وال استریت ژورنال در حال برنامه ریزی یک فشار بزرگ برای پخش تلویزیون است و از امیلی ساندبرگ از Feed Me برای یک برنامه خواستار شد.

اما تاکر در یک ویدئو در وال استریت ژورنال شرکت داشته است. John Nacion/Variety از طریق Getty Images وال استریت ژورنال در حال برنامه‌ریزی یک جریان تلویزیونی بزرگ با مجموعه‌ای از برنامه‌های بلندپروازانه است.

این برنامه نمایش‌هایی را پیرامون سردبیر اما تاکر و سازندگانی مانند امیلی ساندبرگ از Feed Me بررسی می‌کند.

بیزینس اینسایدر دریافته است که ساندبرگ چند هفته پیش از مذاکرات خارج شد. وال استریت ژورنال تلاش خود را برای ساخت ویدیو افزایش داده است و برنامه‌هایی برای برنامه‌های بلندپروازانه پخش برنامه‌های تلویزیونی داشت.

اسناد داخلی مشاهده شده توسط Business Insider یک پیشنهاد اولیه شش سری را توصیف می کند که شامل یک برنامه صبحگاهی زنده و یک برنامه مصاحبه به میزبانی سردبیر مجله، اما تاکر است. این اسناد مربوط به تابستان است، و یک فرد آشنا با استراتژی مجله گفت که برنامه های آن، از جمله تاریخ ها و شرکا، در جریان است.

اسناد می‌گویند که ژورنال با سازندگانی مانند Feed Me Substacker Emily Sundberg و همچنین با پلتفرم کشف رستوران The Infatuation در حال مذاکره بوده است. بیزینس اینسایدر دریافته است که ساندبرگ چند هفته پیش از مذاکرات خارج شد.

این برنامه ها خواستار راه اندازی نمایش ها در کانال های خود مجله، یوتیوب و رسانه های اجتماعی بود.

شرکت مادر ژورنال داو جونز نیز یک مدیر برنامه نویسی و محتوا را استخدام کرده است که وظیفه ایجاد "چیزی بلندپروازانه در ویدئو" را بر عهده دارد. شرح شغل زنده می‌گوید که این نقش تا 330000 دلار به عنوان حقوق پایه پرداخت می‌کند و شامل پرورش استعدادهایی است که شامل کارمندان و سازندگان خارجی، ترجمه روزنامه‌نگاری شرکت به قالب‌های پخش، و ایجاد نمایش‌های زنده و درخواستی می‌شود.

تلاش‌های ژورنال و داو جونز نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های خبری که به‌طور سنتی برای کلام نوشتاری شناخته می‌شوند - از جمله نیویورک تایمز - در حال رقابت برای تقویت ویدیوهای خود در یک چشم‌انداز رسانه‌ای هستند که هم شاهد افزایش ویدیوهای اجتماعی و هم کاهش اخبار تلویزیون کابلی است. همچنین نشان می‌دهد که تاکر رویکردی انعطاف‌پذیر به بازار دارد و به دنبال ساخت برنامه‌های نمایشی پیرامون استعدادهای داخلی، از جمله خودش، و مشارکت با سازندگان و دیگر شرکت‌های رسانه‌ای است.

سخنگوی داو جونز گفت: «توسعه حضور ویدئویی ما در سراسر داوجونز و وال استریت ژورنال یک اولویت استراتژیک اصلی است، همانطور که ما به طور گسترده با آن ارتباط برقرار کرده ایم. "ما به طور فعال رهبری را برای شکل دادن و اجرای استراتژی بازاریابی خود برای ویدئو در سراسر داوجونز استخدام می کنیم، و ما مشتاقانه منتظر به اشتراک گذاشتن برنامه های به روز خود در صورت آماده شدن هستیم." ژورنال نمایشی را با Substacker امیلی ساندبرگ بررسی کرد. Aurore Marechal/Getty Images برای The Business of Fashion نام مجله چهره های آشنا را بررسی کرد

اسناد داخلی مشاهده شده توسط Business Insider، برنامه زنده صبحگاهی را به عنوان یک لنگر 60 دقیقه ای از لوح اولیه توصیف می کند. اسناد می‌گویند که ژورنال نام‌های آشنا را در اخبار و ویدیوهای صبحگاهی برای کمک به اجرای برنامه درج کرده است. آنها گفتند که ژورنال با شرکت تولید EverWonder که توسط مدیر سابق استودیوی تایم، ایان اورفیس با حمایت جف زوکر RedBird IMI تأسیس شده است، کار می کند.

یکی دیگر از نمایش‌های موجود در فهرست پیشنهادی در اسناد، «تبادل با اما تاکر» بود که به‌عنوان «مصاحبه پرستیژ» نام‌گذاری شد که بینندگان را «در اتاقی با افرادی که اقتصاد جهانی را اداره می‌کنند» قرار می‌دهد. در این اسناد نام مدیران ارشد اجرایی از جمله ساتیا نادلا از مایکروسافت، جیمی دیمون از جی پی مورگان چیس و لری فینک از بلک راک به عنوان مهمانان بالقوه بررسی شد.

فردی که با استراتژی ژورنال آشناست، گفت که این اسناد یکی از راه های مختلفی را نشان می دهد که این رسانه در حال بررسی است و وضعیت فعلی و شکل تلاش های آن را منعکس نمی کند. این شخص گفت که این شرکت در حال گفتگوهای فعال با تعدادی از افراد خارجی برای مشارکت بالقوه است.

این اسناد می‌گویند که ژورنال در حال «مذاکره» با ساندبرگ بوده است - که از آن زمان به پایان رسیده است - برای نمایشی به نام «به من غذا بده، در دوربین» که «مخاطبان خلاق و جوان‌تر او را به WSJ معرفی می‌کند و در عین حال مقیاس، اقتدار و مخاطبان حرفه‌ای ثروتمند WSJ را به دنیای خود می‌آورد». اسناد هر قسمت را با یک «نکته، وسواس، یا سؤال از دنیای Feed Me» شروع می‌کردند، و در حالی که ساندبرگ را به پایان می‌رساند، ضمن ادغام زمینه کسب‌وکار و گزارش‌های مجله.

سایر نمایش‌هایی که اسناد نشان می‌دهند که ژورنال مورد بررسی قرار داده است، شامل نمایشی به نام «قیمت بازار با شیفتگی» است که به معنای واقعی کلمه به «کسب و کار پس از سلیقه» می‌پردازد. این اقتدار فرهنگی و مخاطبان جوان The Infatuation را که اکنون متعلق به JPMorgan Chase است، با گزارش‌های تجاری مجله ترکیب می‌کند.

دیگری «Inside Sports» («عنوان تغییر»)، «نسل بعدی راه‌اندازی مجدد «ورزش واقعی» برای دوران کلاس ورزش به‌عنوان دارایی» بود که احتمالا توسط آرمن کتیان، روزنامه‌نگار تلویزیونی برنده جایزه امی اجرا می‌شود.

این اسناد می‌گویند که ژورنال در حال «مذاکره» با The Infatuation و «در بحث» با Keteyian بوده است. Business Insider نتوانست وضعیت آن بحث ها را تایید کند.

آخرین سریالی که در اسناد فهرست شده بود، یک برنامه هوش مصنوعی بود که هدف آن جذب یک میزبان بزرگ بود. این اسناد می‌گویند که ژورنال در حال مذاکره با آرمن کتییان، روزنامه‌نگار تلویزیونی برای هدایت یک برنامه ورزشی است. پاتریک مک مولان/پاتریک مک مولان از طریق گتی ایماژ ژورنال برنامه های خود را با "دیلی" مقایسه کرد

در این اسناد، ژورنال جاه طلبی های بزرگی را برای یک برنامه زنده صبحگاهی بیان کرد و گفت که "در یک دهه" هیچ چیز جدیدی در این رده برای مخاطبان حرفه ای وجود نداشته است. آخرین ورودی در یک جدول زمانی گنجانده شده در اسناد برنامه ریزی، "The Daily" نیویورک تایمز در سال 2017 بود که به یک نمایش برتر قابل اعتماد در نمودارهای پادکست و یکی از موفق ترین راه اندازی های روزنامه تبدیل شد.

در این اسناد آمده است: «ما فرصتی برای اختراع مجدد این مقوله می بینیم. مجله همچنین دارای پادکست خبری روزانه خود به نام "ژورنال" است.

مانند تایمز، ژورنال در موقعیت نادری در یک محیط رسانه ای چالش برانگیز برای انجام یک سرمایه گذاری متحول است. ژورنال، بخشی از شرکت خبری روپرت مرداک، سودآور است، که به کمک یک حرکت اولیه برای تقویت روزنامه‌نگاری خود کمک کرد.

این اسناد می‌گویند که مجله در تلاش ویدیویی خود، قصد داشت 20 ساعت ویدیو در هفته تولید کند، به کانالی رایگان و با پشتیبانی از تبلیغات (FAST) گسترش دهد و گزینه‌های اشتراک و سایر قالب‌ها را در صورت لزوم اضافه کند. بین WSJ TV، نمایش‌های ویدیویی موجود، برنامه‌های دارای مجوز و تولیدات مشترک با سازندگان، مجله آرزو داشت که یک «کانال پخش همیشه فعال» باشد. شخصی که با استراتژی ژورنال آشنا بود گفت که این اهداف نشان دهنده برنامه های فعلی آن نیستند. ژورنال می‌خواست در سطح «دیلی» نیویورک تایمز به میزبانی مایکل باربارو تأثیر بگذارد. روی روچلین / جی

tty تصاویر برای جشنواره ترایبکا تاکر در سال 2023 سکان هدایت ژورنال را به دست گرفت و از ساندی تایمز متعلق به مرداک بریتانیا با برنامه ای برای افزایش تعامل با محصولات دیجیتال ژورنال نقل مکان کرد. اشتراک دیجیتال در سه ماه منتهی به 30 ژوئن در مقایسه با دوره سال قبل با 8 درصد افزایش به 4.5 میلیون نفر رسید. او خواستار نوشتن پر جنب و جوش و گزارش سازمانی شده است. ژورنال قبلا شروع به تغییر جهت استراتژی ویدئویی خود تحت مدیریت سابق مارال یوسفی کرده بود. تحت دوره یوسفی، تیم ویدئو تا آوریل یک سوم افزایش یافت و به 65 نفر رسید.

جانشین او سامانتا هنیگ شد که در ماه جولای برای رهبری یک تیم چندرسانه ای جدید استخدام شد.

اسناد می‌گویند که با تلاش جدید مجله، هدف آن ترکیب قدرت و مقیاس آن با شخصیت رسانه‌ای به رهبری خالق و توزیع مدرن است. از نظر مخاطب، در نظر داشت بینندگان جوان‌تری نسبت به مخاطبان تلویزیون سنتی کسب‌وکار و تصمیم‌گیرندگان بیشتری نسبت به رسانه‌های مبتنی بر سازندگان به دست آورد.

پیش‌بینی می‌کرد که از طریق دسترسی اجتماعی داوجونز به حدود 75 میلیون بیننده برسد که تا سال مالی 2028 به 5.6 میلیون ساعت تماشای ماهانه افزایش می‌یابد و نرخ‌های تبلیغاتی سه تا پنج برابر بیشتر از محتوای تجاری YouTube است. شخص آشنا با استراتژی مجله نگفت که آیا این ارقام نشان دهنده جاه طلبی های فعلی آن هستند یا خیر.

مجله بیش از یک دهه پیش، از جمله راه‌اندازی برنامه ویدیویی WSJ Live در سال 2011 و گسترش به مجموعه‌های مستند ویدئویی اپیزودیک، فشار زیادی را به ویدیوی اصلی وارد کرد. به طور کلی ناشران در میان افزایش محتوای کوتاه، محبوبیت فزاینده YouTube در صفحه‌های تلویزیون و موفقیت برنامه‌های زنده جدید مانند TBPN، ویدیوها را به تازگی اولویت‌بندی کرده‌اند.

در حالی که پذیرش استعدادهای سازنده - و مشارکت کارکنان خود در محتوای ویدئویی - می تواند به مجله کمک کند تا مخاطبان جوان تری را جذب کند، اما خطراتی نیز به همراه دارد. روزنامه‌نگارانی که به استعدادهای دوربین تبدیل می‌شوند، اغلب می‌توانند دستمزد بالاتری دریافت کنند، یا از راه‌اندازی سرمایه‌گذاری خود کوتاهی کنند، مانند کوین روز و کیسی نیوتن، مجریان «هارد فورک» نیویورک تایمز. سازندگان اغلب مخاطبان خاص خود را دارند، که به آنها اهرمی بر یک سازمان خبری می دهد که ممکن است خبرنگاران کارکنان نداشته باشند.

نمایش‌های ویدیویی پرچم‌دار نیز هزینه زیادی برای تولید دارند، که باعث می‌شود نرخ تبلیغات بالا برای موفقیت مجله با این جدول بسیار مهم باشد. اسناد داخلی راه‌های مختلفی را برای مشارکت تبلیغ‌کنندگان، از جمله به‌عنوان شرکای راه‌اندازی، با مشارکت‌های انحصاری دسته‌بندی، و به‌عنوان «شریک لحظه‌ای» مرتبط با رویدادهای خبری مهم مانند انتخابات، درآمد، و ویژه‌های WSJ بررسی کردند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید