واقعا معنی پل جدید چین و کره شمالی چیست؟

پل رودخانه جدید یالو که داندونگ در استان لیائونینگ چین را به سینویجو در استان پیونگان شمالی متصل می‌کند، پس از گذشت 12 سال از پایان ساخت و ساز در سال 2014، سرانجام افتتاح شد. دو کشور مراسم افتتاحیه را در 15 اکتبر برگزار کردند و شروع به تردد کامیون‌های بار بر روی پل کردند که به پل رودخانه آمنوک در کره شمالی معروف است. برای سال‌ها این پل نماد همکاری اقتصادی چین و کره شمالی و همچنین محدودیت‌های عملی در مورد اینکه این همکاری تا کجا می‌تواند واقعا پیش برود، بود. حالا بالاخره دارد کاری را که برای آن ساخته شده بود انجام می دهد.

دو کشور در سال 2009 با ساخت این پل موافقت کردند و ساخت این پل در سال بعد آغاز شد. این پروژه بزرگی بود که برای عبور از محدودیت های لجستیکی پل دوستی چین و کره موجود بود. یک پل چهار بانده به طول بیش از 3 کیلومتر (1.9 مایل) می تواند جریان کالا را بین Dandong و Sinuiju گسترش دهد. چین حاضر بود برای ساخت و ساز هزینه کند تا کانال جدیدی برای همکاری اقتصادی با شمال باز کند. پانزده سال پیش، من برای Daily NK در چین گزارش می دادم. در آن زمان، Dandong پر از انتظار در مورد پل بود.

مردم در همه جا می گفتند که یک گذرگاه جدید باعث افزایش تجارت چین و کره شمالی می شود و یک منطقه اقتصادی جدید در اطراف سینویجو و داندونگ ایجاد خواهد شد. بازرگانان چینی انتظار داشتند تجارت با شمال گسترش یابد و قیمت ملک در نزدیکی مناطق توسعه برنامه ریزی شده شروع به افزایش کرد. در آگوست 2011، Daily NK گزارش داد که کار بر روی یک پل پانتونی برای ساخت و ساز 70 درصد تکمیل شده است و قیمت املاک و مستغلات در آن نزدیکی در حال افزایش است. برخی در Dandong حتی حدس زدند که این پل ممکن است باعث شود کره شمالی اقتصاد خود را بیشتر باز کند.

من هنوز آن حال و هوا را به وضوح از زمان حضورم در زمین به یاد دارم. واقعیت از این امیدها کوتاه آمد. ساخت این پل در سال 2014 به پایان رسید، اما طرف کره شمالی هرگز راه های ارتباطی یا تأسیسات گمرکی را به درستی ساخت. فراز و نشیب روابط دوجانبه، تحریم‌های بین‌المللی و بسته شدن مرزهای کووید-۱۹ به دنبال داشت و این پل سال‌ها بسته ماند. برای تاجران چینی که به فرصت های جدید امیدوار بودند و برای همه کسانی که انتظار رشد تجارت با شمال را داشتند، انتظار طولانی بود. جزیره ای بودن کره شمالی به تنهایی این تاخیر را توضیح نمی دهد.

منافع اقتصادی دو کشور، فضای سیاسی، تحریم ها و عوامل دیگر همگی نقش داشتند. با این حال، آنچه واضح است این است که مقامات کره شمالی رویکردی طولانی و محتاطانه در مورد میزان تماس اقتصادی با جهان خارج و نحوه مدیریت آن اتخاذ کردند. در نهایت، قسمت سخت، ساختن پل نبود. در حال عبور از آستانه بسیار باریک مقامات کره شمالی بود. پیونگ یانگ خواهان منافع اقتصادی بود، اما هرگز گارد خود را در برابر تغییراتی که ممکن است ارتباط خارجی ایجاد کند، ناامید نکرد.

12 سالی که پل عملا بدون استفاده ماند، این تناقض را در قلب اقتصاد کره شمالی آشکار کرد. تجارت بیشتر به معنای فرصت های جدید و آزمایش های جدید است پس اکنون که پل باز است، آیا اقتصاد کره شمالی تغییر خواهد کرد؟ در کوتاه مدت، می توان انتظار تجارت بیشتر و حمل و نقل کارآمدتر بین دو کشور را داشت. باری که قبلا روی پل دوستی چین و کره انباشته می شد، اکنون می تواند پخش شود و در نهایت مسیری وجود دارد که می تواند به طور قابل اعتماد حجم بیشتری از کالا را حمل کند.

با این حال، این اشتباه است که فرض کنیم افتتاحیه به سرعت باعث جهش تجارت یا زندگی بهتر برای مردم عادی کره شمالی خواهد شد. میزان جابجایی در واقع به رویه های گمرکی، هزینه های حمل و نقل، مجوزهای تجاری و نحوه توزیع کالاها در داخل کره شمالی بستگی دارد. پل عریض‌تر لزوما به این معنا نیست که اقتصاد کره شمالی بازتر شده است. داستان بزرگتر ممکن است چگونگی تغییر توزیع در داخل کره شمالی باشد. بازارها هنوز برای چگونگی امرار معاش مردم عادی کره شمالی مهم هستند. با این حال، اخیرا مقامات به سادگی بازارهای عمومی را سرکوب نکرده اند.

آنها از فروشگاه‌های دولتی، غلات دولتی و سایر فروشگاه‌های خرده‌فروشی برای گسترش کنترل دولتی بر توزیع و فروش استفاده می‌کنند. در این شرایط، اگر واردات بیشتر از روی پل جاری شود، شرکت‌های تجاری و آژانس‌های توزیع مورد تایید دولت، احتمالا در ابتدا سود خواهند برد. در گذشته بازرگانان خصوصی کالاهای وارداتی را از راه های مختلف وارد می کردند و به بازار عرضه می کردند. این مدل ممکن است جای خود را به مدلی بدهد که در آن دولت واردات و تخصیص کالاها را مدیریت می‌کند و بازارها و خرده‌فروشی‌ها در زیر آن فعالیت می‌کنند.

بازرگانان خصوصی هنوز هم می توانستند فرصت های جدیدی پیدا کنند. تدارکات پایدارتر و عرضه بیشتر کالاهای مصرفی و مواد خام چینی می تواند به معنای انتخاب بیشتر برای خریداران و قیمت ثابت تر برای برخی اقلام باشد. اگر کارخانه‌ها و شرکت‌ها بتوانند مواد خام را راحت‌تر تهیه کنند، تولید نیز می‌تواند سودمند باشد. اما اگر دولت کنترل خود را بر واردات و توزیع سخت تر کند، دستاوردها می تواند در آژانس هایی متمرکز شود که مجوزهای تجاری و قدرت تخصیص کالاها را دارند.

بازرگانان خصوصی بیشتر به کانال‌های توزیع تعیین‌شده توسط دولت وابسته می‌شوند و هزینه‌های مختلف و پرداخت‌های غیررسمی که با آن‌ها روبرو هستند ممکن است افزایش یابد. اینکه چگونه پل ارتباطی با سیاست توسعه منطقه ای «20×10» کره شمالی برقرار می کند نیز ارزش تماشا دارد. شمال برای ساخت کارخانه‌های صنعتی محلی مسابقه می‌دهد، اما ساختن ساختمان یک چیز است و راه‌اندازی یک کارخانه چیز دیگر. مهم این نیست که چند کارخانه ساخته شده است. مشخص است که آنها واقعا چند روز در ماه کار می کنند، مواد اولیه آنها از کجا می آید و ساکنان چه قیمت هایی برای آنچه تولید می کنند می پردازند.

بدون عرضه ثابت مواد خام، برق و تجهیزات تولید، این کارخانه ها برای فعالیت با مشکل مواجه خواهند شد. در اینجا، مواد خام و منابع بیشتر چینی می تواند شرایط عملیاتی را در برخی از کارخانه های محلی بهبود بخشد. با این حال، هرچه این کارخانه‌ها بیشتر به نهاده‌های چینی متکی باشند، بیشتر از اقتصاد محلی متکی به خود که مقامات به ترویج آن ادامه می‌دهند دور می‌شوند. توسعه در اطراف Sinuiju نیز شایسته توجه است.

بر اساس تحقیقات اخیر Daily NK، گزارش شده است که کره شمالی تجار چینی را در طرحی برای توسعه منطقه پشت پل و حدود 40 کیلومتر مربع (15 مایل مربع) جنوب سینویجو به یک مرکز اقتصادی برای لجستیک، پردازش، تجارت و بازرگانی قرار داده است. این نشان می دهد که پیونگ یانگ می خواهد از دهانه پل برای استفاده اقتصادی بیشتر از منطقه مرزی استفاده کند. ما هنوز باید برنامه های توسعه را از سرمایه گذاری و تولید واقعی جدا کنیم.

تحریم های فعلی سازمان ملل به شدت واردات تجهیزات صنعتی، صادرات کالاهای فرآوری شده کره شمالی و سرمایه گذاری های مشترک را محدود می کند. در اوایل، احتمالا مزایا به گمرکات و تدارکات بهتر محدود می شود و هر همکاری صنعتی در مقیاس بزرگ به کندی پیش می رود. مهمتر از همه، اقتصاد کره شمالی می تواند حتی بیشتر به چین وابسته شود. اتکای عمیق تر به مواد خام چینی، کالاهای مصرفی، سرمایه و شبکه های لجستیکی ممکن است اقتصاد را در کوتاه مدت بهبود بخشد. همچنین می تواند اقتصاد را بیشتر در معرض تغییرات در سیاست و شرایط تجاری چین قرار دهد.

شکاف بین خوداتکایی که رژیم تبلیغ می‌کند و وابستگی واقعی آن به چین می‌تواند بیشتر شود. در نهایت، افتتاح پل هم فرصت و هم یک آزمون بزرگ برای اقتصاد کره شمالی است. سوال اینجاست که مسئولان با کالاهای اضافی و گشایش های اقتصادی چه می کنند. آیا آنها به مردم عادی اجازه خواهند داد فعالیت اقتصادی خود را گسترش دهند، یا دولت کنترل خود را بر سود و کانال های توزیع تنگ خواهد کرد؟ به نظر می رسد که این پاسخ ساختار اقتصاد کره شمالی را در سال های آینده شکل خواهد داد.

معیار واقعی این است که مردم چگونه زندگی می کنند تعداد کامیون هایی که از روی پل عبور می کنند تنها چیزی نیست که باید تماشا کرد. حجم واقعی حمل و نقل، کالاهای مورد معامله، رویه های گمرکی و هزینه های حمل و نقل همه مهم هستند. اما برای قضاوت واقعی در مورد اینکه چگونه اقتصاد کره شمالی در حال تغییر است، باید دنبال کنیم که این کالاها کجا می روند، چه کسی تجارت را کنترل می کند و در نهایت چگونه بر زندگی روزمره مردم تأثیر می گذارد. یعنی ردیابی شاخص های اقتصادی خاص در طول زمان.

هر ماه چند کامیون از روی پل عبور می کنند؟ سهم کالاهای چینی در بازارها چقدر تغییر می کند؟ خریدهای مردم چگونه بین فروشگاه های دولتی و بازارهای عمومی تقسیم می شود و چگونه تغییر می کند؟ ما همچنین باید بررسی کنیم که کارخانه‌های محلی با نهاده‌های چینی بیشتر چند روز کار می‌کنند و چقدر تولید می‌کنند و چقدر واردات بیشتر بر قیمت‌های مصرف‌کننده و قدرت خرید مردم تأثیر می‌گذارد. با در نظر گرفتن این سؤالات، Daily NK نیاز به پیگیری تغییرات در ساختار اقتصادی کره شمالی و شرایط زندگی مردم را می بیند.

مقایسه روندها در سه ماه، شش ماه و یک سال پس از افتتاح باید تصویر واضح تری از چگونگی تغییر واقعی اقتصاد ارائه دهد. آنچه در اینجا مهم است جهت تغییر است، نه اینکه یک عدد افزایش یابد یا کاهش یابد. اگر واردات افزایش یابد اما قدرت خرید بهبود نیابد، باید دلیل آن را پیدا کنیم. اگر فروشگاه های دولتی مشتریان بیشتری ببینند، باید بدانیم که آیا تجارت بازار خصوصی در حال کاهش است یا هر دو در حال رشد هستند. ورود کالاهای بیشتر و خرید آسان‌تر برای مردم دو موضوع کاملا متفاوت است.

به طور خاص، مقایسه شرایط اقتصادی در شهرهای بزرگ مانند سینویجو (استان پیونگان شمالی)، پیونگ سونگ (استان پیونگان جنوبی)، و هیسان (استان ریانگانگ) می تواند نشان دهد که آیا تجارت مرزی بیشتری به مردم داخل و در استان ها می رسد یا خیر. حتی اگر واردات در مرزها رشد کند، هزینه های توزیع و شرایط عرضه محلی به این معنی است که ساکنان مناطق مختلف ممکن است تغییر را بسیار متفاوت احساس کنند. ما همچنین باید ببینیم که آیا توسعه در Sinuiju واقعا شغل ایجاد می کند و درآمد را افزایش می دهد.

اگر ساکنان در طول مسیر با تقاضای پول یا بسیج کار اجباری مواجه شوند، تسهیلات، جاده‌ها و مسکن جدید به‌سختی موفقیت محسوب می‌شوند. فراتر از این که توسعه چگونه به نظر می رسد، باید ببینیم چه کسی هزینه ها را متحمل می شود و چه کسی از مزایای آن بهره می برد. اجرای تحریم ها نیز موضوع مهمی است. تجارت گسترده کالاهای مشروع برای مردم عادی باید به وضوح از انتقال اقلام تحریمی متمایز شود. ما باید بررسی کنیم که آیا همکاری های اقتصادی گسترده تر به کانالی برای دور زدن تحریم ها تبدیل می شود یا خیر.

در عین حال، ما باید به دقت بررسی کنیم که چقدر تجارت و فعالیت اقتصادی مشروع، از نوع مورد نیاز برای بهبود زندگی مردم، واقعا در حال وقوع است. افرادی که 15 سال پیش در داندونگ ملاقات کردم انتظار داشتند که کره شمالی پس از ساخت پل جدید تغییر کند. در عوض، پل تمام شده به مدت 12 سال بسته ماند. اکنون اوضاع به وضوح متفاوت است. کره شمالی به دستاوردهای تجاری و اقتصادی بیشتری نیاز دارد و چین می خواهد نفوذ خود را از طریق همکاری اقتصادی با کره شمالی گسترش دهد. با این حال، ما نباید به سادگی امیدهای آن زمان را تکرار کنیم.

گسترش روابط اقتصادی چین و کره شمالی به طور خودکار به معنای بازارهای آزادتر یا آزادی بیشتر مردم برای امرار معاش نخواهد بود. کره شمالی سابقه تعقیب دستاوردهای اقتصادی و در عین حال تشدید کنترل بر بازارها و فعالیت اقتصادی مردم عادی را دارد. پل جدید رودخانه یالو بالاخره افتتاح شد. اما آزمون واقعی تغییر در اقتصاد کره شمالی عبور کامیون ها از آن نخواهد بود. این همان کاری است که جامعه کره شمالی با کالاهایی که حمل می کنند انجام می دهد.

اکنون باید با دقت بیشتری به آنچه در سمت کره شمالی روی پل می گذرد نگاه کنیم: چگونه کنترل دولتی در حال تغییر است، چگونه بازارها در حال تطبیق هستند و آیا زندگی مردم حتی کمی بهتر می شود یا خیر. آنچه بیش از افتتاح پل اهمیت دارد این است که تغییراتی که واقعا به ارمغان می آورد تا چه اندازه به مردم عادی کره شمالی می رسد. اینجاست که نمای ما از پل رودخانه جدید یالو که پس از 12 سال باز می شود، باید آغاز شود.