هزینه واقعی مد فراتر از گرایش ها و برچسب ها است | نظر

ما عادت کرده ایم که لباس را یکبار مصرف بدانیم. گرایش‌ها ظاهر می‌شوند، کمد لباس‌ها تازه می‌شوند و لباس‌هایی که زمانی مطلوب بودند کنار گذاشته می‌شوند.

پیامدهای زیست محیطی قابل توجه است، اما هزینه دیگری کمتر مورد توجه قرار می گیرد. چه اتفاقی می‌افتد وقتی برای تأیید لباس می‌پوشیم نه اینکه واقعا چه کسی هستیم؟

من این را مدتها قبل از ایجاد حرفه خود در مد یاد گرفتم. من یک کت و شلوار صورتی برای خودم طراحی کرده بودم، اما وقتی زمان پوشیدن آن در عموم فرا رسید، تردید کردم. من قضاوتی را که ممکن است به دنبال داشته باشد تصور کردم. به مدت یک ماه، به این ترس ها اجازه دادم تا به من دیکته کنند که مایلم چه بپوشم.

بالاخره کت و شلوار را پوشیدم و بیرون رفتم. پاسخ بسیار مثبت بود. قضاوتی که پیش بینی می کردم هرگز آنطور که تصور می کردم محقق نشد.

من با یک درک ساده آمدم: "من محدودیت خودم هستم."

این تجربه باعث شد که فرهنگی را زیر سوال ببرم که مردم را تشویق می‌کند تا از روندها پیروی کنند، از یکدیگر تقلید کنند و بدون اینکه بپرسم چه چیزی می‌خواهند بیان کنند، خرید کنند.

مشکل مد صرفا این نیست که ما زیاد خرید می کنیم. این همان چیزی است که این چرخه برای افراد، صنعت و جامعه هزینه می کند.

لباس بر میزان احساس راحتی ما، نحوه ارائه خود و نحوه حرکت در جهان تأثیر می گذارد. با این حال، مد، چه سریع و چه لوکس، می تواند به عرصه ای برای جستجوی اعتبار خارجی تبدیل شود.

ما آرم ها را برای وضعیت می خریم، روندها را برای پذیرش دنبال می کنیم، یا ظاهر خود را برای مطابقت با ایده آل دیگران تغییر می دهیم. وقتی برچسب‌ها و انتظارات بیرونی جایگزین قضاوت ما می‌شوند، در خطر از دست دادن ارتباط با ماهیت خود هستیم.

لباس باید نشان دهد که ما چه کسی هستیم، نه برچسب.

وقتی خود واقعی خود را پنهان می کنیم تا در آن جا بیفتیم، ممکن است از بیان ایده ها، پیگیری روابط یا وارد شدن به موقعیت هایی که می توانیم پیشرفت کنیم، خودداری کنیم.

در محیط‌های حرفه‌ای، این بی‌میلی می‌تواند به معنای از دست دادن فرصت‌ها برای ایجاد ارتباطات، نشان دادن رهبری، یا دنبال کردن شراکت‌های تجاری باشد.

لباس به تنهایی موفقیت را تعیین نمی کند و اعتماد به نفس نمی تواند فرصتی را تضمین کند. اما احساس ما نسبت به خود می‌تواند بر تمایل ما برای دیده شدن، انتقال ایده‌ها و ریسک‌های حساب شده تأثیر بگذارد.

کت و شلوار صورتی به من آموخت که لباس پوشیدن اصیل برای جلب توجه نیست. یعنی دیگر اجازه ندهیم انتظارات دیگران برای ما تصمیم بگیرند.

این پیامدهای شخصی در کنار یک مشکل گسترده تر وجود دارد. در سراسر صنعت مد، مدل‌های کسب‌وکار مبتنی بر سرعت، وضعیت، قیمت‌های پایین و روندهای دائمی در حال تغییر، چرخه خرید را تشویق می‌کنند که در آن تازگی می‌تواند بیش از دوام اهمیت داشته باشد.

ردپای محیطی قابل توجه است. بر اساس گزارش سال 2025، برنامه محیط زیست سازمان ملل تخمین می زند که منسوجات 2 تا 8 درصد از انتشار گازهای گلخانه ای جهانی را تشکیل می دهند و سالانه 92 میلیون تن زباله تولید می کنند.

تولید پوشاک به مواد اولیه، انرژی، آب و نیروی کار نیاز دارد. وقتی لباس‌ها به سرعت دور ریخته می‌شوند، آن منابع ارزش ماندگاری کمتری را ارائه می‌کنند.

مسئولیت تنها بر عهده مصرف‌کنندگان نیست: شیوه‌های تولید و مدل‌های تجاری نیز نحوه تولید، فروش و دور ریختن لباس‌ها را شکل می‌دهند.

پیامدهای اقتصادی نیز مهم است. به گزارش آسوشیتدپرس به نقل از داده‌های اداره آمار کار، در ایالات متحده، اشتغال در بین خیاط‌ها، فاضلاب‌های سفارشی و خیاط‌ها که در مؤسسات تجاری کار می‌کنند، طی یک دهه 30 درصد کاهش یافت و به کمتر از 17000 نفر رسید.

در حالی که تغییرات در مد تنها علت نیست، اما این کاهش چالش‌های پیش روی صنعت‌گری سنتی را برجسته می‌کند، زیرا کارگران ماهر بازنشسته می‌شوند و کارگران جدید کمتری وارد این حرفه می‌شوند.

هنگامی که یک صنعت سرعت و حجم را در اولویت قرار می دهد، مهارت های مورد نیاز برای تعمیر، تطبیق و ساخت لباس می تواند سخت تر شود.

جوامع در معرض خطر از دست دادن دانش ارزشمند هستند، در حالی که مصرف کنندگان از نیروی کار پشت محصولات روزمره جدا می شوند. تعمیر، فروش مجدد، مواد با کیفیت و طراحی بادوام فرصت هایی را برای پشتیبانی از کار ماهر ارائه می دهد.

چالش این است که طول عمر را از نظر تجاری دوام بیاوریم نه اینکه آن را به عنوان مانعی برای رشد تلقی کنیم.

پاسخ این نیست که مد را منحصر به فرد کنید یا به همه پیشنهاد دهید لباس های گران قیمت بخرند. مصرف مسئولانه باید در دسترس باقی بماند.

مصرف‌کنندگان می‌توانند با این سؤال شروع کنند که آیا واقعا یک لباس می‌خواهند، چند وقت یک‌بار آن را می‌پوشند و آیا ماندگاری دارد یا خیر. خرید دست دوم، تعمیر لباس های موجود و انتخاب قطعات خوش ساخت و بادوام می تواند به افزایش طول عمر لباس کمک کند.

کسب و کارها نیز باید مسئولیت پذیر باشند. شفافیت، خدمات تعمیر، ساخت با کیفیت، طراحی بادوام و مدل‌های تولیدی که به تقاضا پاسخ می‌دهند می‌توانند ضایعات را کاهش دهند.

تولید سفارشی یک رویکرد ممکن را ارائه می دهد، اگرچه مزایای زیست محیطی آن به مواد، ساخت و مدت زمان استفاده از لباس بستگی دارد.

ما باید به نسل های جوان آموزش دهیم که چگونه لباس درست می شود. یادگیری خیاطی مهارت های عملی، صبر و قدردانی از منابع و نیروی کار را تقویت می کند.

تغییر رابطه ما با مد مستلزم آن است که مصرف کنندگان آگاهانه تر خرید کنند و کسب و کارها ارزش بیشتری برای کیفیت، طول عمر، مهارت و تولید مسئولانه قائل شوند.

هیچ یک از اینها مستلزم این نیست که همه جسورانه لباس بپوشند، ترندها را رد کنند یا پول بیشتری خرج کنند. فردیت یکنواخت ندارد و مصرف مسئولانه نباید امتیازی برای کسانی باشد که توانایی خرید پوشاک ممتاز را دارند.

کت و شلوار صورتی من مرا به فردی متفاوت تبدیل نکرد. این به من کمک کرد تشخیص دهم که به مخاطبان خیالی اجازه می‌دهم از طرف من تصمیم بگیرند.

ما باید از مد لذت ببریم بدون اینکه مجبور باشیم چیزهای بیشتری کسب کنیم و بدون ترس از اینکه تفاوت به قیمت پذیرش ما تمام شود، خودمان را ابراز کنیم. ما باید انتظار صنعتی را داشته باشیم که به منابع، نیروی کار و تخصص مربوط به ساختن آنچه می پوشیم احترام بگذارد.

تغییر واقعی با آگاهی آغاز می شود. وقتی از انتخاب های خود آگاه تر شویم، می توانیم نه تنها شیوه مصرف مد، بلکه خود صنعت را نیز متحول کنیم.

آینده مد در مورد مالکیت بیشتر نیست. این در مورد ارزش دادن به لباس هایی است که می پوشیم، افرادی که آنها را می سازند و فردیتی که به ما اجازه می دهند بیان کنیم.

رودریگو کابررا موسس Wynwood Tailors، یک شرکت پوشاک سفارشی مستقر در میامی است. همه دیدگاه ها متعلق به خودش است.