هلند با اسرائیل مقابله می کند در حالی که از تاریخ یهودی خود پنهان است - عقیده

در 22 سپتامبر، هلند اجرای فرمانی را آغاز کرد که خرید یا فروش کالاهای اسرائیلی تولید شده فراتر از خط آتش بس سال 1967 را جرم و تا شش سال حبس محکوم می کند. گزارش شده است که ماموران گمرک فرودگاه اسخیپول در حال جستجوی چمدان های تل آویو برای شراب و خرما هستند. دولت می گوید به تعهدات خود تحت قوانین بین المللی عمل می کند. هیچ حکمی هلندی برای یک بطری شراب ترک از قبرس شمالی اشغالی، فسفات مراکش از صحرای غربی یا یک پیراهن نخی از سین کیانگ تهدیدی برای زندان نیست.

چین، ترکیه، مراکش و بسیاری از دولت‌های دیگر با قلمرو مورد مناقشه می‌توانند آزادانه در آمستردام بفروشند. از بین تمام کشورهای دنیا، هلند دقیقا برای یکی قانون کیفری نوشت و آن هم دولت یهود است. از اکثر کشورهای اروپایی که ممکن است تعصب یا ریاکاری معمولی باشد. از هلند، چیز دیگری است. برای توضیح اینکه چرا، ما مجبوریم تجربه خانواده خود را در کشوری که در آن بزرگ شده‌ایم، و در مورد آنچه که دفتر خاطرات آن فرانک از قلم انداخته است، به اشتراک بگذاریم. بسیاری هلندی‌ها را از پنیر، شاه ماهی و آن فرانک می‌شناسند. دو تا از آنها دقیق هستند.

این دفترچه خاطرات تصویری از مردم هلندی معمولی به دنیا داد که همه چیز را به خطر می اندازند تا خانواده ای یهودی را پنهان کنند. این داستان درست است، اما به عنوان یک پرتره از ملت تقریبا دقیقا عقب مانده است. کمک کنندگان واقعی بودند، اما نادر بودند. دفتر خاطرات این ناجیان منحصر به فرد را به کل کشور تبدیل کرد و هلندی ها خوشحال بودند که اجازه دادند این روایت باشد. حزب نازی هلند در طول جنگ جهانی دوم بیش از 75000 عضو فعال داشت که چندین برابر چند ده هزار نفری بود که تا به حال به مقاومت پیوستند.

پس از جنگ، 425000 هلندی متهم به همکاری فعال با نازی‌ها شدند که تقریبا 5 درصد از جمعیت زمان جنگ را تشکیل می‌دهند. ماشین آزار و شکنجه در هلند هلندی بود. آلمانی‌ها حتی با یک اداره نظامی هم زحمتی نداشتند. برخلاف فرانسه یا بلژیک، هلند یک غیرنظامی داشت و دستگاه آزار و اذیت هلندی بود. اداره ثبت شهرداری هر آدرس یهودی را تحویل داد. پلیس محلی این حملات را انجام داد. شرکت تراموا آمستردام یهودیان را به نقاط جمع آوری می برد و کرایه را از اشغالگران می گرفت.

در سال 1943، غیرنظامیان هلندی واحدی تشکیل دادند تا برای هر یهودی که مخفی شده بودند، یک جایزه آلمانی جمع‌آوری کنند. خانواده فرانک، احتمالا بر اساس اطلاعات هلندی، کشف شد و از طریق آن ماشین‌آلات به وستربورک و سپس به شرق فرستاده شد. از حدود 140000 یهودی در هلند، تقریبا 102000 نفر کشته شدند که از هر چهار نفر سه نفر به قتل رسیدند که بالاترین میزان در اروپای غربی است. مقامات هلندی اغلب دستورات ضد یهودی را با غیرت اجرا می کردند. خوشبختانه برای خانواده های ما، این کل جمعیت نبود: هزاران شهروند هلندی از مقامات خود نافرمانی کردند و جان خود را برای همسایگان یهودی خود به خطر انداختند.

اما آنها استثنا بودند. بازماندگان، پدربزرگ و مادربزرگ ما در میان آنها، به خانه آمدند تا همسایه هایی را پیدا کنند که خانه هایشان را اشغال کرده بودند، و در سال 1946 شهر برای آنها صورت حساب های مالیاتی را که سال هایی را که در اردوگاه های کار اجباری گذرانده بودند، پس فرستاد. شرکت تراموا آمستردام هنوز در سال 1947 دولت آلمان را برای پرداخت آخرین اخراج خود تعقیب می کرد. دولت هلند تا سال 2020 به خاطر رفتار با یهودیان خود عذرخواهی نکرد. هیچ یک از اینها هلندی ها را ملزم به تحسین دولت یا سیاست های اسرائیل در قبال فلسطینی ها نمی کند و ما شک نداریم که تصاویر جنگ غزه باعث انزجار واقعی شد.

اما اتفاق دیگری در زیر آن افتاد. روانکاو اسراییلی، زوی رکس، یک بار آن را در جمله ای بیان کرد: آلمانی ها هرگز یهودیان را به خاطر آشویتس نخواهند بخشید. اگر بتوان دولت یهود را به عنوان عامل عصر معرفی کرد، در این صورت به نوادگان مردمی که برای آنها ساخته شده است چیزی بدهکار نیستند، و قبوض مالیاتی، کرایه تراموا و پاداش ها در نهایت پرداخت می شود.

هلندی‌ها راهی برای رهایی از احساس گناه یافتند. هنگامی که NOS، پخش‌کننده عمومی هلند، به دنبال گزارشی درباره تلفات غزه که نادرست بود، شروع به توصیف رفتار اسرائیل به عنوان "خشونت نسل‌کشی" کرد، ایمیل‌های افشا شده که به صورت آنلاین منتشر شد نشان می‌داد که سردبیر این تصمیم را تحسین می‌کند و شکایت را با عدم دریافت ایمیل‌ها توجیه می‌کند. درست است، یهودیان هلندی زیادی برای نوشتن آن‌ها باقی نمانده‌اند. یهودیان هلندی شکار می‌شوند. می‌توانید ببینید هلندی‌ها چقدر از تاریخ خود رهایی یافته‌اند و چگونه این کشور اکنون با یهودیانی که هنوز در آنجا زندگی می‌کنند، رفتار می‌کند.

در مارس 2024، هلند موزه ملی هولوکاست خود را با 20 سال تاخیر افتتاح کرد، تا حدی به این دلیل که ساکنان درخواست کردند تا چنین یادبودهایی را از خیابان های خود دور نگه دارند. در افتتاحیه که به صورت زنده پخش شد، یکی از بازماندگان به نام رودی کورتیسوس یک مزوزا را با نوه‌اش در کنارش نصب کرد.

در چند ده قدمی، با اجازه شهردار، جمعیتی سوت زدند، فریاد زدند و درباره «صهیونیست‌ها» و یهودیان دشنام دادند. در اولین سالگرد 7 اکتبر، یهودیان و حامیان آنها در میدان اصلی آمستردام گرد هم آمدند تا برای قربانیان عزاداری کنند، در حالی که معترضان مجددا اجازه یافتند تا خود را در همان نزدیکی، چند ماه بعد در راه اسراییل مستقر کنند. طرفداران فوتبال و یهودیان هلندی در همان خیابان ها توسط صدها مرد جوان که شب را در چت های گروهی برنامه ریزی کرده بودند، شکار شدند. آنها آن را Jodenjacht، "شکار یهودی" نامیدند.

این حرف خودشان بود. تحت فشار بین المللی، دادستان ها حرکت کردند. دادگاه‌ها به مردانی که دستگیر می‌شدند، در هفته‌ها مجازات محکوم کردند. سنگین ترین آن شش ماه بود و تعدادی از آنها در دادگاه تجدید نظر قطع شدند. با این حال، از طریق رسانه های هلندی، یک روایت نادرست تبلیغ شد که تقصیر را به گردن هواداران مکابی تل آویو انداخت. حالا اعداد را در کنار هم قرار دهید. کتک زدن یک یهودی در خیابان آمستردام: شش ماه. یک یهودی هلندی در حال آوردن شراب از طرف اشتباه: شش سال.

این رتبه‌بندی اخلاقی است که هلند تنها برای اسرائیل به‌طور قانونی درج کرده است، و این همان کشوری است که بیش از سه چهارم یهودیان خود را به آلمانی‌ها تحویل داد و سپس به بازماندگان مالیات پرداخت کرد. این چیزی کوچکتر و برای یهودیان هلندی کاملا آشناست: کشوری که تاریخ خود را تعیین کرده است به جای اینکه مجبورش کند به خاطر بسپارد، به آن حق قضاوت می دهد. شرم مجازات نیست. این چیزی است که یک کشور شایسته وقتی به کارنامه خود نگاه می کند، احساس می کند. هلندی ها نگاه کردند.

سپس آنها در پشت دفتر خاطرات یک دختر جوان یهودی و آن استثناهای نادر از سوابق هلندی در مورد تبعیت شرم آور پنهان شدند و تصمیم گرفتند ادامه دهند. ریچارد مدیر عامل سرویس امنیت جامعه است، یک سازمان غیرانتفاعی که برای تامین امنیت جامعه یهودیان آمریکا فعالیت می کند. دیوید مدرس ارشد در دانشگاه آبرن است.