نقشه برداری از محاصره تعز یمن و بهایی که خانواده ها می پردازند

تعز، یمن - در شهر تحت محاصره تعز، خانواده یوسف فرحان در زمان صرف غذا هیچ انتخابی ندارند.

پدر چهار فرزند 39 ساله به الجزیره گفت: «تمام روز یا برنج یا لوبیا می خوریم، چه صبح و چه عصر.

گلوله باران این خانواده را سال ها پیش مجبور به ترک خانه خود کرد و از آن زمان تاکنون در مدرسه ای در شهر جنوب غربی یمن زندگی می کنند.

سپس محاصره مدرسه را تعطیل کرد و تجارت او نیز با آن همراه شد. خانواده اکنون روی هیزم آشپزی می کنند.

او گفت: «با تعلیق مدرسه به دلیل گلوله باران و محاصره، منبع درآمد من متوقف شد و نتوانستم کار جایگزین پیدا کنم، زیرا محاصره باعث شد مشاغل بسیاری از مردم متوقف شود.

فرزندان او، پنج ماهه تا پنج ساله، به هر چیزی که او پیدا کند وابسته اند. خواهر و فرزندش هم که پس از آتش گرفتن محله‌شان به او پیوستند.

تعز، سومین شهر بزرگ یمن، حدود یک میلیون نفر از جمعیت تقریبا 43 میلیونی این کشور را در خود جای داده است.

این شهر از اوایل اکتبر، زمانی که هر دو مسیر زمینی خود را از دست داد، قطع شده است. حوثی ها شهر الطربه را تا 4 اکتبر تصرف کردند و جاده تعز - التربه - عدن را که شاهرگ اصلی کالا بود، قطع کردند.

یک روز پیش از آن، نیروهای وفادار به دولت بین المللی به رسمیت شناخته شده، گذرگاه شرقی الحوبان را به قلمرو تحت کنترل حوثی ها بستند، به دلیل تلاش برای تهاجم حوثی ها.

در 20 اکتبر، سازمان ملل متحد هشدار داد که بسته شدن جاده ها و نبود امنیت مانع از تامین منابع حیاتی شده است.

قیمت مواد غذایی و سوختی که هنوز در دسترس بود بیش از دو برابر شد و تولید آب تعز به نصف کاهش یافت.

در سرتاسر تعز، خانواده‌هایی مانند خانواده فرهان در حال بررسی این هستند که چه بخورند و آیا می‌توانند آن را بپزند.

نقشه زیر جاده اصلی تعز-التربه-عدن و سه مسیر دیگر خارج از شهر را نشان می دهد که همگی اکنون بسته شده اند.

سایون برهان 40 ساله هفته هاست که به فردا نگاه نمی کند.

او گفت: «ما به سختی روز به روز زندگی می کنیم و منتظریم ببینیم روز بعد چگونه خواهد گذشت.

در فروشگاه محلی که شوهر سایون در آن مشغول به کار بود، دیگر کار در دسترس نیست، و سلامتی ناموفق او پیدا کردن چیز دیگری را برای او سخت‌تر می‌کند. این در حالی است که خانواده همچنان به پول اجاره، غذا، آب و گاز پخت و پز نیاز دارند.

به گفته مقامات سازمان ملل، از زمان تشدید درگیری ها در سراسر شهر، هزینه آب تحویلی با تانکرها تقریبا سه برابر شده است.

فشار از آشپزخانه فراتر می رود. برای فرزندان برهان، محاصره به معنای درس های از دست رفته و روزهای طولانی در داخل است، زیرا او می ترسد آنها را بیرون بگذارد.

او گفت: «آنها از مدرسه و بازی محروم شده اند.

ایمن نگه داشتن کودکان و تغذیه آنها سخت تر می شود.

سوخت پشت بسیاری از موارد اضطراری غیرنظامی تعز است. دیزل پمپ های آب را کار می کند، ژنراتورهای بیمارستانی را روشن نگه می دارد و آمبولانس ها را در حرکت نگه می دارد. بنزین مردم را قادر می سازد تا به سر کار بروند و بیماران را به درمان برسانند. گاز پخت به خانواده ها و رستوران ها امکان می دهد غذا تهیه کنند.

اما جایگاه های سوخت این شهر از 5 اکتبر بسته شده است.

کرایه اتوبوس از 200 ریال (13 سنت) به 500 ریال (32 سنت) افزایش یافته است که 150 درصد افزایش داشته است. اکنون هر سواری سهم بیشتری از بودجه خانوار را می گیرد که از قبل به دلیل افزایش قیمت مواد غذایی افزایش یافته است.

برای فرهان، حرکت به سمت هیزم نشان می‌دهد که قدرت خرج کردن خانواده‌اش تا چه حد کاهش یافته است. او یک بار در هر ماه با یک سیلندر گاز مدیریت می کرد. حالا حتی یک قابلمه برنج یا لوبیا بستگی به این دارد که او چه چیزی بسوزاند.

کمبود آب در تعز چیز جدیدی نیست، اما محاصره آن را بدتر کرده است. کمبود گازوئیل باعث اختلال در پمپ ها شده است.

مقامات محلی می گویند محدودیت های دسترسی همچنین مانع از ورود تانکرهای حوضه الذباب، منبع مهم آب آشامیدنی به شهر می شود.

فاطمه خالد، 55 ساله، نارسایی کلیه دارد. او نمی تواند سفرهای مکرر از روستای خود در غرب شهر به بیمارستان برای معالجه یا اتاقی نزدیکتر به بیمارستان را بپردازد. او روی کف سالن دیالیز در بیمارستان عمومی الجمهوری می خوابد.

جاده‌های بسته و مسیرهای انحرافی طولانی کوهستان، هر سفری را برای درمان خسته‌کننده و پرهزینه کرده است.

خود بیمارستان تحت فشار است. در 22 اکتبر، سازمان بهداشت جهانی هشدار داد که 42 مرکز بهداشتی در تعز کمبود شدید سوخت، اکسیژن، دارو و تجهیزات پزشکی را گزارش کردند.

فاطمه می گوید: «احساس می کنم اینجا زندانی هستم. ما اینجا مسکن و سرپناهی نداریم. این سالن سرپناه ماست.