وقتی رهبران جهان برای COP31 گرد هم می آیند چه انتظاری داریم

رهبران جهان پس از یک سال دیگر از بلایای مرگبار آب و هوایی، روز دوشنبه برای سی و یکمین کنفرانس اعضاء سازمان ملل متحد یا COP31 در آنتالیا، ترکیه گرد هم می آیند. آتش‌سوزی جنگل‌های کانادا، اندونزی و برزیل میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داد. موج گرما منجر به مرگ بیش از 50000 نفر در اروپا شد. سیل ناشی از فروریختن یک یخچال طبیعی در حال ذوب بیش از 1500 نفر را در نپال کشت و نزدیک به 5 میلیارد دلار خسارت وارد کرد.

و همه چیز ممکن است بدتر شود. این اولین پلیس COP از زمان گزارش هشیارکننده سازمان ملل در مورد اجتناب ناپذیر بودن افزایش 1.5 درجه سانتیگراد (2.7 درجه فارنهایت) گرمایش جهانی خواهد بود. این هدف دمایی حتی قبل از توافقنامه تاریخی پاریس در سال 2015، نقطه کانونی برای جاه طلبی های اقلیمی بود، با دانشمندان هشدار دادند که فراتر از این معیار می تواند سیاره را از نقاط اوج خطرناک عبور دهد و باعث ایجاد تغییرات اقلیمی شود که ممکن است برگشت آن غیرممکن باشد.

علیرغم نیاز فوری به اقدام، تعداد کمی از COP31 که با میزبانی مشترک ترکیه و استرالیا برگزار می شود، انتظار دارند که پیشرفت دیگری مانند توافق پاریس یا فراخوان COP28 برای دور شدن از سوخت های فسیلی ایجاد کند.

کاوه گیلانپور، معاون راهبردهای بین‌المللی مرکز غیرانتفاعی راه‌حل‌های اقلیم و انرژی، گفت: «تصمیم‌های زیادی وجود دارد که باید گرفته شود، اما هیچ‌کدام به تنهایی خبرساز نمی‌شوند.»

این تا حدودی به دلیل ماهیت مذاکرات است. رویداد امسال به عنوان یک COP "اجرای" نامیده می شود، جایی که کشورها به جای ایجاد تعهدات جدید، بر اجرای تعهدات موجود تحت توافقنامه پاریس تمرکز خواهند کرد. هدف عمده دستور کار رسمی حذف جریان های کاری است که سال گذشته یا در جلسات قبلی شروع شده است.

اما به وضعیت جهان نیز مرتبط است. اگرچه "موج آبی" تاریخی در انتخابات میان دوره ای به این معنی است که دموکرات ها می توانند عقب نشینی دولت ترامپ از سیاست فدرال آب و هوا را مهار کنند، چشم انداز جهانی همچنان تیره و تار است. جنگ ها و آشفتگی های اقتصادی همچنان مذاکرات چندجانبه را تحت فشار قرار می دهد و بسیاری از کشورهای ثروتمند کمک های بین المللی محدودی دارند. گیلانپور گفت: در ژئوپلیتیک کنونی، صرف خانه داری به خودی خود خبر است.

در اینجا چیزی است که باید تماشا کنید.

پلیس "خانه داری".

بسیاری از دستور کار شامل کار کمتر قابل مشاهده ارزیابی وضعیت وضعیت و اجرای توافقات قبلی است. به عنوان مثال، کشورها قرار است در مورد آغاز «فراگیری جهانی» بعدی، ارزیابی پیشرفت آب و هوا که هر پنج سال یک بار تحت توافق پاریس انجام می شود، بحث کنند.

آنها همچنین در مورد راه‌های اندازه‌گیری پیشرفت به‌سوی «هدف جهانی سازگاری» که نمایندگان سال گذشته در برزیل با آن موافقت کردند، صحبت خواهند کرد و بررسی خواهند کرد که آیا «برنامه کار کاهشی» را که در سال 2022 آغاز شد برای تشویق کاهش سریع‌تر و گسترده‌تر انتشار گازهای گلخانه‌ای در راستای اهداف بین‌المللی آب و هوا، تمدید کنند یا خیر.

همچنین انتظار می رود که کشورها به طور رسمی "مکانیسم گذار عادلانه" را ایجاد کنند که سال گذشته مورد بحث قرار گرفت. به طور کلی، هدف آن تقویت هماهنگی بین‌المللی و حمایت از انتقال به دور از سوخت‌های فسیلی است - برای مثال، با ارائه بازآموزی شغلی برای افراد شاغل در صنعت نفت و گاز، یا انتقال فناوری‌های بدون کربن از کشورهای غنی به کشورهای فقیر.

دیوید واسکو، مدیر ابتکار بین المللی آب و هوا برای مؤسسه منابع جهانی، گفت: «این نوعی COP است که آستین ها را بالا بزنید و کارتان را انجام دهید.

پول کجاست؟

جنیفر آلن، مدرس ارشد روابط بین‌الملل در دانشگاه کاردیف، گفت: تامین مالی آب و هوا یک بحث "همیشگی" بوده است و امسال کشورهای ثروتمند با پرسش‌های جدیدی در مورد بودجه‌ای که تعهد کرده‌اند اما نتوانسته‌اند ارائه کنند، مواجه خواهند شد.

سیل فاجعه بار ماه اوت در نپال ابعاد این مشکل را نشان می دهد. ماه گذشته، این فاجعه باعث شد اولین تخصیص از سوی صندوق سازمان ملل برای پاسخگویی به ضرر و زیان صورت گیرد. با این حال، پرداخت 21.6 میلیون دلار حتی یک درصد از خسارتی که کشور متحمل شد، نبود.

خود صندوق چیز بیشتری برای ارائه ندارد. حدود 826 میلیون دلار برای پذیره نویسی آن متعهد شده است، اما تنها حدود 450 میلیون دلار تحویل داده شده است.

کشورهای در حال توسعه با موفقیت برای یک "جریان کاری" در مورد تامین مالی آب و هوا در دستور کار COP31 لابی کردند. این می‌تواند به نمایندگان فرصتی بدهد تا در مورد همسویی جریان‌های مالی موجود با اقدامات اقلیمی بحث کنند و قول مبهمی را که سال گذشته برای سه برابر کردن بودجه سازگاری تا سال 2035 داده‌اند، عملی کنند.

اما بسیاری از ثروتمندترین کشورهای جهان کمک های بین المللی را در پاسخ به ناامنی فزاینده انرژی، تورم بالا، درگیری های جهانی و سایر عوامل کاهش داده اند. دولت ترامپ عملا تمام کمک‌های مالی بین‌المللی آب و هوا را قطع کرده است و گیلانپور گفت که کشورهای کمک‌کننده باقی‌مانده «متاسفانه از افزایش بودجه اقلیم حمایت نمی‌کنند». یادداشتی که در میان اعضای اتحادیه اروپا منتشر شد، روشن کرد که «هیچ اشتهایی» برای پرداخت پول بیشتر وجود ندارد.

سوخت های فسیلی در آینده پس از 1.5

تقریبا 30 سال طول کشید، تا COP28 در سال 2023، تا کنفرانس ها حتی به «سوخت های فسیلی» اشاره کنند، چه رسد به اینکه متعهد به دور شدن از آنها شوند. اما در نشست سال گذشته در برزیل، نمایندگان هیچ تعهد جدیدی در مورد نحوه انجام آن انجام ندادند.

ناظران امیدوارند که COP31 به این کار ناتمام و واقعیت جدید آب و هوایی پس از 1.5 درجه رسیدگی کند. واسکو گفت کشورها باید "دوباره بر نیاز به کاهش چشمگیر انتشار گازهای گلخانه ای تاکید کنند، اما همچنین آنچه را که در مورد حذف کربن از جو انجام می دهیم را افزایش دهند."

با این حال، بعید است که این مسائل - به ویژه هر چیزی در مورد سوخت های فسیلی - در دستور کار مذاکرات رسمی ظاهر شود. ترکیه و استرالیا همچنان سرمایه گذاری زیادی در زغال سنگ، نفت و گاز دارند و اکسل مایکلوا، اقتصاددان دانشگاه زوریخ، گفت که آنها فاقد اعتبار لازم برای رهبری قوی هستند. ترکیه در عوض، به عنوان بخشی از یک "برنامه اقدام" که در برنامه مذاکرات نیز قرار ندارد، هدفی را برای برق رسانی به 35 درصد از مصرف انرژی جهان تا سال 2035، از 23 درصد امروز، ارتقا داده است.

Miachaelowa گفت که این دلپذیرتر است، زیرا مشخص نمی کند که برق از منابع تجدید پذیر تامین می شود.

هر یک از آن اهداف و بیانیه های سطح بالا می تواند در "تصمیم پوشش" COP ظاهر شود، بیانیه ای که در پایان هر کنفرانس با اجماع به دست می آید. واسکو گفت که این متون اغلب بیانگر تعهدات قانونی الزام آور نیستند، اما دارای ارزش سیاسی هستند، زیرا می توانند به عنوان نشانه هایی برای مذاکرات بعدی عمل کنند. دعواها بر سر جمله بندی نهایی این تصمیم در COPهای قبلی به نبردهای دراماتیک و آخر شب بر سر یک کلمه منجر شده است.

تعمیر COPها

با این حال، تمرکز زیاد بر روی تصمیم گیری های سرفصل ممکن است بخشی از مشکل گسترده تر COPها باشد. گیلانپور گفت: «به نظر می رسد ما در این چرخه یک ساله که هر سال انتظار یک نتیجه تاریخی را داریم گرفتار شده ایم.

او با اشاره به چرخه ذخیره‌سازی زمانی که کشورها قرار است تعهدات کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را افزایش دهند، افزود: «آنچه باید به آن فکر کنیم، یک به اصطلاح «COP بزرگ» هر پنج سال است. از این نظر، COP31 مقدمه ای برای COP33 است، زمانی که قرار است سهام بعدی به پایان برسد.

اریکا لنون، ​​وکیل ارشد مرکز غیرانتفاعی حقوق بین‌الملل محیط‌زیست، گفت که او اغلب نگران است که کنفرانس‌ها نوعی «سیرک» هستند، جایی که کشورها بر تعهدات پر زرق و برق بر اجرای تعهدات خود تأکید می‌کنند. او افزود، با این حال، روند سازمان ملل بهترین است که ما داریم، و راه‌های متعددی برای مؤثرتر کردن آن وجود دارد، از جمله پروتکل‌های تصمیم‌گیری بهتر و سیاست‌های سختگیرانه‌تر تضاد منافع.

ریچل کلیتوس، مدیر برنامه آب و هوا برای اتحادیه غیرانتفاعی دانشمندان نگران، گفت: «بی انصافی» است که مقصر رکود را فقط به گردن رژیم آب و هوایی سازمان ملل بگذاریم. او گفت در نهایت، کشورها باید کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را که علم می گوید لازم است را انجام دهند.

کلیتوس گفت: «این نوع مذاکرات بزرگ چندجانبه تنها بخشی از آنچه در این زمینه انجام خواهد شد، است. سپس کشورها باید به کشور خود بروند و به آنچه که وعده داده اند عمل کنند.»

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان آنچه انتظار می رود در حالی که رهبران جهان برای COP31 در 9 نوامبر 2026 جمع می شوند منتشر شد.