نوک پا ملودرام دلخراشی از عجیب و غریب و مردانگی در دنیای دیوانه شده است

آلن کامینگ، چپ، و دیوید موریسی در نوک انگشت پا - استارز

نوک انگشت پا حاضر به سوء تفاهم نیست. مینی‌سریال بریتانیایی از کوئیر در نقش خالق فولک و دکتر هو راسل تی دیویس که در 2 اکتبر در Starz پخش می‌شود، به اندازه تیر چراغی که شخصیت آلن کامینگ در همان سکانس اول، بیرون از خانه‌اش، مرده، آویزان شده از آن دیده می‌شود، خطرات خود را بالا می‌برد. یادآوری این نتیجه وحشتناک هر قسمت را باز می کند، قبل از فلاش بک هایی که ما را به تشدید تنش بین لئو استراترز کامینگ و همسایه همسایه اش، کلایو گاس (دیوید موریسی) در طول 10 روز می برد.

فیلمنامه‌نویسی و پایانی که به‌رغم باورپذیری را سخت می‌کند، تیپ تو در ملودرام بی‌حرمتی‌اش، انتقادی دلخراش درباره مردانگی در بحران و رهایی عجیب و غریب است.

لئو و کلایو چند چیز مشترک دارند. هر دو با فشار دادن 60 نفر، 14 سال است که در خانه های ردیفی منچستر که ظاهرا یکسان هستند، دیوار مشترکی داشته اند. آنها همچنین هر دو، هنگامی که ما آنها را ملاقات می کنیم، به تکه های سختی در زندگی برخورد کرده اند. کلایو، یک برقکار، در یافتن کار کافی برای حمایت از خانواده‌ای که شامل جورج 16 ساله (جکسون کانر) و سائل 25 ساله (جوزف ایوانز) است، مشکل پیدا می‌کند که به پدرش در کارها کمک می‌کند اما دقیقا آن نوع پولی را به دست نمی‌آورد که او را قادر به ترک خانه کند.

در حالی که شایعات به گوش می رسد که او به او خیانت کرده است، همسر کلایو، ماری (پوکی کوسنل)، مدام او را مورد سرزنش قرار می دهد. در همین حال، شریک قدیمی لئو، کرتیس (چارلی کاندو)، او را به خاطر یک زن ترک کرده است. او نه تنها در زندگی شخصی خود بی وقفه است، بلکه بیش از حد به دوست صمیمی خود، استفانی (الیزابت برینگتون) متکی است. او همچنین برای مدیریت Spit & Polish، باری در منطقه زندگی شبانه همجنس‌بازان منچستر که او و کورتیس با هم اداره می‌کردند، مشکل دارد.

آلن کامینگ در نوک انگشت پا — Starz

یک روز صبح زود، لئو به تعقیب یک ارتباط ناشناس که به تازگی با لپ‌تاپ خود فرار کرده است، می‌رود و متوجه می‌شود که با لباس زیر در خانه‌اش قفل شده است. کلایو با اکراه به او اجازه می‌دهد تا برای گرفتن کلید یدکی با استفانی تماس بگیرد، و در تمام مدت مشخص می‌کند که سبک زندگی لئو او را منزجر می‌کند و از اینکه همسایه‌اش دور پسرانش باشد، یکی زیر سن و دیگری آدونیس عضلانی است، ناراحت است. مسئله این است که بچه های کلایو آنقدر که او فکر می کند بی گناه نیستند.

و زمانی که لئو بر خلاف قضاوت بهترش، کلایو و سائول را استخدام می کند تا برخی از سیم کشی ها را در Spit & Polish درست کنند، از منطقه راحتی خود دورتر می شود. اولین نشانه برخورد خطرناک دنیاها زمانی است که یک کارمند بار، ساول را از OnlyFans می شناسد. یک مونتاژ نامحسوس اما به لحاظ لفاظی موثر از لئو و گوس ها، که هر کدام در اتاق های جداگانه، در اشکال دلخواه خود از پورنوگرافی غرق می شوند، هم رازهایی را که آنها از یکدیگر پنهان می کنند و هم تنهایی را که در آنها سهیم هستند، آشکار می کند.

در حالی که تیپ تا با همه این شخصیت ها وقت می گذراند، لئو قهرمان آن است. و او فردی به‌طور تحسین‌برانگیز ناقص، جذاب و اساسا مهربان، اما در عین حال سخت‌گیر، مستعد اغراق است، به اندازه‌ای خود محور است که استفانی را متهم می‌کند که واقعا برای زنان ارزشی قائل نیست. (او به نوبه خود اجمالی از J.K.

ترنس هراسی به سبک رولینگ که به نظر می‌رسد بیش از بسیاری فمینیست‌های بریتانیایی را مبتلا می‌کند.) نوار او به‌عنوان دریچه‌ای به زندگی اعضای کمتر ممتاز جوامع دگرباش و ترنس عمل می‌کند، از دوست قدیمی، پر زرق و برق، ناسازگار با جنسیت و تحسین‌کننده‌اش، ملبا (پل رایس)، تا یک 20 نفره‌ی ترنس‌سکس. خودش را زی می‌خواند در حالی که در حال بررسی یک نام زن دائمی است - و هر روز از خشونت ترنس هراسی اجتناب می‌کند. این سوال که آیا نسل لئو اینقدر سخت جنگید تا پیروز شود نتیجه معکوس داشته است و همه آنها را به اهدافی آسان تبدیل کرده است و سریال را آزار می دهد.

دیوید موریسی در نوک انگشت پا - Starz

دیویس اخیرا در قطعه «این یک گناه است» علیه همجنس‌گرا هراسی ناشی از بحران اولیه ایدز خشمگین بود و در درام خانوادگی علمی تخیلی «سال‌ها و سال‌ها» به آینده‌ای دیستوپیایی نگاه می‌کرد. Tip Toe مضامین خود را برای تکمیل نوعی سه گانه، ترکیبی از اضطراب های افراد LGBTQ، بیگانگی درون خانواده، کشمکش های اقتصادی، پانوپتیکون رسانه های اجتماعی، و حس فراگیر عذاب در یک خطبه آتشین علیه اکنون سمی ما، متحد می کند.

این که محیط منچستر خود را با فضای بسیار باریک‌تر، دوره Y2K Queer as Folk به اشتراک می‌گذارد، نشان می‌دهد که چشم‌انداز آن جامعه در یک ربع قرن چقدر تغییر کرده است. و این واقعیت که اجرای خارق‌العاده کامینگ همزمان با سریال The Traitors: New Blood در ایالات متحده پخش می‌شود، که او میزبانی آن را با کمدهای پرطرفدار و کمد لباس آندروژنی برگزار می‌کند، ناهماهنگی شناختی جامعه‌ای را برجسته می‌کند که در آن عجیب و غریب پذیرفته می‌شود - به جز جناح فعال که از آن متنفرند.

کلایو بیش از آنتاگونیست لئو، آواتاری است برای مردانگی مستقیم در بحران، به شدت آسیب‌پذیر است، اما از نشان دادن احساسات بسیار وحشت‌زده است. موریسی این تنگدستی را به تصویر می کشد. او که در خانه و محل کارش بی ارزش شده است، به تئوری های توطئه می پردازد و در ویدئوهایی از «مرگ های واقعی» مارینت می کند. داستان او می تواند شبیه یک نوجوان بزرگسال باشد.

Tip Toe همچنین سریال‌های اخیر (BEEF، نمایش‌های واقعیت بیش از حد درباره همسایگان متخاصم) و فیلم‌ها (ادینگتون، سه بیلبورد بیرون ابینگ، میسوری) را به یاد می‌آورد که خطوط گسل سیاسی و اجتماعی کنونی را به درگیری‌های دو نفره تبدیل می‌کنند. در هر دو سوی اقیانوس اطلس، داستان‌سرایان تلاش می‌کنند تا با تقطیر آن به ساده‌ترین شکل، من در برابر تو، حالت نفرت‌انگیز حوزه عمومی معاصر را درک کنند.

تفاوت در اینجا این است که، اگرچه لئو و دیگر شخصیت‌ها دارای حس شوخ طبعی سالمی هستند، اما Tip Toe به خودی خود لحن پوچی سیاه-کمیک آن عناوین را ندارد. نمایش خنده داری نیست گاهی اوقات جدیت آن به سمت سختی منحرف می شود. من تشدید ناگهانی مرگ لئو را قانع کننده ندیدم.

با این حال، همانطور که در It’s a Sin and Years & Years، وضوح درخشان خشم و ترس دیویس است که نوک پا را قدرتمند می کند. با وجود تمام دیالوگ‌های گنگ که از پخش‌کننده‌ها دریافت می‌کنیم که نگران از دست دادن تماشاگران پریشان هستند، مگر اینکه کسی روی صفحه داستان را هر پنج دقیقه یک بار خلاصه کند، به ندرت شنیده می‌شود که شخصیت‌ها به صراحت مواردی از این قبیل را بیان کنند: «تاریخ به ما یک چیز می‌گوید: خون، آتش و مجازات همیشه اتفاق می‌افتد.

و در حال حاضر برای ما می آید." هنگامی که استفانی نگرانی خود را اعتراف می کند که 30 سال دیگر بدون زنده ماندن خواهد مرد تا ببیند آونگ پیشرفت جامعه را از آنچه او «عصر تاریک جدید» می نامد خارج می کند، من گمان می کنم که او به جای افراد زیادی صحبت می کند. اغلب در داستان‌های تخیلی (که با وجود کارت‌های پایانی که ظاهرا ما را از زندگی شخصیت‌ها پس از لئو به‌روز می‌کنند)، تفسیر اجتماعی با خوش‌بینی یا کنایه آمیخته می‌شود. ملودرام تیپ تو با جدیت بی‌وقفه‌اش، به حقیقتی دست می‌یابد که فراتر از هر کاستی در طرح داستانش است.