نقد و بررسی Klara and the Sun – ربات علمی تخیلی رویایی پیکسی شیدایی تایکا وایتیتی یک آشفتگی احساسی است

کارگردان فیلم Hunt for the Wilderpeople و Jojo Rabbit افسانه هوش مصنوعی کازوئو ایشی گورو را به داستانی طاقت فرسا از عشق و اندوه تبدیل می کند.

تایکا وایتیتی در این فیلم غیرقابل تحمل و با بازی غیرقابل توصیف، انفجاری از دمدمی‌انگاری و خستگی طعنه‌آمیز پست مدرن را منفجر می‌کند. این برشی از هوس‌آمیز-آینده‌نگاری و غیرطنز احساساتی است که توسط وایتیتی از رمان کازوئو ایشی‌گورو اقتباس شده است، که در پایان هیچ چیز اساسی یا معنی‌دار (یا خنده‌دار) در مورد هوش مصنوعی، عشق یا غم نمی‌گوید. Klara and the Sun یک داستان علمی تخیلی با محوریت نرم است که همزمان از ما می‌خواهد که به طنز (غیر خنده‌دار) آن بخندیم و اشک‌هایش را به دلیل تلخی آن پاک کنیم.

وایتیتی با فیلم‌های قبلی مانند Hunt for the Wilderpeople و Thor: Ragnarok نشان داد که می‌تواند کمدی کند. اما این، متأسفانه، به فانتزی بدنام فی-هیتلر او نزدیک تر است - قضاوت نادرست و تحسین برانگیز.

در دنیای آینده در دره‌ای عجیب و غریب تقریبا واقعی، خانواده‌ها می‌توانند «دوست مصنوعی» یا روبات‌های فوکوس خودکار را برای بچه‌هایشان بخرند. اتفاقا از نظر قابل قبول بودن فناوری، وضعیت آنها کاملا روشن نیست: فروشنده AF (ناتاشا لیون) می گوید که جنگ جهانی سوم اخیر اینترنت را از بین برده است. (به غیر از آن، این جهان پس از جنگ جهانی سوم در وضعیت بسیار خوبی به نظر می رسد.) و این انسان نماهای AF اتفاقا نوعی خون بنفش به نام PEC-9 دارند که از میان آنها می گذرد که اتفاقا یکی از شخصیت ها به ما می گوید "بسیار قابل اشتعال است". (اوه-اوه. کاملا اشکال طراحی است.) ادامه مطلب...