"هر روز یک نفر دست یا پای خود را از دست می دهد": واقعیت وحشیانه صنعت بازیافت نساجی هند
در پانیپات، سالانه 1 میلیون تن لباس مستعمل به محصولاتی برای برندهای جهانی تبدیل می‌شود، اما ماشین‌های خطرناک و کم‌تعداد محافظ‌ها به معنای صدمات جانی متداول است. لباس‌های دور انداخته شده در آمریکا، کانادا و اروپا به شهر می‌رسند تا دوباره در…
در پانیپات، سالانه 1 میلیون تن لباس مستعمل به محصولاتی برای برندهای جهانی تبدیل می‌شود، اما ماشین‌آلات خطرناک و اقدامات حفاظتی اندک به معنای صدمات جان‌بخش هستند.
به مدت سه ماه، کار سورج کومار این بود که لباس‌های دور ریخته شده را در ماشین‌های خرد کن در پانیپات، یک شهر صنعتی در ایالت هاریانا در شمال هند، وارد کند. لباس‌های دور ریخته‌شده در ایالات متحده، کانادا و اروپا به شهر می‌رسند تا دوباره به الیاف تبدیل شوند و به نخ تبدیل شوند و صنعت بازیافت نساجی را تغذیه کند که بازارهای سراسر جهان را تامین می‌کند.
سورج، 19 ساله، از ایالت بنگال غربی برای کار در کارخانه های پانیپات، به دنبال پسرعموها و دوستانش که قبلا در آنجا شغل پیدا کرده بودند، سفر کرده بود. او امیدوار بود که به اندازه کافی درآمد داشته باشد تا بتواند برای والدینش پول بفرستد. اما در اواخر آگوست، یک اتصال کوتاه الکتریکی در دستگاه، او را به مکانیزم خرد کردن سوق داد. تصادف هر دو دست را خرد کرد. به خواندن ادامه دهید...
متن اصلی (انگلیسی)
‘Every day, someone loses a hand or a leg’: the brutal reality of India’s textile recycling industry
In Panipat, 1m tons of used clothing a year are turned into products for global brands, but dangerous machinery and few safeguards mean life-changing injuries are common For three months, Suraj Kumar’s job was to feed discarded clothes into shredding machines in Panipat, an industrial city in the north Indian state of Haryana. Clothes discarded in the US, Canada and Europe arrive in the city to be torn back into…