نمایه - برندگان جایزه نوبل پزشکی 2026 چه کسانی هستند؟

سه دانشمند که کارشان مطالعه مغز را متحول کرده است، برنده جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی 2026 برای اکتشافاتی شدند که به محققان اجازه می دهد سلول های عصبی را با استفاده از نور کنترل کنند.

مجمع نوبل در مؤسسه کارولینسکا روز دوشنبه گفت که کارل دیسروت از مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز و دانشگاه استنفورد، پیتر هگمان از دانشگاه هومبولت برلین و گئورگ ناگل از دانشگاه وورزبورگ "به دلیل اکتشافاتشان در مورد کانال های یونی دریچه نور و اپتوژنتیک" دریافت کردند.

اکتشافات آنها به ایجاد اپتوژنتیک کمک کرد، تکنیکی که از پروتئین‌های حساس به نور برای کنترل فعالیت سلول‌های عصبی و مطالعه چگونگی تأثیر مدارهای عصبی بر عملکردهایی مانند حافظه، احساسات و رفتار استفاده می‌کند.

در اینجا مشخصاتی از سه دانشمند و کارهایی که منجر به دریافت جایزه نوبل شد، آورده شده است.

کارل دیسروت، دانشمند آمریکایی، عصب شناس، مهندس زیستی و روانپزشک شاغل در دانشگاه استنفورد است.

او در سال 1992 مدرک لیسانس خود را در رشته علوم بیوشیمی از دانشگاه هاروارد دریافت کرد و به ترتیب در سال 1998 و 2000 دکترای علوم اعصاب و دکترای خود را از استانفورد دریافت کرد.

او همچنین یک دوره کارآموزی پزشکی، دوره فوق دکتری و یک دوره رزیدنتی روانپزشکی بزرگسالان را در استنفورد گذراند.

تحقیقات Deisseroth بر درک و دستکاری مدارهای عصبی متمرکز است. کار او به تبدیل کانال رودوپسین، پروتئین حساس به نور که توسط هگمن و ناگل کشف شد، به ابزاری برای کنترل نورون ها کمک کرد.

در سال 2005، دیسروت نشان داد که نورون های حاوی پروتئین می توانند با نور آبی فعال شوند. دو سال بعد، او این تکنیک را در مغز موش های زنده نشان داد.

بیوفیزیکدان آلمانی پیتر هگمان در سال 1954 در مونستر به دنیا آمد.

او پیش از دریافت دکترای خود در رشته بیوشیمی از موسسه بیوشیمی ماکس پلانک در سال 1984، در دانشگاه مونستر و دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ در رشته شیمی تحصیل کرد.

او بعدا رهبری یک گروه تحقیقاتی در مؤسسه را بر عهده گرفت، استاد دانشگاه رگنسبورگ شد و در سال 2004 به دانشگاه هومبولت برلین پیوست.

هگمن به این موضوع علاقه مند شد که چگونه جلبک سبز تک سلولی Chlamydomonas reinhardtii نور را تشخیص داده و به سمت آن حرکت می کند.

تحقیقات او به شناسایی کانال رودوپسین ها، پروتئین های حساس به نور که کانال هایی را در غشای سلولی تشکیل می دهند، کمک کرد. او به همراه ناگل نشان داد که این پروتئین‌ها می‌توانند سلول‌ها را به نور پاسخ دهند.

بیوفیزیکدان آلمانی، گئورگ ناگل، در سال 1953 در وینگارتن به دنیا آمد. وی پیش از اتمام دکترای خود در دانشگاه گوته فرانکفورت در سال 1988، زیست شناسی و بیوفیزیک را در دانشگاه کنستانز خواند.

او متعاقبا در دانشگاه ییل و دانشگاه راکفلر در ایالات متحده تحقیقات پسا دکتری انجام داد. او به عنوان رهبر گروه تحقیقاتی در موسسه بیوفیزیک ماکس پلانک در فرانکفورت به آلمان بازگشت.

ناگل در سال 2004 به دانشگاه وورزبورگ پیوست.

او تا سال 2021 کرسی استادی در فیزیولوژی گیاهی مولکولی داشت و اکنون استاد ارشد مؤسسه فیزیولوژی است، جایی که تحقیقاتش شامل انتقال غشاء، گیرنده‌های نور مصنوعی و کاربردهای اپتوژنتیکی آن‌ها است.

کار ناگل و هگمن روی کانال رودوپسین نشان داد که نور می‌تواند باعث ایجاد تغییرات الکتریکی در سلول‌ها شود و پایه‌ای حیاتی برای اپتوژنتیک فراهم کند.