نقد و بررسی «12 12 12»: آنتونی مکی و جیمی دورنان نمی‌توانند یک درام دزدی اپل تی‌وی را نجات دهند که از امیدوارکننده تا ناامیدکننده است.

برای چندین دهه، Oreos یک چیز ساده بود. مطمئنا، نسخه هایی با مقداری گوه بیشتر یا کمی کمتر وجود داشت، اما فرمول پایدار بود زیرا فرمول کار می کرد.

چند سال پیش، Oreo شروع به نوآوری کرد و مجموعه‌ای از طعم‌های "نسخه محدود" را تولید کرد - "محدود" زیرا هیچ‌کس تصور نمی‌کرد که آنها هرگز قرار است روی یک پایه با چیز واقعی بایستند. برخی از آن طعم‌های نسخه محدود بسیار خوب بودند - من طعم «پنکیک شکر قهوه‌ای» با نام تجاری BTS را کشف کردم، و من مشتاق آزمایش‌های مرتبط با کره بادام‌زمینی هستم - اما بیشتر آنها به طرز عجیبی شیرین بوده‌اند، تعداد کمی از آنها هیچ شباهتی به چیزی که سعی می‌کردند تداعی کنند نداشتند، و تعدادی از آنها قابل انجام بودند.

داستان‌های مرتبط بررسی فیلم‌های «جنگجوی صحرا»: آنتونی مکی و بن کینگزلی ستاره‌های آنتونی مکی در داستانی استادانه از یک تلویزیون حماسی سعودی جوک‌های آنتونی مکی او «افسانه یارو سفید» است پس از چندین ستاره نامزد دریافت جایزه امی و اسکار 12 12 12 نسل جدید الهام‌بخش در پایین. تاریخ پخش: جمعه، 13 نوامبر (اپل) بازیگران: آنتونی مکی، جیمی دورنان، کالی ریس، آگاته روسل، سالی هارمسن سازندگان: جیم کیبل و دودی اپلتون

مانند Oreos، ژانر دزدی یک مفهوم فلسفی انعطاف پذیر است.

اگر در مورد آن فکر کنید، بهترین فصل های Mad Men، The Americans و Better Call Saul همگی اساسا به عنوان داستان های دزدی ساختار یافته بودند.

اما تلویزیون از فرصت‌های خود برای داستان‌گویی طولانی استفاده می‌کند تا با روایت‌های دزدی – اگر بخواهید «Heist Double Stuf» – برای دهه‌ها، با نتایجی که عمدتا فراموش‌شدنی هستند، استفاده می‌کند.

ممکن است دزد FX را به خاطر بیاورید زیرا آندره براگر برای آن جایزه امی یا Kaleidoscope نتفلیکس را برای هرج و مرج «به هر ترتیبی که می خواهید تماشا کنید» را به خاطر آورید، اما جدیدترین آثار در این ژانر بیشتر شبیه به Hulu's Culprits هستند که احتمالا حتی نام آن را نشنیده اید.

در نهایت، این امکان وجود دارد که شما در مورد 12 12 12 اپل بشنوید (به خصوص که اگر در حال خواندن این بررسی هستید، فقط شنیده اید). با آنتونی مکی و جیمی دورنان، این فیلم دارای یک جفت ستاره نسبتا شناخته شده است و وقتی به بخشی از این بررسی می‌رسم که مقدمه را توضیح می‌دهد، احتمالا فکر می‌کنید که این فرضیه نویدبخش است.

با این حال، شانس باقی ماندن آن در هر مکالمه ای در مورد نکات برجسته ژانر، نزدیک به صفر است. من هر هشت قسمت را تماشا کرده‌ام، و دو قسمت اول پتانسیل پیش‌فرض را نشان می‌دهند، چهار قسمت بعدی محدودیت‌های پیش‌فرض را نشان می‌دهند، و دو قسمت آخر این پیش‌فرض را به‌طور کامل کنار می‌گذارند تا مجموعه‌ای از پیچش‌های غیر هیجان‌انگیز به‌طور فزاینده‌ای تحریک‌کننده ارائه کنند که منجر به یک نتیجه رضایت‌بخش می‌شود.

جک استریکلند مکی، مامور اف‌بی‌آی برای انتقام از مرگ شریکی که معتقد است توسط دزد اصلی پل گالوین (دورنان) به قتل رسیده است، در بالای هر قسمت توضیح می‌دهد.

او با خواندن برخی از کتاب های راهنمای FBI می گوید: "یک سرقت با دارایی بالا، که به صورت حرفه ای طراحی شده است، 12 ماه در برنامه ریزی، 12 ساعت در زمان اجرا است. دزد بانکی که ظرف 12 روز دستگیر نشود، اصلا دستگیر نمی شود."

ببینید؟ 12، 12 و همچنین، 12. آن را دریافت کنید؟ کمی شبیه And And And، نام اصلی گروه در The Commitments. فقط بدتر

بنابراین، طرح داستان، همانطور که جیم کیبل و دودی اپلتون خلق کرده‌اند، در سه روایت درهم تنیده می‌شود که چیزی شبیه به این است: «سرقت» وجود دارد، یک فیلم ساعت به ساعت در نقش پل، برادر بابی (جک کیسی) و تیمی از متخصصان آشنا - از جمله کیرا (استاد گارسیا گارسیا) عاشق قطار (آل‌ریشیا استادکار) (جولیوس فلدمایر)، درون زن گاندا (هیلدگارد شروتر) و چند نفر دیگر - وارد یک بانک بسیار امن در زوریخ شدند. هدف آنها؟ تقریبا یک میلیارد دلار پول نقد که اخیرا توسط برخی الیگارش های شرور روسی سپرده شده است.

"برنامه ریزی" وجود دارد، یک ماه به ماه تجزیه می شود، زیرا ما اتفاقاتی را می بینیم که توطئه می کنند تا پل را از دوران بازنشستگی راحت با سورین (و باردار) دوست داشتنی (آگاته روسل) بیرون بیاورند و قطعات را به انتظار دزدی دور تخته جابجا کنند.

و "The Takedown" وجود دارد، یک خرابی روز به روز، زیرا استریکلند و پلیس سوئیسی، لنا (سالی هارمسن) در تلاش برای دستگیری دزدان هستند و دقت نقشه پل و عمق وسواس استریکلند را آزمایش می کنند.

دو قسمت اول که توسط کری اسکوگلند مورد علاقه استریم پرستیژ کارگردانی شده اند، مشتق شده اند اما عموما ماهر هستند. شات ابتدایی، که در آن آلبریچ بدن خود را از یک صندوق امانات باز می کند تا در یک طاق قفل شده بیرون بیاید، واقعا خاطره انگیز است حتی اگر آخرین باری نباشد که به Ocean's 11 فکر می کنید و فکر می کنید که Ocean's 11 این کار را بهتر و کارآمدتر انجام داده است. مخاطرات به سادگی مشخص می‌شوند، تعدادی از شخصیت‌ها به خوبی معرفی می‌شوند، و یک صحنه تعقیب و گریز دوگانه وجود دارد - تعقیب و گریز بین پا و ماشین در هر شهر اروپایی که زوریخ را بازی می‌کند - که به خوبی ویرایش شده است.

بله، من می‌دانم که همه این ستایش‌ها به طرز وحشتناکی ضعیف هستند، اما هیچ چیز در 12 12 12 الهام‌گرفته نشده است و اگر تولید تمیز و حرفه‌ای باشد، حتی عمومی‌ترین قطعه‌های دزدی را دوست دارم. این همه آن چیزها است، تا یک نقطه.

در واقع، "نقطه" در قسمت چهارم اتفاق می افتد، زمانی که یک شخصیت در بهمن ساخته شده توسط انسان دفن می شود که می تواند یک کابین را دفن کند، اما یک صحنه بعد او خوب است. و متوجه می‌شویم که بهمن بخشی از طرح فرار بود که دیگر هرگز در بخش برنامه‌ریزی ذکر نشده است، زیرا احمقانه است و متکی به نوعی از جلوه‌های CG است که نمایش هرگز در زمان دیگری از آن استفاده نمی‌کند و احتمالا نباید این بار استفاده می‌کرد.

اینجاست که ابتدا برای من روشن شد که فقط به این دلیل که پل یکی از آن قهرمان‌های پیش‌بینی‌کننده پیش‌بینی‌کننده است که می‌تواند صفحه شطرنج را صد حرکت جلوتر ببیند، به این معنا نیست که سازندگان 12 12 12 موهبت‌های مشابهی دارند.

چیزی که به عنوان یک قطعه داستان سرایی ثابت و متعادل شروع شد، بدون اینکه مقصد واقعی در چشم باشد، شروع به فروپاشی می کند. سپس دو قسمت آخر تقریبا مزخرف هستند، که ناامیدکننده است، زیرا آنها توسط اسکوگلند کارگردانی شده اند، که اعتماد به نفس دو قسمت اول را کاهش می دهد و یک تعقیب و گریز شبانه/حیوان مضحک را روی صحنه می برد که باعث خنده های ناخواسته شد.

من مطمئن نیستم که میانه فصل به دلیل اینکه جک و پل به عنوان دشمنان غیرعلاقه‌ای هستند، پر پیچ و خم است یا نه، و به همین دلیل است که اجرای مکی و دورنان کمتر جذاب می‌شود. یا اگر اجرای مکی و دورنان کمتر جذاب شود و نمایش در نتیجه عدم شدت آنها پیچ و تاب بخورد. شاید هر دو باشد.

مکی بازیگری است که در سطح پایینی به خوبی می جوشد، اما او مردی برای اجبار عمیق و همه جانبه نیست، که او را به انتخاب بدی برای شخصیتی تبدیل می کند که آهاب نامشخصی است که در رد پای موبی دیک غیرقابل توصیف است. جک یکی دو اشاره می‌کند که نژادش نیروی محرکه‌ای برای شیدایی‌اش برای انتقام از شریک متوفی‌اش و درست کردن اوضاع است، اما این حس یک یادداشت اواخر تولید را دارد که شخصیت را ابعادی می‌دهد. شکست می خورد.

نمی‌دانم اگر لنای هارمسن برای جک و سریال در وسط به همان اندازه که او در ابتدا و انتها اهمیت دارد، بهتر بود یا نه، اما او برای تمام قسمت‌ها فراموش شده است.

بهترین بازی‌های دورنان زمانی بوده است که او می‌توانست کاملا تاریک (پاییز) یا کاملا عجیب و غریب (Barb and Star Go to Vista Del Mar) باشد، اما پل بی‌شوخ و ملایم است و لبه‌های خشن او کاملا از بین رفته است.

اگر ساختار سه خط زمانی، که دو شخصیت اصلی را در سه زمینه بسیار متفاوت به ما می‌دهد، نتواند چیزی مانند مجموعه‌ای متقاعدکننده از فویل‌ها به دست آورد، اصلا هدفی نداشته است.

شخصیت های فرعی نیز به ندرت برجسته می شوند. تفسیر کیسی از بی ثباتی نقشه بابی به عنوان یک شاه ماهی قرمز ثابت و هرگز قانع کننده استفاده می شود، بدون اینکه شخصیت واقعا احساس خطر کند یا شبیه یک شخص باشد. من همیشه اولافور دری اولافسون را دوست دارم، اما نمی دانم نقش شخصیت او در دزدی چیست. حداقل می‌دانم نام او «بلاسیوس» است، وقتی سه یا چهار نفر هستند که به روش‌های نامشخصی به سرقت کمک می‌کنند و ممکن است حتی نامی هم نداشته باشند. ریس، که در True Detective: Night Country بسیار خوب است، به ندرت استفاده می شود.

پاتریک فابیان یک یا دو صحنه خوب به عنوان یکی از روسای اف بی آی جک دارد که به دلایل خوب از او رنجیده می شود.

در اصطلاح Oreo، این "نسخه ویژه" به خوبی پنکیک شکر قهوه ای BTS نیست، و نه به اندازه Apple Pie a la Mode که نه پای سیب و نه بستنی را به هیچ وجه قابل تشخیص شبیه سازی کرد، نیست. اما اگر سوال این است که "آیا این نمایش دزدی کاری برای بهبود فرمول اصلی یا حتی برای توجیه ماندگاری در فلک ژانر دزدی انجام داده است؟" پاسخ یک «نه» صریح است.