هرگز خرج نمی کنند

زمانی که پدرم فوت کرد، بیش از 20 سال پیش، او مادرم را با یک آپارتمان پرداخت شده در فیلادلفیا، یک مستمری متوسط، تامین اجتماعی و 1.6 میلیون دلار در حساب های بازنشستگی و کارگزاری گذاشت. مادرم خوب زندگی می کرد، اما با صرفه جویی. او عاشق یک شنبه در بوتیک ها بود، اما هرگز از انتظار برای فروش غافل نشد. او از گل‌های ارکیده لذت می‌برد، اما آنها را فقط از Trader Joe می‌خرید، جایی که می‌توان شکوفه‌ها را با قیمت 10.99 دلار تهیه کرد. او استدلال می کرد: «دوام بیشتری دارند. و سالی یک بار، از من می‌خواست که بودجه‌اش را بررسی کنم تا مطمئن شوم که حالش خوب است. به او می‌گفتم: «بیشتر از اینکه خوب باشد».

من و برادرانم او را تشویق کردیم که خرج کند - به آن سفر برود، اتاق خواب را دوباره بسازد. اما او به چک های بازنشستگی و تامین اجتماعی و سودی که به دست می آورد اکتفا کرد و از دست زدن به اصل پول خودداری کرد. وقتی دو سال پیش فوت کرد، دیگر 1.6 میلیون دلاری که پدرم باقی مانده بود را نداشت. او 1.7 میلیون دلار داشت.

رفتار مادرم کاملا معمولی است. یک مطالعه مهم در سال 2018 توسط موسسه تحقیقات مزایای کارکنان نشان داد که افراد متوسط ​​با بیش از 500000 دلار پس‌انداز، 20 سال پس از بازنشستگی، تنها 12 درصد از این مبلغ را خرج کرده‌اند. و یک نظرسنجی تحقیقاتی Corebridge/Greenwald از افراد مسن با حداقل 100000 دلار نشان داد که تنها 28 درصد از کاهش پس انداز خود برای پوشش مخارج زندگی راحت هستند، ظاهرا دقیقا همان چیزی است که پول در وهله اول برای آن پس انداز شده است.

این یک مشکل نه فقط برای بازنشستگان بلکه برای کشور است. پس‌اندازهایی که ده‌ها سال از رضایت خود چشم‌پوشی می‌کنند، در نهایت از پولی که برای کنار گذاشتن آن‌ها زحمت کشیده‌اند، لذت نمی‌برند. در همین حال، اقتصاد ایالات متحده آسیب می بیند زیرا همه این پول ها به جای خرج شدن، زیر تشک ضرب المثل می نشینند.

[چارلی لاک: هر چه بیشتر منتظر بمانید بازنشستگی سخت تر می شود]

چرا بازنشستگان از صرف پس انداز دوران بازنشستگی خودداری می کنند؟ یک پاسخ ترس است. مردم نگران هستند که بیش از حد طولانی زندگی کنند، تورم افزایش یابد، بازار نزولی در بدترین زمان ممکن اتفاق بیفتد. پاسخ دیگر عادت است. پس از دهه‌ها پس‌انداز منظم برای رسیدن به یک عدد هدف، چرخاندن سوییچ برای خرج کردن برای خیلی‌ها ناراحت‌کننده است و برای دیگران کاملا اشتباه است. دیدن حرکت شماره شخص در جهت مخالف، بیشتر شبیه از دست دادن پول است تا خرج کردن آن.

نتیجه این است که مانده حساب های بازنشستگی مانند سایر اقلام گرانبها رفتار می شود، یعنی احتکار شده است. سوزان شو، پروفسور بازاریابی در کرنل، بررسی کرده است که چه زمانی و چگونه چیزهایی را که خاص می‌دانیم مصرف می‌کنیم - بطری‌های شراب بهتر از حد متوسط ​​یا جعبه‌های شکلات گران‌قیمت، گواهی‌های هدیه برای رستوران‌ها یا اسپاهای مورد علاقه - و دریافت که ما آنقدر از استفاده زودهنگام از آنها می‌ترسیم که ممکن است اصلا از آنها استفاده نکنیم. شراب خراب می‌شود، کارت‌های هدیه منقضی می‌شوند و شکلات‌ها آن پوشش عجیب و غریب و سفید رنگ را ایجاد می‌کنند. و حساب بازنشستگی خرج نمی شود.

از سال 1992، دانشگاه میشیگان مطالعه بهداشت و بازنشستگی گروهی متشکل از 20000 نفر را که همگی بیش از 50 نفر بودند، در طول زمان ردیابی کرده است. (مطالب جدید به صورت دوره‌ای اضافه می‌شوند که دیگران می‌میرند یا دیگر پاسخ نمی‌دهند.) هر دو سال، از این افراد و زوج‌ها در مورد موضوعات مختلف مرتبط با سلامت و بازنشستگی، از جمله کار، خانواده، مراقبت، ناتوانی، تغییرات شناختی، طلاق و بیوه شدن، و بله، هزینه‌ها سؤال می‌شود.

با استفاده از این مجموعه داده، محققان آنچه را که «شکاف مصرف بازنشستگی» می‌نامند، شناسایی کرده‌اند. تعداد زیادی از بازنشستگان کمتر از آن چیزی که می توانند تا پایان عمر خود بدون ترس از تمام شدن هزینه کنند، خرج می کنند - گاه بسیار کمتر. برای آمریکایی های با درآمد متوسط، این شکاف حدود 8 درصد یا به طور متوسط ​​حدود 8000 دلار در سال است. این یک پرداخت ماشین، یک تعطیلات، کلی شام با دوستان است. در همین حال، بازنشستگان ثروتمندتر، 53 درصد کمتر از توان مالی خود هزینه می کنند.

حتی زمانی که برنامه هایی برای به جا گذاشتن میراث یا ذخیره پول برای مراقبت های بهداشتی به عنوان هزینه در نظر گرفته شود، شکاف باقی می ماند. لیست های سطلی در همه جا رنج می برند.

و همچنین اقتصاد گسترده تر. ما می‌توانیم این را با نگاهی به حقوق بازنشستگی ببینیم، که بازنشستگان تمایل دارند آن‌ها را خرج کنند زیرا - بر خلاف داشتن یکسری پول در حساب بانکی - آنها می‌دانند که پرداخت دیگری در راه است. طبق مطالعه موسسه ملی امنیت بازنشستگی، در سال 2022، 26 میلیون بازنشسته بیش از 680 میلیارد دلار مزایای بازنشستگی دریافت کردند. از آنجایی که آنها از آن برای اجاره، خرید مواد غذایی، تعطیلات، تعمیرات خانه و هر چیز دیگری در لیست خود استفاده کردند، این پول به نوبه خود 1.5 تریلیون دلار تأثیر اقتصادی داشت.

صندوق‌هایی که این حقوق بازنشستگی را پرداخت می‌کنند، بیش از یک چهارم پول موجود در حساب‌های بازنشستگی آمریکا را شامل می‌شود. اگر همین ریاضیات را اعمال کنیم و فرض کنیم که هر دلار استفاده شده به ۲.۲۸ دلار در فعالیت اقتصادی تبدیل می‌شود، ۵۲ تریلیون دلار مصرف بالقوه در دست بازنشستگان کشور است و بیشتر آن خرج نمی‌شود.

آمریکایی ها حدود 20 تریلیون دلار در IRA (که بیشتر آن در اختیار بازنشستگان است) و 15 تریلیون دلار دیگر در 401(k)s و سایر طرح های مشارکت تعریف شده (35 تا 45 درصد آن در اختیار بازنشستگان است) دارند. به گفته اقتصاددانان دیوید بلانشت و مایکل فینکه، زوج های بازنشسته تنها حدود 50 درصد از برداشت ها (از جمله توزیع های اجباری) را از حساب های سرمایه گذاری خرج می کنند، در حالی که 80 درصد از پرداخت های با درآمد تضمین شده مانند مستمری و تامین اجتماعی است.

به این ترتیب، شکاف مصرف بازنشستگی اساسا یک محصول جانبی عقب مانده از تغییر شرکت ها از حقوق بازنشستگی است که کارفرمایان آن را پرداخت می کردند، به 401 (k) که کارمندان عمدتا بودجه آن را تأمین می کنند، در دهه های 1980 و 1990. این انتقال توسط قانون حمایت از حقوق بازنشستگی در سال 2006 افزایش یافت، که به کارفرمایان اجازه می داد کارگران را به طور خودکار در 401(k) ثبت نام کنند.

بنابراین، یکی از راه‌های کاهش شکاف مصرف بازنشستگی این است که پس‌اندازکنندگان بازنشستگی به برخی از دارایی‌های خود به عنوان حقوق بازنشستگی فکر کنند و پس از بازنشستگی، آن‌ها را به منبع درآمد پایدار تبدیل کنند – چیزی که من آن را «چک دستمزد همیشگی» می‌نامم. در کتاب جدیدم، توصیه می‌کنم به اندازه‌ای تبدیل شود که هم نیازها و هم خواسته‌های اختیاری را که بازنشستگان حاضر به کنار گذاشتن آن نیستند، پوشش دهد، معمولا حدود یک چهارم تا یک سوم آن تخم‌مرغ لانه.

[Faith Hill: The Sneaky Saver نسل]

یک چک دستمزد همیشگی را می‌توان با سرمایه‌گذاری‌هایی که درآمد را از بین می‌برد، مثلا سهامی که سود سهام پرداخت می‌کند یا یک نردبان اوراق قرضه، ایجاد کرد. یا می توان آن را با مستمری خریداری کرد، دسته ای از محصولات بیمه که از طریق آن مبلغ یکجای پول، به یکباره یا در طول زمان واریز می شود، برای تأمین یک جریان درآمد مادام العمر استفاده می شود. مستمری ها سود بالقوه یک حساب سرمایه گذاری را به نفع اطمینانی که سرمایه گذاری نمی تواند ارائه دهد، مبادله می کند. آنها مدت هاست که به دلیل هزینه های بالا و پیچیدگی های غیر ضروری مورد انتقاد قرار گرفته اند. اما این خودروها در سال‌های اخیر هم شفاف‌تر و هم ارزان‌تر شده‌اند.

حرکت ارائه دهندگان بزرگ 401 (k) از جمله Vanguard، Fidelity و BlackRock به بازار سالیانه به این معنی است که احتمالا هزینه ها در آینده حتی بیشتر کاهش می یابد.

برای اکثر مردم، داشتن مقداری پول کمتر اما در واقع خرج کردن آن منجر به کیفیت زندگی بهتری نسبت به داشتن پول بیشتر می شود که از دست زدن به آن می ترسند. حتی ممکن است به کمیت بهتر زندگی منجر شود. یک مقاله اخیر دفتر ملی تحقیقات اقتصادی به انتخاب های انجام شده توسط 600,000 بازنشسته در شیلی نگاه می کند، جایی که شهروندان می توانند پرداخت بازنشستگی خود را سالیانه کنند، پرداخت ثابت مادام العمر را قفل کنند، یا خروج تدریجی را انتخاب کنند که بسته به بازارها متفاوت است. سالیانه تضمین می کند که پول تا زمانی که آنها دوام می آورند.

پیشنهادات خروج تدریجی افزایش می یابد، اما بازنشستگان نیز ممکن است تمام شوند. محققان دریافتند کسانی که سالیانه را انتخاب کردند، میزان مرگ و میر به میزان قابل توجهی هم پنج سال و هم 10 سال بعد کمتر بود. آنها همچنین پول بیشتری را برای مراقبت های بهداشتی خرج کردند و میزان ناتوانی کمتری را گزارش کردند.

حقوق و دستمزد زندگی به چک - عبارتی که حداقل از سال 1948، زمانی که در جزوه مبارزاتی کمونیست‌ها با عنوان «چگونه رای خود را شمارش کنیم» منتشر شد، وجود داشته است - همیشه مفهومی منفی داشته است. این نشان دهنده زنده ماندن است، نه پیشروی. آب مالی را می گذراند. این احساس در طول سالهای اولیه کار و انباشتگی فردی قابل درک است. اما وقتی زمان درو کردن پاداش های پس انداز فرا می رسد، زندگی از چک دستمزد به چک یک ایده بسیار خوب است.