نوازندگان جوان جامعه ای را در سراسر خط کنترل به هم متصل می کنند

با اشتراک گذاری آنلاین آهنگ های شینا، نوازندگان در کشمیر، لاداخ و گیلگیت-بالتستان زبان خود را زنده نگه می دارند و روابط خود را در سراسر شکاف تجدید می کنند.

این ویژگی بخشی از مجموعه‌ای است که بررسی می‌کند چگونه مرزهای مصنوعی زندگی روزمره را تغییر می‌دهند، خانواده‌ها را از هم جدا می‌کنند و عزیزان را مجبور می‌کنند هزینه‌های انسانی جغرافیای سیاسی را جبران کنند.

در دره دورافتاده تولیل در نزدیکی خط کنترل در کشمیر تحت کنترل هند، خواننده 25 ساله آسیم یاسین در حال قدم زدن در روستای خود، بوگلیندر بود که یک دانشجوی کالج از یک روستای همسایه او را متوقف کرد.

مرد جوان، تنویر، گوشی خود را درآورد و آهنگی را که یاسین اخیرا به زبان مشترک آنها منتشر کرده بود، سنگ مخ شامه پخش کرد.

او می گوید: «مردم اینجا کار موسیقی را در نظر نمی گیرند.

"بعضی اوقات به این فکر می کنم که وارد حرفه دیگری شوم، اما بعد از آن کسی آهنگ من را روی تلفن خود پخش می کند و من به کارم ادامه می دهم."

در سراسر گورز در جامو و کشمیر تحت کنترل هند، دراس در لاداخ تحت کنترل هند، و گیلگیت-بالتستان تحت مدیریت پاکستان، نوازندگان جوانی مانند یاسین آهنگ های شینا را در رسانه های اجتماعی به اشتراک می گذارند. آنها به زنده نگه داشتن زبان خود و تجدید روابط در جامعه ای که برای نسل ها تقسیم شده است کمک می کنند.

این آهنگ‌ها از خط کنترل عبور می‌کنند که بخش‌های تحت کنترل هند و پاکستان کشمیر را تقسیم می‌کند. اما نوازندگان با فشارهای مالی، اتصالات اینترنتی غیرقابل اعتماد و محدودیت‌های سیاسی در حرکت خود مواجه هستند.

برای یاسین، این جدایی بخشی از سابقه خانوادگی اوست.

پدربزرگش داستان هایی درباره عموی بزرگ یاسین برای او تعریف کرده است که قبل از تجزیه در گیلگیت-بالتستان زندگی می کرد و در آنجا ماندگار شد زیرا منطقه تحت کنترل پاکستان قرار گرفت. یاسین می گوید که حرکت پس از ایجاد خط کنترل بسیار دشوار شد و نگرانی های امنیتی در نهایت باعث شد که اقوام تماس خود را از دست بدهند.

یاسین می گوید: «ما یک خانواده بودیم. اما ما به دو کشور تقسیم شدیم.

گورز، زادگاه مردم بومی شینا زبان، در مسیرهای تاریخی قرار دارد که دره کشمیر را به آسیای مرکزی متصل می کند، از جمله مسیر گذرگاه برزیل به استور در گیلگیت-بالتستان تحت مدیریت پاکستان.

گورز هیچ گذرگاه محلی ندارد که خانواده ها بتوانند از اقوام در گیلگیت دیدن کنند. اتوبوس‌ها زمانی سرینگر را به مظفرآباد و پونچ را با راوالاکوت متصل می‌کردند، اما هیچ‌کدام از مسیرها از گورز عبور نمی‌کردند.

ساکنان گورز و دراس می گویند محدودیت های امنیتی آنها را نسبت به تماس یا ارسال پیام با خویشاوندان در سراسر خط کنترل محتاط می کند. آنها نگران هستند که برقراری تماس می تواند باعث سوء ظن شود. اشتراک‌گذاری آنلاین آهنگ‌های شینا احساس امنیت بیشتری می‌کند: افراد طرف مقابل می‌توانند بدون نیاز به تماس مستقیم، گوش دهند.

هنرمندان در اواخر دهه 2010 شروع به اشتراک گذاری آهنگ ها در فیس بوک و یوتیوب کردند. تا سال 2020، ساکنان از موسیقی آنلاین شینا برای برقراری ارتباط مجدد با جامعه پراکنده در سراسر کوه ها استفاده می کردند.

یک معلم 35 ساله از روستای پورانا تولیل که به دلیل نگرانی‌های امنیتی خواست نامش فاش نشود، می‌گوید که آهنگ‌ها به یک روش عاطفی قدرتمند برای برقراری ارتباط تبدیل شده‌اند.

او می گوید: «ترانه ها به یک رسانه تبدیل شدند. "از طریق موسیقی، ما می‌توانیم پیامی را بدون ارسال پیام منتقل کنیم. وقتی خواننده‌ای از این طرف می‌خواند، جامعه ما در آن سوی مرز به آن گوش می‌دهد."

در Buglinder، زندگی خانوادگی یاسین تماما در مورد کشاورزی است.

بیرون از خانه چوبی خانواده، یک زومو - ترکیبی از یاک و گاو - زیر درختی ایستاده در حالی که مرغ ها در حیاط پرسه می زنند. در داخل، مادرش چای نمکین، چای نمک صورتی کشمیر را روی یک اجاق سفالی آماده می‌کند. خانواده آن را با روتی و دسی قی محلی می نوشند.

یاسین از پلی با حیوان به سمت روستای همسایه در دامنه تپه عبور می کند. در زیر او، رودخانه کیشانگانگا از میان دره می گذرد و سپس به کشمیر تحت کنترل پاکستان می ریزد. بر فراز او، سنگرها بر فراز تپه ها نشسته اند و حصارها در میان کوه ها قرار دارند. دوربین‌ها خطوط برآمدگی را زیر نظر دارند و ایست‌های بازرسی امنیتی در جاده‌ها قرار دارند. در زمستان، برف می تواند جاده ها را برای ماه ها ببندد و دسترسی به مدارس، بازارها و مراقبت های پزشکی را دشوار کند.

پس از حمله آوریل 2025 در نزدیکی پهالگام که منجر به کشته شدن 26 نفر شد که بیشتر آنها توریست بودند، هند و پاکستان با یکدیگر اعتصاب کردند. ساکنان گورز می گویند که در پناهگاه ها پناه گرفته اند یا به کمپ های موقت منتقل شده اند. بسیاری مجبور به ترک خانه ها و دام های خود شدند.

پدر 71 ساله یاسین، عبدالرحیم شیخ، در مزرعه خانوادگی کار می کند و یک مغازه کوچک در فروش خواربار و لوازم ضروری روزانه دارد. او در رشته کوه مجاور که با سیم خاردار پوشیده شده است، گاوها را گله می کند، در حالی که یاسین به حصارکشی یک مزرعه سیب زمینی کمک می کند.

بعدا خواهر یاسین او را به خانه فرا می خواند. مهمانان از بمبئی آمده اند. خانواده با چای تند کشمیری از آنها پذیرایی می کنند و یاسین را در آشپزخانه به آنها معرفی می کنند و در آنجا آواز می خواند.

مخاطبان او فقط تعداد انگشت شماری از مهمانان هستند، اما ضبط های او به گسترش دسترسی او بسیار بیشتر کمک می کند.

سلمان پاراس 38 ساله، خواننده برجسته موسیقی محلی شینا، می‌گوید: «از نظر سیاسی ما دودستگی داریم، اما از نظر موسیقی قلب‌هایمان با هم می‌تپد.

پاراس در شیخپورا کیلشای، روستایی در منطقه مینی مارگ-گورز در ناحیه آستوره، تحت اداره پاکستان، گیلگیت-بالتستان به دنیا آمد. او با شنیدن داستان‌های مربوط به روابط قومی مشترک و جدایی از گورز بزرگ شد، جایی که برخی از خانواده‌های کیلشی پس از تقسیم منطقه در سمت تحت کنترل هند باقی ماندند.

او می گوید که برادر پدربزرگش در گورز ماند و بقیه خانواده اش به گیلگیت مهاجرت کردند. در نهایت آنها ارتباط خود را از دست دادند.

دهه‌ها بعد، یک نوازنده شینا در سمت کشمیر خط کنترل با آهنگ‌های پاراس در یوتیوب برخورد کرد و با او تماس گرفت و گفت که بستگان او در کنگان، شهری در مرکز کشمیر که بسیاری از خانواده‌های درد از تولیل به آنجا مهاجرت کرده‌اند، پیدا شده‌اند.

پاراس به دلایل امنیتی هویت این نوازنده را فاش نکرده است و خانواده ها هنوز دوباره به هم متصل نشده اند. اما یک نفر از طریق موسیقی او پیوندهای خانوادگی او را تشخیص داده بود.

تلفیقی او از فولک شینا و پاپ مدرن، این زبان را برای شنوندگان فراتر از گیلگیت-بالتستان آورده است. آهنگ پاراس کارای کارای که با خواننده پاکستانی علی ظفر ضبط شده بود، با ویدئویی همراه بود که در فصل شکوفه های گیلاس در اسکاردو و در صحرای کاتپانا، یک بیابان با ارتفاع بالا در نزدیکی شهر اسکاردو در گیلگیت-بالتستان فیلمبرداری شد. شینا را برای مخاطبان فراتر از منطقه کوهستانی به ارمغان آورد و میلیون ها بار در یوتیوب مشاهده شده است. او همچنین اخیرا اجراهایی در دبی و مسقط داشته است.

پاراس می گوید: «برای مدت طولانی، بسیاری از مردم من را به عنوان یک خواننده جدی نمی گرفتند. اما وقتی علی ظفر مرا معرفی کرد، من با افتخار به عنوان شینا از گیلگیت-بالتستان خواندم. مردم متوجه شدند.

در 3 نوامبر، پاراس به صورت زنده در اینستاگرام رفت و در شینا و چندین نوع منطقه ای آن آواز خواند. این جلسه شنوندگانی را از گورز، دراس، کارگیل و گیلگیت-بالتستان جذب کرد.

در طی آن تعامل زنده، امتیاز سامون، یک سخنران شینا از گورز در منطقه تحت کنترل هند، به پاراس گفت که موسیقی او در این دره چقدر عمیقا مورد علاقه است. او گفت که خوانندگان محلی اغلب آهنگ های پاراس را در رویدادهای اجتماعی اجرا می کنند و موسیقی او به بخشی از گردهمایی ها در سراسر گورز تبدیل شده است.

پاراس در پاسخ گفت که می‌خواهد با نوازندگان طرف تحت کنترل هند همکاری کند و در صورت فراهم شدن مجوزها و ویزا، در گورز و لاداخ اجرا کند.

او با اشاره به مناطق شینا زبان در بخش تحت کنترل هند می گوید: «اگر امروز به نقشه رسمی گیلگیت-بالتستان نگاه کنید، گورز و لاداخ گم شده اند. "اما در ذهنم، من یک نقشه فرهنگی ترسیم کرده ام که شامل چیترال، کوهستان، گورز و لداخ است. آنها مردم من هستند."

افتخار الدین افتخار، 29 ساله، خواننده ساکن در گیلگیت، تماشاگرانی مشابه در اطراف موسیقی خود را مشاهده کرده است.

او یادگیری موسیقی را در سال 2015 زیر نظر محمد امین شاه خواننده محلی شینا آغاز کرد و اولین آلبوم شینا خود را در سال 2018 منتشر کرد. او اکنون با نوازندگان محلی همکاری می کند، آهنگ می سازد و در استودیوهای گیلگیت ضبط می کند.

او می‌گوید: «اکنون دوستانی در آن سوی مرز دارم: شینا سخنرانان در کشمیر و لاداخ. "آنها به موسیقی من گوش می دهند. هرگز فکر نمی کردم آهنگ های من به آنها برسد."

افتخار پرس را الهام می داند. او می خواهد حرفه خود را بسازد و مسیری را برای نوازندگان جوان تر بسازد.

او می گوید: «موسیقی شینا هویت ماست. "من فقط آهنگ ها را تبلیغ نمی کنم، بلکه زبان خود را زنده نگه می دارم."

آهنگ های یاسین در حال یافتن شنوندگان هستند، اما او هنوز برای تامین زمان استودیو تلاش می کند.

او به طور معمول در سرینگار، بیش از 160 کیلومتر (100 مایل) از خانه زندگی می کند، جایی که در دانشگاه کلاستر موسیقی می خواند و در رویدادهای محلی اجرا می کند. هنگامی که تنویر در بوگلیدر به او نزدیک شد، او برای کمک به برداشت سالانه به خانواده‌اش می‌رفت.

علاقه او به خوانندگی از مدرسه شروع شد. او که روی تپه ای بالای یک روستای همسایه ایستاده است، به مدرسه دوران کودکی خود اشاره می کند و رشید سامون، معلمی را به یاد می آورد که 10 روپیه به او داد تا اولین شعرش را بخواند، آوو میل کار کم کاراین (بیا با هم کار کنیم).

نوازندگان برای کاهش هزینه ها، میکروفون، بلندگو، ساز و مهارت های ویرایش را به اشتراک می گذارند. به عنوان مثال، یاسین برای آهنگ ملالک خود که در آوریل منتشر شد، هزینه تولید ویدیو و نرم افزار ویرایش را با همنوازنده ضیاءالعلم تقسیم کرد.

یونس مجید، 27 ساله، اهل روستای ایزمرگ، بخشی از همان نسل نوظهور نوازندگان در گورز است. او ملودی های محلی شینا را با ضرب آهنگ های معاصر ترکیب می کند. آهنگ Tamah Hoon (من یک آرزو دارم) او به بیش از 21000 بیننده آنلاین رسیده است.

او می گوید: «اینترنت به ما امکان می دهد دوباره یکدیگر را بشناسیم. "این ما را از لحاظ عاطفی و فرهنگی، هم در خارج و هم در داخل مرزها دوباره به هم متصل می کند."

اما زیرساخت پشتیبانی کننده از این ارتباط شکننده است. برخی از روستاهای نزدیک به خط کنترل دارای پوشش سیار کم یا بدون پوشش هستند. هنرمندان ممکن است یک گوشی هوشمند داشته باشند اما مکانی ساکت برای ضبط نداشته باشند، یا ممکن است بتوانند آهنگی را آپلود کنند اما از آن درآمدی کسب نکنند.

بیشتر در شرق، در دراس در لاداخ تحت کنترل هند، زین دراسی خواننده 24 ساله با مشکلات مشابهی روبرو است.

او در اوایل شهریور با یک گروه موسیقی محلی در جشنواره های دراس و سورو اجرا کرد. برای او، اجراها فرصتی برای بازگرداندن یک سنت موسیقی مشترک در معرض دید عموم بود.

او می‌گوید: «این یک بازیابی کوچک از فضای فرهنگی ما پس از اینکه برای مدت طولانی توسط جنگ و مرزهای سیاسی محدود شده بود، بود.

دراس یکی از تئاترهای کلیدی جنگ کارگیل در سال 1999 بود و ساکنان با آوارگی و محدودیت در رفت و آمد زندگی می کردند. دراسی می‌گوید امروز، نوازندگان محلی نیز برای یافتن منابع مورد نیاز برای ضبط حرفه‌ای تلاش می‌کنند.

او می‌گوید: «اینترنت ما را به مردممان در گورز و گیلگیت نزدیک‌تر کرده است، اما عملا چالش‌های متفاوتی داریم.

او توضیح می دهد که نوازندگان می توانند آواز را به صورت محلی ضبط کنند، اما باید برای آهنگسازی، تنظیم و تولید حرفه ای به جاهای دیگر سفر کنند و به دنبال خدمات در سرینگار، بهادرواه یا همسایه هیماچال پرادش باشند. سازهای سنتی و نوازندگان ماهر در نواختن آنها نیز دشوار است.

نوازندگان جوان تر در حال یافتن راه های جدیدی برای ضبط و توزیع آهنگ های شینا هستند. با این حال، بیشتر رپرتواری که آنها از آن استفاده می‌کنند، از طریق خوانندگان و نویسندگانی که مخاطب دیجیتالی نداشتند، باقی ماند.

در کنگان، در مرکز کشمیر، یوسف نسیم خواننده 53 ساله، سه دهه را صرف حفظ شینا از طریق موسیقی کرده است.

روی ایوانش نشسته، رباب شش تار می نوازد. ترانه‌های او خاطرات مهاجرت، فقدان و خانه‌ای را که پشت سر گذاشته است را در خود دارد.

نسیم که در دانگیتال، در نزدیکی خط کنترل در دره گورز به دنیا آمد، زمستان های طولانی، داستان سرایی خانوادگی و آهنگ هایی را که اقوام بزرگتر از خود به یادگار گذاشته بودند را به یاد می آورد.

او می‌گوید: «بزرگ‌های خانه ما کتابخانه ما بودند. هر چه آنها زمزمه می کردند، ما می خواندیم.

در جریان درگیری کارگیل در سال 1999، خانواده او از جمله کسانی بودند که مجبور به ترک گورز شدند. در کنگان ساکن شدند.

او می گوید: ما همه چیز را از دست دادیم. اما آهنگ‌ها با ما همسفر شدند.»

نسیم شروع به بردن موسیقی شینا به شنوندگان جدید در سرینگر کرد. در بوهری کدال، بازاری تاریخی در شهر قدیمی که بسیاری از خانواده‌های درد در آن به عنوان واز یا سرآشپز کار می‌کنند، او نسخه‌ای از اولین نوار کاست خود، دردستان را به یک مغازه‌دار داد و از او خواست هر روز صبح آن را پخش کند.

صدای او در بازار شروع به حرکت کرد.

نسیم می‌گوید: «مردم می‌پرسیدند چه زبانی است. "این شینا بود. برای بسیاری، اولین بار بود که آن را می شنیدند."

در حالی که نسیم موسیقی شینا را فراتر از گورز می برد، فرید احمد کالو برای حفظ آن در داخل دره تلاش می کرد.

در مرکز فرهنگی شینا در نزدیکی داور، نوازندگان جوان جمع می شوند و کالو 67 ساله هارمونیوم خود را تنظیم می کند و شروع به خواندن می کند. او یک شوکای سنتی و کلاه پاکول سفید به سر دارد.

"گیلگیت، کارگیل، گورز، دراس - غرور ما، خودمان، این باغ طلایی ماست: دردستان، خانه ما."

کالو رهبری کلوپ دراماتیک حبا خاتون را بر عهده دارد، یک گروه فرهنگی که در سال 1976 برای حفظ فولکلور شینا در گورز تأسیس شد.

او می گوید: «پس از تقسیم، فرهنگ ما کم رنگ شد. "موسیقی کشمیری غالب شد و ریشه های دردیک ما ساکت شد."

او سال ها با یک هارمونیوم و تمبک نااری، ساز کوبه ای سفالی، بین روستاها رفت و آمد می کرد. او در عروسی ها، نمایشگاه ها و مجالس محلی اجرا می کرد و غذا، جای خواب یا حق الزحمه کوچکی را به عنوان پول می پذیرفت.

او می گوید: «ما این کار را برای پول انجام ندادیم. ما این کار را انجام دادیم زیرا کسی مجبور بود و هیچ کس دیگری این کار را نمی‌کرد.»

برخی از اعضای اولیه باشگاه درگذشته اند. برخی دیگر در میان گلوله باران مرزی ترک کردند و دیگر برنگشتند. کالو ماند و به نسل های جوان ترانه های محلی آموزش داد.

او اکنون به آهنگ‌های جدید گوشی خود گوش می‌دهد و تحسین می‌کند که چگونه نوازندگان گیلگیت صدای خود را در حالی که عناصر موسیقی سنتی شینا را حفظ کرده‌اند، توسعه داده‌اند.

او با لبخند می گوید: «آنها خیلی جلوتر از ما رفته اند. "آنطور که باید. آهنگ های ما باید تکامل پیدا کنند، اما هرگز ریشه های خود را از دست ندهند."

ارتباط بین این نسل ها از طریق آثار مسعود سامون، نویسنده و زبان شناس 78 ساله شینا اهل گورز نیز جریان دارد.

بیش از دو دهه است که سامون شعر می سرود که نوازندگان آن را به ترانه تبدیل کرده اند. او ترانه های ملالک و سنگ موخ شامه یاسین را نوشت.

سامون می گوید: «یوسف نسیم آهنگ های من را خواند. او سخنان مرا به کشمیر برد، به مردمی که قبلا شینا را نشنیده بودند.

او می افزاید: «اکنون عاصم یاسین آنها را می خواند. "کلمات من اکنون دورتر از آنچه می توانستم سفر می کنند."

در گورز و دراس، شینا به شدت به انتقال شفاهی، با حمایت محدود از آموزش رسمی متکی است. اما کتاب‌های درسی جدید مدارس ابتدایی که امسال توسط هیئت مدرسه جامو و کشمیر معرفی شدند، قرار است به این زبان جایگاه قوی‌تری در کلاس‌های درس بدهند.

یک زبان شناس ساکن سرینگر که در شینا تخصص دارد از این کتاب ها استقبال می کند اما می گوید تأثیر آنها به نحوه آموزش زبان و اینکه آیا کودکان به استفاده از آن در زندگی روزمره ادامه می دهند یا خیر بستگی دارد. او به دلیل ترس از عواقب، خواست نامش فاش نشود.

او می‌گوید: «منابع مکتوب، به‌ویژه برای زبانی که جمعیت نسبتا کمی به آن صحبت می‌کنند، ارزشمند است، اما تلاش‌ها برای حفظ شینا باید از استفاده مداوم آن به‌عنوان یک زبان گفتاری نیز حمایت کند.»

اشعار سامون بخشی از آن زندگی گفتاری است. آنها توسط خوانندگان مسن تر اجرا می شوند، توسط هنرمندان جوان تر ضبط شده و توسط شنوندگانی که ممکن است به انواع مختلف شینا صحبت کنند، شنیده می شوند.

او می گوید که مردم یک منطقه ممکن است هر کلمه ای را که به لهجه دیگر خوانده می شود درک نکنند. با این حال آهنگ ها همچنان مخاطب پیدا می کنند.

سامون می گوید: «موسیقی چیز بی حد و مرزی است. شینا زبان قلب من است. وقتی نوازندگان کلمات مرا می خوانند، من در کوه ها و مرزها سفر می کنم - حتی زمانی که نمی توانم به طور فیزیکی به آنجا سفر کنم.

با فرا رسیدن شب بر سرینگر، یاسین با نوازندگان دیگر در استودیو البحر می نشیند و روی آهنگ شینا دیگری کار می کند. اشعار برگرفته از سنت عامیانه است. بیت مدرن است.

زبان همان زبانی است که در کاست های نسیم، اجراهای روستای کالو و شعر سامون شنیده می شود. اما مسیری که طی می کند تغییر کرده است.

یاسین امیدوار است روزی صحنه ای را با نوازندگان در گیلگیت به اشتراک بگذارد. در حال حاضر، او در سرینگر ضبط می کند، هر زمانی که بتواند اجرا می کند و با آهنگ های جدید به تولیل برمی گردد.

او می گوید: «مرز باقی خواهد ماند. اما آهنگ های ما همچنان سفر خواهند کرد.