نیویورک 70 میلیون دلار برای 5 خواربار فروشی شهری هزینه می کند که اقلام ضروری را 30 درصد کمتر از خرده فروشی قیمت می دهند - و بدگاس ها در حال مبارزه هستند.

شهر نیویورک در حال نزدیک‌تر شدن به آغاز تلاش‌های خود برای مقابله با تورم مواد غذایی با افتتاح پنج فروشگاه مواد غذایی در شهر است. شهردار زهران ممدانی در می 2026 اعلام کرد که اولین فروشگاه در سال 2027 در محله هانتز پوینت در برانکس جنوبی افتتاح خواهد شد و فروشگاه دیگری در شرق هارلم به دنبال آن خواهد بود.

بعید است در شهری با نزدیک به 1000 سوپرمارکت و بیش از 8 میلیون نفر، پنج فروشگاه، یکی در هر منطقه، قیمت مواد غذایی را به طور اساسی تغییر دهند. اما هر کدام می‌توانند با فروش اقلام ضروری با قیمت‌های کمتر از بازار، تفاوت معناداری در قبض‌های خواربارفروشی خریداران محلی ایجاد کنند.

حتی با وجود تنها پنج فروشگاه برنامه‌ریزی‌شده برای افتتاح در محله‌های کم‌درآمد، این ابتکار مخالفت شدید خواربارفروشان مستقل، انجمن‌های تجاری سوپرمارکت‌ها و ائتلافی به نمایندگی از مشاغل غذایی متعلق به مهاجران را برانگیخته است.

چه چیزی این عقب نشینی را توضیح می دهد؟

به عنوان یک محقق سیاست غذایی، من معتقدم که این مخالفت بیشتر از تاثیر اقتصادی فوری پنج فروشگاه است. این در مورد سابقه ای است که آنها می توانند ایجاد کنند. ابتکار ممدانی این انتظار ریشه‌دار را به چالش می‌کشد که دولت باید تأمین کالاهای مصرفی را به شرکت‌های خصوصی واگذار کند، حتی اگر کسب‌وکارها را به سرمایه‌گذاری در مکان‌های خاص تشویق می‌کند، فعالیت‌های آنها را تنظیم می‌کند و از طریق برنامه‌های مختلف کمک غذایی به خریداران کم‌درآمد کمک می‌کند.

واقعیت پیچیده تر است. حداقل برای یک قرن، اقتصاد غذایی نیویورک مستقل از دولت عمل نکرده است. در واقع، سیاست‌ها و سرمایه‌گذاری‌های عمومی مدت‌هاست که مکان‌هایی را که سوپرمارکت‌ها باز می‌شوند، کسب‌وکارهایی که می‌توانند با سود فعالیت کنند و نحوه تهیه غذا توسط ساکنان شکل می‌دهند.

فقط این است که آنها این کار را به روشی انجام داده اند که مصرف کنندگان اغلب نمی بینند.

به همین دلیل است که از نظر من، پنج فروشگاه مواد غذایی اهمیت گسترده تری دارند. آنها مدل متفاوتی از سرمایه گذاری عمومی را ارائه می دهند که باعث می شود دولت در ارائه خدمات ضروری بسیار بیشتر دیده شود - و نسبت به نتایج آن پاسخگوتر باشد. نیویورکی ها این فرصت را خواهند داشت تا مستقیما درباره این مشارکت قضاوت کنند.

اگر فروشگاه‌ها موفق شوند، ممکن است نه تنها آنچه مردم انتظار دارند برای خواربارفروشی بپردازند، بلکه آنچه را که از دولت شهرشان انتظار دارند را تغییر دهند.

این طرح چگونه کار خواهد کرد

شهر نیویورک 70 میلیون دلار برای توسعه این فروشگاه ها متعهد شده است که برای همه باز خواهد بود.

در حالی که آنها توسط اپراتورهای خصوصی مدیریت می‌شوند، شهر فضایی بدون اجاره ارائه می‌کند، سایت‌های دارای مالکیت عمومی را در اولویت قرار می‌دهد و اطمینان حاصل می‌کند که قیمت غذاهای ضروری 30 درصد کمتر از قیمت‌های خرده‌فروشی معمولی است.

از این نظر، فروشگاه‌ها یک «گزینه عمومی» ارائه می‌کنند - کالا یا خدمات دولتی که در کنار جایگزین‌های خصوصی مانند مدارس دولتی و بیمارستان‌های شهری وجود دارد.

خواربارفروشی های شهری در کنار خرده فروشان خصوصی گزینه مشابهی را به نیویورکی ها ارائه می دهند. اما به عنوان یک گزینه عمومی، آنها یک جایگزین قابل مشاهده ایجاد می کنند که خریداران می توانند در برابر فروشگاه های خصوصی قضاوت کنند و معیاری را برای قیمت مواد غذایی و کیفیت خدمات تعیین کنند. آنها همچنین نشان می دهند که چگونه می توان از سرمایه گذاری عمومی برای مقرون به صرفه تر کردن کالای اساسی استفاده کرد.

ممدانی در بیانیه خود در ماه مه، فروشگاه پیشنهادی برونکس و توسعه اطراف آن را به عنوان "اثبات فیزیکی اعتقاد ما به اینکه دولت می تواند نیروی خوبی باشد" توصیف کرد.

شکل تازه ای از مداخله

خرده‌فروشی مواد غذایی با حمایت دولت، علیرغم مخالفت کسب‌وکارهای موجود، سابقه طولانی در شهر نیویورک دارد.

در سال 1934، دولت شهردار فیورلو لا گواردیا شروع به فروش شیر با تخفیف به خانواده‌های کم درآمد کرد، اما این ابتکار شکایت‌های خواربارفروشان را در مورد رقابت ناعادلانه به همراه داشت. بازرگانان مستقل به طور مشابه به تلاش های شهر برای یارانه دادن به یک سوپرمارکت جدید Pathmark در شرق هارلم در دهه 1990 اعتراض کردند و هشدار دادند که این امر باعث از کار افتادن خواربارفروشان محلی می شود.

نمونه جدیدتر، برنامه توسعه خرده فروشی مواد غذایی شهر برای حمایت از سلامت است که به عنوان FRESH شناخته می شود. از سال 2009، به توسعه دهندگان و اپراتورهای سوپرمارکت معافیت های مالیاتی طولانی مدت و مشوق های منطقه بندی برای ساخت یا گسترش ده ها فروشگاه در محله های محروم ارائه کرده است.

این مشوق ها به افزایش فضای خرده فروشی مواد غذایی کمک کرده است، اما خریداران حمایت عمومی را پشت سر آنها نمی بینند.

FRESH تنها نمونه ای از رویکرد به سمت تامین مالی سوپرمارکت است که در دهه 1990، زمانی که دولت ها به دنبال حل مشکلات اجتماعی از طریق تشویق سرمایه گذاری خصوصی بودند، شتاب بیشتری گرفت. ناامنی غذایی ناشی از کمبود سوپرمارکت‌های محله بود، نه به دلیل فراتر از دسترس بودن قیمت‌ها برای خریداران محلی.

یارانه دادن به فروشگاه‌های جدید وعده تغذیه بهتر و توسعه اقتصادی بدون مقابله با فقر یا نابرابری را می‌دهد، و FRESH این رویکرد را منعکس می‌کند. سوپرمارکت های شرکت کننده باید فضایی را به غذاهای فاسد شدنی اختصاص دهند، اما نیازی به ارائه قیمت های مقرون به صرفه ندارند. این ممکن است یکی از دلایلی باشد که محققان دریافته‌اند که افزودن سوپرمارکت‌ها به محله‌های کم‌درآمد، به خودی خود، رژیم غذایی ساکنان را بهبود نمی‌بخشد.

این نقش پنهان دولت به سختی به فروشگاه های مواد غذایی محدود می شود. بسیاری از کارهایی که دولت برای آمریکایی ها انجام می دهد به طور غیرمستقیم از طریق اعتبارات مالیاتی، یارانه ها و موسسات خصوصی ارائه می شود. از آنجایی که مشارکت عمومی مبهم است، مردم اغلب برای مزایای ارائه شده توسط سیاست های عمومی، از وام های دانشجویی گرفته تا مراقبت های بهداشتی، به بازارهای خصوصی اعتبار می دهند.

این نامرئی نتیجه طراحی سیاست است و بر نحوه درک شهروندان از دولت تأثیر می گذارد، پدیده ای که سوزان متلر، دانشمند علوم سیاسی آن را به عنوان "دولت غرق شده" توصیف می کند.

کشاندن دولت به فضای باز

خواربارفروشی های شهرداری به دو صورت مهم از مدل سنتی خارج می شوند.

اول، آنها مقرون به صرفه بودن را به‌جای نتیجه افزایش رقابت خرده‌فروشی، شرط صریح سرمایه‌گذاری عمومی می‌دانند. دوم، آنها مشارکت دولت را قابل مشاهده می کنند. برای مثال، فروشگاه‌ها برندهای متمایز را به اشتراک می‌گذارند تا خریداران بدانند چه کسی مسئول غذای مقرون به صرفه است.

اگر فروشگاه ها پس انداز قابل اعتمادی را ارائه دهند، خریداران ممکن است غذای مقرون به صرفه را به عنوان چیزی ببینند که دولت می تواند به آن کمک کند، نه نتیجه ای که کاملا توسط بازارهای خصوصی تعیین می شود. وقتی منافع عمومی مبهم باشد، مردم بیشتر احتمال دارد که سهم دولت در زندگی خود را دست کم بگیرند. برنامه های قابل مشاهده، مانند یک فروشگاه فیزیکی در محله، توجه و ارزیابی آن سهم را آسان تر می کند.

دیده شدن نیز مسئولیت پذیری ایجاد می کند. مشتری در یک سوپرمارکت خصوصی که معافیت مالیاتی دریافت کرده است، احتمالا قیمت یا کیفیت غذای فروشگاه را با سیاست‌های دولت مرتبط نمی‌کند. در یک فروشگاه مواد غذایی شهرداری، با نام تجاری مشخص، این ارتباط غیرقابل انکار است.

مطمئنا، نگرانی های منتقدان شایسته توجه جدی است. بسیاری از خواربارفروشی‌های مستقل متعلق به کارآفرینان مهاجر هستند که با حاشیه‌های کم کار می‌کنند. گروه‌هایی که نمایندگی‌ها و سوپرمارکت‌های مستقل را نمایندگی می‌کنند هشدار می‌دهند که یک رقیب یارانه‌ای عمومی می‌تواند مشتریان آن‌ها را دور کند. برخی ممکن است تجارت خود را از دست بدهند.

با این حال، East Harlem’s Pathmark نشان می‌دهد که سوپرمارکت‌های جدید و خرده‌فروشان کوچک‌تر می‌توانند در کنار هم زندگی کنند. بین سال‌های 2000 و 2015، تعداد خواربارفروشی‌های کوچک و بودگا در این محله از 100 به 126 مورد افزایش یافت، در حالی که سوپرمارکت‌ها از 10 به 18 رسید. با این حال، این ارقام تأثیر Pathmark را بر مشاغل فردی مشخص نمی‌کنند.

تاثیر فروشگاه های شهرداری بر خرده فروشان مجاور همچنان یک سوال باز است. اما وظیفه شهر نیویورک این است که اطمینان حاصل کند که اپراتورهای خصوصی خدمات عالی و پس انداز واقعی ارائه می دهند و منافع تجاری آنها مأموریت عمومی را تضعیف نمی کند. همچنین باید شرایط کاری خوبی را فراهم کند و تأثیرات را بر مشاغل مجاور ردیابی کند.

در نهایت، مالکیت عمومی موفقیت را تضمین نمی کند. اما باعث می شود مسئولیت دولت در قبال نتیجه از دست برود.

نوین کوهن، رئیس بخش سیاست و مدیریت بهداشت، دانشکده تحصیلات تکمیلی بهداشت عمومی و سیاست عمومی CUNY

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد