وقتی تاریخ با دونالد ترامپ حساب باز کند، نقش آمریکا را فراموش نخواهد کرد

دیلان کوربت، مدیر اجرایی مؤسسه Hope Border، اخیرا به National Catholic Reporter گفته است که ما "یک شب تاریک روح را به عنوان یک کشور" پشت سر می گذاریم. او حق دارد همین ماه گذشته، چند کودک در یک دادگاه جمع شدند تا یک قاضی تگزاس درباره آینده خود تصمیم بگیرد. یکی از آنها کودکی شش ساله بود که وانمود می کرد با هواپیما پرواز می کند. یکی دیگر یک کودک سه ساله بود که با میکروفون بازی می کرد. آن‌ها در میان ۲۵ خردسالی بودند که در آن روز با دادگاه اخراج روبرو شدند. فرشته یکی از آنها بود.

فقط 13 سال داشت، او اصرار کرد که بازگرداندن به هندوراس "خیلی خطرناک" است و افزود: "مادر من و تمام خانواده ام اینجا هستند." قاضی حکم داد که آنجل واجد شرایط پناهندگی نیست و از او پرسید که آیا می‌خواهد حکم اخراج صادر کند یا داوطلبانه آن را ترک خواهد کرد. در آن زمان، فرشته گریه کرد و گفت: "من کسی را ندارم، من چیزی ندارم." داستان آن کودکان خردسال تگزاس تنها نمونه ظلم و ستم دولت ترامپ بر مهاجران نیست. ماموران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا را به قتل رساندند

شهروندان و در خیابان های ما گشت زنی کنید. بچه ها تعجب می کنند که آیا وقتی از مدرسه بر می گردند والدینشان در خانه خواهند بود؟ و بسیاری از مهاجرانی که از قوانین پیروی کرده‌اند نه به کشورهای خود، بلکه به مکان‌هایی مانند سودان جنوبی، اسواتینی و رواندا اخراج می‌شوند. اوایل سال جاری، رنه گود و الکس پرتی پس از اعدام در ملاء عام در خیابان‌های مینیاپولیس به نام‌های معروفی تبدیل شدند. در بیدفورد، مین، یوهان سباستین دوران گوئررو، یک کارگر تحویل غذا، توسط یک افسر ICE در مقابل چشمان همسر و دختر سه ساله‌اش کشته شد.

هوستون، تگزاس، لورنزو سالگادو آراوجو را دید که در حال رفتن به سمت کار در یک کارگاه ساختمانی توسط ماموران ICE به ضرب گلوله کشته شد. در طول سال گذشته، 37 نفر در بازداشتگاه ICE جان خود را از دست داده‌اند، که بسیاری از آنها نام‌های خانوادگی اسپانیایی دارند که هویت آنها نام خانوادگی نیست، اما برای خدا شناخته شده است. کاردینال رابرت مک‌الروی در مراسم کاتولیک‌ها به مناسبت روز جهانی مهاجران و پناهندگان در واشنگتن دی سی، داستان سامری خوب را قرائت کرد. در آن، عیسی مسیح یک کاهن و لاوی را توصیف می کند که قربانی سرقت را دید که در کنار جاده دراز کشیده بود و از آنجا رد شد.

فقط سامری توقف کرد، زخم‌های قربانی را مداوا کرد و هزینه اقامت او را در مسافرخانه‌ای نزدیک پرداخت. همانطور که کاردینال مک‌الروی اشاره کرد، دوست نداشتن کشیش و لاوی و تحسین سامری خوب آسان است. اما ما در داستان کی هستیم؟ هنگامی که مهاجران اخراج می شوند، یورش به کارگران مزرعه و انبارهای خانگی صورت می گیرد و مادران و کودکان بازداشت می شوند، بسیاری از ما نقش کشیش و لاوی را بر عهده گرفته ایم و از آنجا عبور کرده ایم. زمانی که دولت ترامپ، ایالات متحده را برچید.

آژانس توسعه بین‌المللی، که جان میلیون‌ها نفر را در خارج از کشور نجات داده است، بسیاری با خود می‌پرسیدند: «ما چه کار می‌توانیم بکنیم؟» دونالد ترامپ خود را "بزرگترین رئیس جمهور تاریخ" نامیده است. علما مخالفند. استیون لویتسکی، استاد دولت در دانشگاه هاروارد، مدعی است که در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، ایالات متحده.

"به نوعی اقتدارگرایی فرو رفته است." آمریکایی ها به همان اندازه از ترامپ دلسرد شده اند. یک نظرسنجی Economist/YouGov نشان می‌دهد که اکثریت بزرگ او را «متکبر»، «فرصت‌طلب»، «بی پروا»، «بی صداقت»، «فاسد»، «ریاکار» و «تفرقه‌گر» توصیف می‌کنند. به راحتی می توان دهه گذشته را به عنوان دوران ترامپیسم توصیف کرد، کلمه ای که شامل ظلم های اعمال شده توسط ترامپ، تخریب نهادهای سیاسی ما و حمله به حاکمیت قانون است. استفاده از یک کلمه برای توصیف یک دوره سیاسی یک بار قبلا در دهه 1950 اتفاق افتاده بود، زمانی که سن.

جوزف مک کارتی (R-Wisc.) متهم کرد که دولت ایالات متحده توسط هواداران کمونیست نفوذ کرده است. هری ترومن اعلام کرد که تنها اهمیت مک کارتی این است که نام او "معنی فرهنگ لغت به خود گرفته است". این به قدرت رسیدن عوام فریبی است که بر خلاف حقیقت زندگی می کند، گسترش ترس و نابودی ایمان در هر سطحی از جامعه ماست. تعریف ترومن از مک کارتیسم را می توان در مورد کلمه ترامپیسم به کار برد. اما خطر این است که مانند دهه 1950، به این لحظه کنونی نگاه کنیم و فردی را که از قدرت خود برای اهداف پلید استفاده کرده است، سرزنش کنیم.

روزی از هر یک از ما این سوال پرسیده می شود که "وقتی مردم در خیابان ها کشته شدند، یا کودکانی که در بازداشت به سر می بردند، یا زمانی که ظلم های دیگری که بیش از حد به آن اشاره نمی شود بر دیگران تحمیل شد، چه کردید؟" آیا همانطور که کاردینال مک‌الروی گفت، «از آنجا عبور کردید»؟ یا می توانید بگویید که اعتراض کرده اید، رای داده اید یا نظرات خود را به گونه ای دیگر اعلام کرده اید؟ دوایت دی.

آیزنهاور "دعای خصوصی کوچکی" را به خداوند متعال ارائه کرد: "ما دعا می کنیم، به ما قدرتی عطا کن تا به وضوح حق را از نادرست تشخیص دهیم، و اجازه دهیم که تمام گفتار و اعمال ما به وسیله آن، و بر اساس قوانین این سرزمین اداره شود." وی خواستار این شد که همکاری برای کسانی باشد که «به عقاید سیاسی متفاوت پایبند هستند، تا همه برای صلاح کشور عزیزمان و جلال تو تلاش کنند». این هم باید دعای ما باشد. یک محاسبه تاریخی با ترامپ در راه است.

جان کنت وایتیس، استاد بازنشسته در دانشگاه کاتولیک آمریکا که در Substack می‌نویسد. آخرین کتاب او که با همکاری متیو آر. کربل نوشته شده است، «دموکراسی در لبه: انتخابات ترامپ و آینده سیاست آمریکا» نام دارد.