نقد و بررسی «ری گان»: سم راکول و اسکارلت جوهانسون در انیمیشن نئو نوآر فراموش‌شدنی براد برد از نتفلیکس

ری گان (سم راکول)، چشم خصوصی، خاص است. او «تنها بازیکن صادق در یک بازی کج‌رو» است، تنها دیکی که چیزهایی مانند حقیقت و عدالت را بر پول نقد سرد اولویت می‌دهد. در یک جامعه آینده نگر که در آن بیگانگان به عنوان شهروندان درجه دوم تحقیر می شوند، او انسان کمیابی است که از فرازمینی ها دفاع می کند. برخی او را به خاطر قهرمانی اش تحقیر می کنند. دیگران او را به خاطر آن تحسین می کنند. همه موافقند که او چیزی عجیب است.

Ray Gunn، ویژگی جدید Skydance Animation نتفلیکس از آلوم Pixar Brad Bird، خاص نیست. این مجموعه ای دلپذیر از کلیشه های علمی-تخیلی و نئو نوآر است، نه آنقدرها که افتضاح است. فاقد ویژگی‌های پاپ بصری و احساسی، ورود فراموش‌نشدنی به حرفه‌ای غنی است که از راتاتویی تا شگفت‌انگیزان تا Mission: Impossible - Ghost Protocol را در بر می‌گیرد.

داستان‌های مرتبط فیلم‌ها جان مالکوویچ، سام راکول بادی برای جشنواره فیلم لندن اولین نمایش فیلم‌های «اسب وحشی نه» براد برد در نهایت ساخت «ری گان»، اجرای زنده او و «وقتی اوضاع در دیزنی ری گان سیاسی شد». تاریخ اکران: جمعه، 18 دسامبر (نتفلیکس) بازیگران: سام راکول، اسکارلت جوهانسون، تام ویتس، بابی کاناواله، آلن تودیک، مت بری، کتر دونوهو، میشل رودریگز کارگردان: برد برد فیلمنامه نویسان: برد برد، متیو رابینز 1 ساعت امتیاز 5 دقیقه، PG

فیلمنامه توسط برد و متیو رابینز، شخصیت‌های نازک کاغذی را در خدمت خط داستانی PG قرار می‌دهد که به طور همزمان برای بزرگسالان بسیار ساده و برای کودکان بسیار جدی است. در شهر شلوغ متروپیا - منهتن دهه 1940 را در نظر بگیرید اما با هاورکارها و جت‌پک‌ها - ری کارآگاهی است که به سختی پول نقد می‌گیرد که هر بار که به آنجا برمی‌گردد دفترش کمی خالی‌تر می‌شود، قفسه‌ی کت و کاناپه‌اش و سپس میزش یکی یکی انبار می‌شود.

مشکل ری کمبود مهارت نیست، بلکه وجدان زیاد است. او چنان مردی است که حتی در حالی که از یک شغل خطرناک فرار می کند، نمی تواند برای نجات گانگستری که به تازگی قصد قتل او را داشت متوقف شود. "این کارها، چرا آنها را انجام می دهید؟" شریک زندگی اش، یک چشم دوکی به نام Eye-Ra (تام ویتس) ناله می کند.

اما به نظر می رسد که پس از استخدام رئیس استودیوی مگامکس ووگل (آلن تودیک) برای مبارزه با ونوس نوا (اسکارلت جوهانسون)، بزرگترین نوازنده استودیو، ثروت ری تغییر خواهد کرد. تنها کاری که ری باید انجام دهد، به میزان سه برابر نرخ عادی خود، این است که هنرمند معروف فرار را از دردسر دور نگه دارد. بهترین راهی که ری می تواند برای انجام این کار به آن فکر کند این است که شوهر سایه دار خود، دام (بابی کاناواله) را دنبال کند - تا آخر راه را در شبکه ای کثیف (اما هنوز به طور مبهم خانواده پسند) از فریب، قتل، باج خواهی و درام باندی.

اولین چیزی که در مورد Ray Gunn متوجه می شوید، اساسا به محض اینکه رنگین کمان Netflix در ثانیه های ابتدایی ناپدید می شود، این است که به نظر می رسد ... خوب است. متروپیا، با سطوح درخشان و درخشان خود، نسخه ای از شهرها را که توسط دیزنی لند ساخته شده است در The Fifth Element یا Blade Runner تداعی می کند. ری و ونوس زیبا هستند، اما به روشی غیرقابل توجه نمی‌توانید از میان یک ترکیب انتخاب کنید.

جزئیات به یاد ماندنی کمیاب - مانند پوسته چینی لعاب‌دار روی یک رئیس اوباش بیگانه (مت بری اسلاگزی)، آنقدر واضح که تقریبا لمس‌کننده به نظر می‌رسد - فقط نشان می‌دهد که بقیه فیلم چقدر بی‌بافت، بی‌وزن و صراحتا ارزان به نظر می‌رسد.

این اقدام هیجان‌انگیز است، زیرا هر چیزی که شامل سقوط اجساد از ارتفاع صدها فوتی یا برخورد شناورها از میان ساختمان‌های اداری شیشه‌ای باشد، حتما خواهد بود، اما در بیشتر موارد به‌خصوص مبتکرانه نیست. استثناء یک تیراندازی است که به لطف یک بلستر ناکارآمد با وحشت بدنی معاشقه می کند. این یک انفجار شگفت‌انگیز از خلاقیت است که شما را به این فکر می‌اندازد که بقیه زمان‌ها این انرژی کجا بوده است.

غیر متمایز بودن تصاویر با گستردگی شخصیت ها و داستان مطابقت دارد. ری، علیرغم اینکه قهرمان داستان است، شخصیتی فراتر از «خوب» ندارد و فقط مبهم‌ترین پیشنهاد از یک داستان پس زمینه است. (یکی از معدود جزئیاتی که ما می آموزیم این است که او یک پلیس آبروریز است ... اما فقط به این دلیل که او مرد خوبی است که مجبور شده است یک پلیس واقعا فاسد را قبول کند.)

ونوس چیزی بیشتر از ستاره پریشان مشکل استاندارد شما نیست – که در جمع بر سر شوهرش فریاد می‌زند، با پاپ‌ها می‌جنگد – تا این‌که ناگهان شخصیتی کاملا دیگر پیدا می‌کند که احساس می‌کند کاملا از اول جدا شده است. حداقل موسیقی اصلی او قابل قبول است، حتی اگر زمینه روایی پیرامون آن نتواند کمکی به تداعی کننده بسیار موفق تر KPop Demon Hunters نتفلیکس کند. (کیمبرا آهنگ‌هایش را نوشت و تولید کرد؛ موسیقی اثر مایکل جیاکینو است.)

تنها فرد برجسته در این گروه Eye-Ra است که توسط ویتز با خستگی صداگذاری می شود که به این دنیای بیش از حد نرم و لطیف مقداری شوخ طبعی و وزن به شدت مورد نیاز اضافه می کند. او به اندازه‌ای شایسته است که قطب‌نمای اخلاقی ری را تحسین کند، اما به اندازه‌ای عمل‌گرا است که هر از گاهی کمی آن را خم کند، و به‌طور مداوم آنقدر خنده‌دار است که این معما را سرگرم‌کننده کند. پس از اینکه ری باز هم یک روز مبهم دیگر را رد کرد، شکایت می‌کند: «ما ماه‌ها تا توانایی پرداخت اخلاق فاصله داریم.

در حالی که داستان به مضامین بالقوه غنی مانند بیگانه هراسی، فساد شرکت ها، خطرات سلبریتی ها و حتی تهدید هوش مصنوعی اشاره می کند، ری گان به جز بد بودن، چیز زیادی برای گفتن در مورد هیچ یک از آنها ندارد. می توان تصور کرد که صحنه ای مانند صحنه ای که در آن ری مجبور می شود یک Eye-Ra را که به شدت مجروح شده است به بیمارستانی که فقط برای بیگانگان به کار می رود، ببرد، پس از اینکه فرد فقط انسان از خدماتش امتناع می کند، برای انعکاس ظالمانه سیاست های جدایی طلبانه متروپیا، ضرب و شتم خواهد داشت. در عوض، فیلم آنقدر سریع از کنارش می گذرد که فقط چند دقیقه بعد فراموش می شود.

حداقل در یک مورد، همه بزرگ‌ترین کاستی‌های ری گان به پیش‌بینی‌پذیرترین راه‌ها به هم نزدیک می‌شوند. بی‌حرمتی کامل و مطلق یک شخصیت تبدیل به یک پیچش اصلی داستان می‌شود، که اگر این واقعیت را آشکارا نشان داده نمی‌شد، بسیار هوشمندانه بود، هرکسی که نیم‌توجهی می‌کرد، مطمئنا ۶۰ دقیقه قبل از تایید، افشای بزرگ را حدس زده بود.

برد گفته است که از قبل از غول آهنین تلاش کرده تا این پروژه را محقق کند، که فکر می کنم اگر خلاقانه نباشد، این یک پیروزی حرفه ای برای او باشد. اما نمی‌توانم تصمیم بگیرم که آیا این میانه‌روی آن را توضیح می‌دهد - این بسیار شبیه پیش‌نویس اولیه یک پروژه است - یا آن را گیج‌کننده‌تر می‌کند که با دهه‌ها بررسی آن، او نتوانسته آن را جالب‌تر کند.