برد کالب کین

با این حال، می‌توان فرض کرد که Peacock’s Crystal Lake بهترین ورودی در این فرنچایز باشد. حضور لیندا کاردلینی هشت ساعت وقت برای بازی در نقش پاملا وورهیس، امیدهایی را برای سطح کیفیتی ایجاد کرد که هیچ یک از فیلم‌های قبلی نمی‌توانستند، با یا بدون افشاگری‌های وسوسه‌انگیز مانند «مادر جیسون آن ژاکت تماشایی را از کجا آورد».

در واقع، به لطف کاردلینی، برنده امی تازه برنده شده، که بهترین اجرای جمعه سیزدهم را تا به امروز ارائه کرده است، دریاچه کریستال تا آن سطح بسیار معقول از پتانسیل زندگی می کند.

آیا سریال فراتر از کاردلینی خوب است؟ همیشه گفتنش سخته

به دنبال الگویی که در نهایت بر روی متل بیتس A&E بسیار خوب کار کرد، گهگاه در کری تازه منتشر شده آمازون و تقریبا در Ratched از نتفلیکس، کریستال لیک به دلیل استفاده از بسط روایتی که می‌توانست احمقانه باشد و آن را جدی و ظریف، هرچند به شیوه‌های تلویزیونی آشنا، جدی و ظریف جلوه دهد، شایسته تقدیر است. اما این بدان معناست که دریاچه کریستال خود را جدی‌تر از آنچه که حمایت‌هایش می‌خواهد یا می‌تواند توجیه کند، جدی می‌گیرد.

اکثر قسمت‌ها حداقل 50 دقیقه طول می‌کشند و پس از شروعی نسبتا امیدوارکننده، یک تاخیر چند قسمتی قبل از هجوم اپیزودهای پایانی فصل وجود دارد که شامل پیکربندی مجدد وحشیانه وقایع فیلم اول، و همچنین یک قسمت کاملا اورجینال فلش‌بک است که مانند فرزند عشق عجیب و غریب دیوید کروننبرگ و داگلاس سیرک بازی می‌کند.

در نهایت، دریاچه کریستال بهتر از آن چیزی است که باید باشد، گاه به دلیل پیچ خوردگی، سرگرم کننده و گاهی اوقات فقط به دلیل راحتی آسان ناشی از انتظارات کم.

پس از مقدمه‌ای در رسانه‌ها با پاملای کاردلینی که خودش را در آینه، غرق در خون بازی می‌کند، داستان به ۹ ماه پیش بازمی‌گردد و ما با پاملا تمیزتری آشنا می‌شویم که در آشپزخانه کمپ کریستال لیک در نیوجرسی کار می‌کند.

در ابتدا، کمپ برای جیسون وورهیس 11 ساله (کالوم وینسون) بهشت ​​است.

جیسون دارای انواع نقایص مادرزادی است که باعث می‌شود کمپینگ‌های بی‌رحم او را مسخره کنند، اما او یک دوست دارد، همکار مطرود گریس (گوندولین ساندستروم). او همچنین عشق پرشور پاملا را دارد که سعی می‌کند همیشه در زندگی جیسون حضور داشته باشد و حتی یک صندوق پستی از لوازم کمپینگ مانند چادر، وسایل آشپزی طبیعت و یک قمه برای او می‌گیرد.

پاملا به طور مفید توضیح می‌دهد: «شما از آن برای پاک کردن برس و خلاص شدن از موانع استفاده می‌کنید، مسیر خود را ایجاد می‌کنید، خطی از دیالوگ‌هایی که بیشتر بینندگان احتمالا به دلیل قهقهه‌های دیوانه‌وار داستان مبدا «چگونه جیسون وورهیس اولین ماچت را به دست آورد» از دست می‌دهند.

همه چیز برای جیسون بیچاره خوب پیش نمی‌رود، که برای شروع شناگر خیلی خوبی نیست - سر ناقص او باعث می‌شود شناوری به چالش کشیده شود - و سپس به شنای بدون نظارت می‌پردازد.

چرا او فاقد نظارت است؟ از آنجا که مشاوران کلودت (دانیل کوچ) و بری (فینیکس پانویک) ترجیح دادند به جای تماشای چادرنشینان خود به انباری برای نوکی بروند.

در روزگار کنونی که در واقع سال 1971 یا 1972 است، یک پاملا حواس پرت و غمگین را می بینیم. جامعه کریستال لیک می خواهد حمایت کند، به خصوص لوون (ویلیام کتلت)، مردی بیوه با گذشته تاریک و علاقه زیادی به پاملا و ژاکت استثنایی او. لوون، کلانتر محلی، از پاملا می‌خواهد که کاسه‌ای ببندد و به پیک‌نیک‌های شهر برود، اما پاملا نمی‌تواند جلوتر برود - به‌ویژه که جسد جیسون پس از غرق شدنش هرگز پیدا نشد.

برای مدتی، دریاچه کریستال به اسطوره شناسی بسیار ابتدایی معرفی شده در فیلم اصلی شان کانینگهام نزدیک می شود. این ساختار به گونه‌ای است که طرفداران فداکار می‌توانند به نشانه‌های شهر، معماری کمپ و ظاهر شخصیت‌های آشنا از جمله رالف (نیک کوردیلئونه)، دیوانه‌وار «به دریاچه کریستال نرو» اشاره کنند. مردی که در سینما حضور دارد، اکنون یک کهنه سرباز ویتنام است که از PTSD جدی رنج می برد.

سپس اتفاقات عجیبی شروع می‌شود که با هیچ چیز در فیلم‌ها همخوانی ندارد، از جمله ورود دو مرد تهدیدآمیز که ظاهر می‌شوند و درباره گذشته پاملا سؤال می‌پرسند و بدترین - یا بهترین - از زمانی که Pamela Voorhees: Non-Violent Lunch Lady نمایشی نیست که کسی آن را تماشا می‌کرد - در قهرمان ما نشان می‌دهد.

برای مدتی، کریستال لیک از بسیاری از مشکلاتی که فصل اول متل بیتس را گرفتار کرده بود رنج می برد - یعنی تعداد زیادی از عناصر نامتجانس که حتی از نظر موضوعی با چیزهایی (ماسک هاکی، برهنگی) که در فیلم ها طنین انداز می شوند، ارتباط ندارند.

به نظر می‌رسد براد کالب کین، سازنده سریال، چیزهای تصادفی را به دیوار پرتاب می‌کند، به‌ویژه عناصری را برای یک توطئه گسترده که شبیه چیزی از یک دوجین رمان استیون کینگ است نه جمعه سیزدهم. یک روزنامه نگار سرسخت (دوین کسلر در نقش خواهر لوون، برایانا) وجود دارد که برای مدت طولانی هیچ هدفی ندارد. حتی زمانی که او مفید می شود، به روشی مکمل است که می توانست به طور کامل از داستان حذف شود.

حتی یک اپیزود کامل در یک خلوتگاهی به سبک EST وجود دارد، یک تهوع بسیار طولانی و سرگرم‌کننده که نشان می‌دهد راه پاملا به سمت توانمند شدن به یک انشعاب می‌رسد که در آن او باید بین حرف‌های بی‌خطر خودشکوفایی یا خرد کردن مشاوران سهل‌انگیز یکی را انتخاب کند.

برای اپیزود EST اهمیتی نداشتم، زیرا این یکی از لحظاتی است که در اوایل دهه 70 سریال نتیجه داد. این کاملا پاملا وورهیس را به یک نماد فمینیستی تبدیل نمی کند، اما اگر داستان خود را در روزهای پارانویای الهام گرفته از منسون، بی اعتمادی نهادی الهام گرفته از نیکسون و جنبش رو به رشد تصویب دوران ERA تنظیم کنید، واکنش شدید یک مادر دلسوخته که تلاش می کند فرزند خود را با نیازهای ویژه بزرگ کند و سپس سوگواری کند، طنین انداز می شود.

اپیزودهای اولیه ظاهری شن و ماسه پسند، با رنگ های شسته و رفته و ماشین ها و نمای بیرونی کثیف و فرسوده دارند. مایکل لنوکس، که تیتراژهایش طیف گسترده‌ای از دختران دری تا چیزی نگو را در بر می‌گیرد، تعادل جالبی را بین رئالیسم پایه، اجراهای کمپینگ، تنظیمات غم‌انگیز، انتخاب‌های موسیقی متن شاد و خشونت شدید ایجاد می‌کند.

خیلی افراطی مردم در دریاچه کریستال دائما به روش‌هایی اعزام می‌شوند که گوشت خرد شده‌ترین گوشت را ارائه می‌دهند، خون می‌جوشند و احشاء تراوش می‌کنند. چرا به سادگی یک نفر را با چاقو می زنید در حالی که می توانید صورت او را از بین ببرید و سپس برای تمام کردن کار، قبل از اینکه جسد را به روشی بدتر از بین ببرید، کاری منزجرتر انجام دهید؟ غریزه من این است که بیشتر خشونت مبتنی بر CG است تا عملی، اما اگر به دریاچه کریستال آمدید به امید رفتن به "Ew!" و قسمت‌ها از شما می‌خواهند 45 دقیقه دور هم بنشینید که در طی آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد، حداقل باید کشتارها انجام شود. و آنها انجام می دهند.

بدون اینکه چیز زیادی خراب شود، این قسمت ششم و سپس هفتم به کارگردانی دو نفره سلین هلد و لوگان جورج و سپس کوین تران فیلمبردار سابق است که نمایش را قبل از یک فینال خوب به سرعت بالاتری می برد. اپیزود فلاش بک، با طرح رنگی و لحن کلی برگرفته از ملودرام های دهه 1950 و تریلرهای توطئه آمیز دهه 1970، یک ساعتی بود که متوجه شدم به طور کامل و بدون عذرخواهی دریاچه کریستال را دوست دارم، برخلاف کنجکاوی در مورد اینکه پس از خشک شدن ادای احترام، ستون نمایش چه خواهد شد.

دلیل اصلی برای ادامه تماشا، کاردلینی است که پاملا را با ردپایی از آثار خوب و بسیار گسترده بتسی پالمر در فیلم اول، مال خود می کند. کاردلینی نقش او را در نقش زنی قوی اما شکننده بازی می‌کند، که به دنبال هدفی بدون فرزندی است که زندگی‌اش را در اطرافش ساخته است، اما همیشه در آستانه تکه تکه شدن است. نگران نباشید، خرابی با عجله شروع می شود و کاردلینی وحشتناک است، اگر شاید آنقدر دلسوزانه نباشد که سریال به درازمدت نیاز دارد.

خوشبختانه، ساندستروم به تنهایی همدردی کافی ایجاد می‌کند و به عنوان تنها شخصیت دریاچه کریستال که واقعا نمی‌خواهید مرگش را ببینید، عملکردی شیرین و آسیب‌پذیر ارائه می‌کند. کوچ و پارنویک، به عنوان مشاورانی که سهل انگاری می کنند، به عنوان دو شخصیتی که سرنوشتشان اجتناب ناپذیر و به دست آمده است، واکنش مخالف را برمی انگیزند.

شخصیت کتلت اضافه‌شده‌ای دلخواه به سریال است، و من هرگز اهمیتی نمی‌دادم که راز او از دوران پلیسی‌اش در نیوآرک چیست، اما این بازیگر حضور قاطعانه‌ای در صفحه نمایش دارد و شیرینی مرزی در معاشقه‌های او و پاملا، دو روح آسیب‌دیده وجود دارد.

دیگر افراد برجسته عبارتند از Manon Gage به عنوان یک هیپی مشکل ساز. یک خرس قهوه ای بسیار گرسنه؛ جوی سوپرانو به عنوان یک فمینیست جوان که با پاملا دوست می شود. و حضور پربار تلویزیونی که در نیم فصل دوم به عنوان ستاره مهمان حضور دارند.

این در حال حاضر عملکرد برجسته‌تری نسبت به کل فیلم‌ها دارد، یادآور این است که کار با IP بی‌مصرف، شرط امن‌تری نسبت به تلاش برای تزیین یک فیلم کلاسیک است. (البته، متل بیتس هرچه پیش می رفت بهتر و بهتر می شد، حتی اگر به رویدادهای کلیدی Psycho نزدیک و نزدیکتر می شد.)

کریستال لیک ممکن است فراتر از قسمت‌هایی از فرانچایز جمعه سیزدهم رفته باشد که باعث شد به تماشای فیلم پشت سر هم ادامه دهم بدون اینکه فکر کنم هیچ یک از آنها واقعا «خوب» هستند. بنابراین حتی اگر بذرهای کاشته شده برای فصول آینده من را با خوش بینی برای دریاچه کریستال بیشتر پر نمی کند، انتظارات کم من قبلا یک بار فراتر رفته است.