نوشته‌های برنهام نخست‌وزیر بریتانیا در ۷ اکتبر نشان‌دهنده شکاف بین لفاظی و واقعیت است - تحلیل

دو نوشته نخست وزیر اندی برنهام به مناسبت سومین سالگرد 7 اکتبر نشان دهنده حمایت از یهودیانی است که با یهودی ستیزی روبرو هستند، اما فقدان درک درستی از اینکه این یهودی ستیزی از کجا آمده و چگونه دولت وی در آن مشارکت داشته است. برنهام با نوشتن در روزنامه یهودی کرونیکل و اخبار یهودی در روز چهارشنبه، برنهام اذعان می کند که یهودیان درد و رنج را می شناسند. برنهام از کسانی صحبت می‌کند که «به‌طور بی‌معنا توسط تروریست‌های حماس کشته شدند» و از 7 اکتبر به‌عنوان «مرگبارترین روز برای یهودیان از زمان هولوکاست» سخن می‌گوید. هر دو قطعه از "

افزایش نگران کننده" رفتار یهودی ستیزانه در بریتانیا و حوادثی مانند حمله تروریستی پارک هیتون در سال گذشته. برنهام به جامعه یهودی اطمینان می دهد که دولت در کنار آنها می ایستد و "سوء استفاده در خیابان های ما قابل تحمل نیست." سپس اقداماتی را که توسط دولتش برای مبارزه با نفرت یهودیان انجام می شود، مانند افزایش حفاظت از مدارس و ساختمان های کنیسه ها ارائه می کند. نقش دولت‌های متخاصم "در دروغ‌پردازی و تئوری‌های توطئه در مورد جوامع اقلیت" و "زهری که به صورت آنلاین پخش می‌شود و به جوانان آموزش می‌دهد تا تلاش‌ها را تشخیص دهند.

رادیکال کردن و تفرقه انداختن آنها."عدم اذعان به ارتباط بین ضد صهیونیسم، یهودستیزی در ظاهر، اپیشن ها تمام کادرها را علامت می زنند. اما در زیر لفاظی، فقدان وضوح و مشخصه وجود دارد. نفرت، اگرچه تایید شده است، اما نامی برده نشده است. فعالیت ضد صهیونیستی، علیرغم مشاهده برنهام مبنی بر اینکه درگیری های خارج از کشور می تواند به سرعت به منابع داخلی خصومت تبدیل شود.

آنها همچنین جنبش‌های سیاسی، تظاهرات یا شعارهایی را که از زمان حمله حماس منجر به ایجاد برخی از بزرگترین بحث‌ها درباره یهودی‌ستیزی شده‌اند، بررسی نمی‌کنند. این به نوبه‌ی خود به برنهام اجازه می‌دهد تا موضوع را اساسا از زبان امنیت و انسجام طرح‌ریزی کند و در عین حال از بحث تفرقه‌انگیز سیاسی در مورد اسرائیل و غزه اجتناب کند. این تمایز در رفتار او با جامعه یهودیان بریتانیا نیز آشکار است. در JC، برنهام مستقیما خوانندگان یهودی را مورد خطاب قرار می دهد و به آنها اطمینان می دهد که دولت از آنها "حمایت" خواهد کرد.

در اخبار یهودی، جامعه یهودی بخشی از یک بحث بسیار گسترده تر در مورد وضعیت جامعه بریتانیا می شود. برنهام استدلال می‌کند که «تفرقه تهدیدی برای امنیت ما است» و اینکه اجازه دادن به ریشه‌گیری یهودی‌ستیزی، بریتانیا را ضعیف‌تر می‌کند. این مقاله در نهایت از قولی برای محافظت از جوامع یهودی به وعده تغییر خود کشور حرکت می‌کند: «ما بیش از یادآوری انجام خواهیم داد.

ما این کشور را تغییر خواهیم داد.» این پیشرفت، خود برنهام را به طور فزاینده‌ای در مرکز روایت قرار می‌دهد، و تأکید مکرر بر «ما» انجام خواهیم داد و «من عمل خواهم کرد» نقش او را به‌عنوان ناجی سیاسی تقویت می‌کند. در مجموع، این دو مقاله دو هدف متداخل را دنبال می‌کنند. اول این است که به یهودیان بریتانیا اطمینان داده شود که امنیت آنها به‌عنوان یک دولت در نظر گرفته می‌شود.

دوم، ایجاد یهودستیزی به عنوان بخشی از یک بحث سیاسی گسترده تر در مورد تاب آوری ملی، مداخله خارجی و انسجام اجتماعی است. پیشنهاد اصلی برنهام این است که حفاظت از نهادهای یهودی را نمی توان از حمایت از بریتانیا به عنوان یک کل جدا کرد. اما آنچه کمتر توسعه یافته است این است که چگونه این تشخیص گسترده تر به مقابله با منابع سیاسی و ایدئولوژیک خاص یهودی ستیزی در بریتانیای معاصر ترجمه می شود. تحریم های بریتانیا بر شهرک های اسرائیلی در کرانه باختری این تضاد با توجه به رویکرد اخیر برنهام در قبال اسرائیل قابل توجه است. در ماه سپتامبر، دولت او تحمیل کرد.

اقداماتی که شهرک‌های اسرائیلی در یهودیه و سامره تاریخی را هدف قرار می‌دهد و برنهام با این استدلال که ادامه گسترش شهرک‌سازی می‌تواند راه‌حل دو دولتی را غیرقابل اجرا کند، از این تصمیم دفاع می‌کند. این اقدامات علیرغم هشدارهای مکرر و قهرآمیز رهبران جامعه یهودی مبنی بر اینکه تحریم‌ها می‌تواند «عواقب ناخواسته» برای یهودیان بریتانیا داشته باشد، انجام شد. دولت، اما این کنار هم قرار دادن یک تنش سیاسی در قلب پیام او در 7 اکتبر ایجاد می کند: در حالی که خود را معرفی می کند.

دولت او به عنوان مدافع یهودیان بریتانیا در برابر نفرت مرتبط با درگیری در خاورمیانه، همزمان اقدامات تنبیهی فزاینده‌ای را علیه اسرائیل اتخاذ می‌کند، اقداماتی که نمایندگان جامعه یهودی هشدار داده‌اند که می‌تواند به فضای خصومت ضد اسرائیلی و یهودستیزی که او می‌گوید می‌خواهد با آن مبارزه کند، تغذیه کند.