وسواس آب شیرین ویتنام بر روی کشاورزان دلتای مکونگ زخم های چندین دهه ای بر جای می گذارد

BÌNH ĐẠI، ویتنام - برای قرن ها، رودخانه مکونگ از طریق نه مصب بزرگ به دریای چین جنوبی می ریزد و نام Cửu Long، ویتنامی برای "نه اژدها" را به خود اختصاص داده است. در دهه 1960، رسوب طبیعی شن و ماسه، اولین اژدها، رودخانه Bassac را بلعید. اکنون، زیرساخت های ساخته شده توسط انسان در حال خفه کردن دومین رودخانه، رودخانه با لای است. بیش از دو دهه پس از شروع فعالیت یک دروازه در نزدیکی دهانه رودخانه با لای در جنوب ویتنام، این رودخانه به دریاچه ای راکد تبدیل شده است که آلاینده ها را به دام می اندازد و فرسایش سواحل را تسریع می بخشد.

این ابرساختار با هدف حفاظت از منطقه در برابر شوری، مشکلاتی را ایجاد کرده و باعث درگیری بین کشاورزان محلی و مقامات شده است، که جرقه مقاومت نیمه باز را برانگیخته است که این منطقه از قبل آسیب پذیر از آب و هوا را بی ثبات می کند. در یک روز ابری در ماه سپتامبر، نگوین، یک پرورش دهنده میگو در کمون Bình Đại در استان Vĩnh Long، در حالی که برای تغذیه دو استخر خود آماده می شود، محاسبه می کند که چه زمانی باید میگوهای خود را برداشت کند. در فصل بارانی، آلودگی آب نگرانی اصلی اوست و یک محاسبه اشتباه می تواند کل موجودی او را از بین ببرد.

نگوین که نام واقعی او نیست، می‌گوید: «این ماه در هشتم، نهم، بیست و یکم و بیست و دوم آب‌گیری می‌کند، بنابراین من میگوی خود را در پنجم یا ششم برداشت می‌کنم. او به دلیل حساس بودن موضوع درخواست استفاده از نام مستعار را دارد. انگویین به Mongabay می گوید: «میوه کاران در منطقه آب شیرین از هزاران آفت کش و علف کش استفاده می کنند. "مواد شیمیایی روی زمین باقی می مانند. وقتی باران می بارد، رواناب به کانال ها و رودخانه می ریزد و به شدت آلوده می شود... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.