وقتی فاجعه دیگر موقتی نیست، امداد نیز نباید باشد

در 20 اوت، ایالات متحده بیش از 160 نفر را در اولین پرواز جابجایی از زمانی که دولت به وضعیت حفاظت شده موقت یا TPS برای تقریبا 350000 هائیتی پایان داد، به هائیتی اخراج کرد. این هواپیما که شامل برخی از دارندگان سابق TPS بود، به جای پورتو پرنس پایتخت، در کپ هایتین فرود آمد، زیرا تداوم ناامنی فرودگاه را برای پروازهای تجاری ایالات متحده بسیار خطرناک کرده است. TPS به اتباع خارجی واجد شرایط در حال حاضر در ایالات متحده اجازه می دهد تا زمانی که شرایط در کشورشان مانع بازگشت ایمن می شود، بمانند و به طور قانونی کار کنند.

زلزله 2010 هائیتی، که بیش از 220000 نفر را کشت و 1.5 میلیون نفر را آواره کرد، به نظر می رسید که با این مدل مطابقت داشته باشد. به مدت 15 سال، دولت های متوالی هائیتی را برای حفاظت موقت تجدید یا مجددا تعیین کردند. اما در ژوئن امسال، پس از یک نبرد حقوقی طولانی که به تصمیم دادگاه عالی ختم شد، هائیتی‌ها حمایت خود را از دست دادند. مدافعان و منتقدان TPS به همین مدت 15 ساله به عنوان مدرکی برای مواضع خود اشاره می کنند.

هر دو طرف به یک سوال اساسی‌تر توجه می‌کنند: وقتی فاجعه مزمن شد چه کنیم؟ والدین من در دهه 1980 از هائیتی به ایالات متحده مهاجرت کردند. داستان آنها یک داستان TPS نیست، اما به من آموخت که مهاجرت اغلب خیلی قبل از وقوع فاجعه آغاز می شود. کار من این درس را تقویت کرده است. من رهبری توسعه شبکه‌ها - زیردریایی و زمینی - را دارم که مردم و اقتصادها را به هم متصل می‌کنند. من در مورد انعطاف پذیری، افزونگی و ظرفیت یک سیستم برای جذب شکست فکر می کنم. یک شبکه خوب طراحی شده باید بتواند یک پیوند را از دست بدهد و مسیر خود را تغییر دهد.

اما زمانی که بازیابی کامل نباشد، سیستم آسیب پذیرتر می شود و بدون سرمایه گذاری کافی، ممکن است هرگز به ظرفیت کامل بازگردد. بر اساس گزارش مرکز نظارت بر جابجایی داخلی، بین سال‌های 2008 تا 2023، 44 بلایای طبیعی باعث تقریبا 2.9 میلیون جابجایی داخلی در هائیتی شد، در مقابل جمعیتی حدود 10 میلیون نفر.

کشور به ندرت فرصتی برای بهبودی قبل از شوک بعدی داشته است. در همین حال، دولت‌های هائیتی پی در پی با بی‌ثباتی سیاسی، تصرف دولت توسط نخبگان و سرمایه‌گذاری کم مزمن، به‌ویژه در زیرساخت‌های روستایی، جایی که به سختی از هر 10 نفر یک نفر برق دارد، دست و پنجه نرم کرده‌اند.

در اواسط دهه 2010، تقریبا 80 درصد از خانوارهای شهری عمدتا به زغال چوب متکی بودند، که تقاضا برای چوب را در منظره‌ای که قبلا تحت فشار قرار گرفته بود، افزایش داد و مهاجرت به سمت شهرهایی را که فاقد شغل، مسکن و مؤسسات عمومی برای جذب آن بودند، تسریع کرد. این مسیر در سراسر جهان با برخورد آب و هوا و بلایای طبیعی با سیستم هایی که قبلا تحت فشار قرار گرفته اند، آشنا شده است.

کنگره به جای رویکرد فعلی خود مبنی بر تمدید یا خاتمه موقت بر اساس آخرین ارزیابی کشور، باید یک فرآیند رسمی برای زمانی که یک وضعیت اضطراری به یک بحران ملی طولانی تبدیل می شود، ایجاد کند. من یک بررسی دو مرحله ای ثبات ملی را پیشنهاد می کنم که به طور مشترک توسط وزارتخانه های امنیت داخلی و امور خارجه انجام می شود و هر زمان که کشوری برای 10 سال متوالی برای TPS تعیین شده باشد، آغاز می شود. این بررسی در سطح کشور، با یافته‌هایش منتشر شده، به سؤالاتی کاملا متفاوت از آنچه امنیت داخلی امروز می‌خواهد پاسخ دهد، پاسخ می‌دهد.

نه اینکه شرایطی که باعث بحران شد یا نامگذاری فعلی TPS ادامه داشته باشد، بلکه این که آیا تداوم آنها به معنای مزمن شدن بحران است یا خیر. یک وضعیت مزمن را می‌توان با اندازه‌گیری شدت و دوام شرایط تعیین کرد، اینکه آیا شوک‌های محیطی و اقلیمی آن‌ها را تشدید می‌کند، آیا امکان بازگشت ایمن در یک دوره تعیین‌شده وجود دارد و آیا ظرفیت سازمانی می‌تواند از بازگشت‌کنندگان حمایت کند یا خیر. هر بحران طولانی‌مدتی منجر به تعیین نام نمی‌شود.

اما اگر بررسی کشوری نشان دهد که شرایط مزمن شده است، یک ارزیابی فردی مرحله دوم برای افرادی که به مدت 10 سال به طور مداوم دارای وضعیت TPS بوده اند، دنبال می شود. فقط کسانی که دارای روابط پایدار اقتصادی، اجتماعی یا خانوادگی با ایالات متحده باشند، واجد شرایط درخواست اقامت دائم خواهند بود، مشروط به بررسی کیفری، امنیتی و پذیرش. هیچ یک از این دو ارزیابی به تنهایی کافی نخواهد بود.

این بازنگری عمدا واجد شرایط بودن را برای کسانی که سابقه قابل توجهی از حفاظت موقت و ریشه عمیق در ایالات متحده دارند محدود می کند، در نتیجه تسکین با ماهیت مشکل و تضمین گزینش پذیری را تضمین می کند. کنگره کمک های دائمی برای جمعیت های خاص ارائه کرده است و قوانین گسترده تری مانند قانون رویای آمریکایی و وعده را در نظر گرفته است. با این حال، این افراد به طور کلی به یک تابعیت و تاریخ عفو خاص محدود شده اند و وعده داده شده که وضعیت دائمی داشته باشند.

یک بررسی ثبات ملی می‌پرسد که آیا TPS با توجه به ماهیت و تداوم بحران، ابزار قانونی مناسب باقی می‌ماند. ایالات متحده نمی تواند به میلیاردها نفری که آسیب پذیری زیست محیطی، زیرساخت های ضعیف یا حکمرانی ضعیف را تجربه می کنند، حق اقامت دائم ارائه دهد.

بررسی ثبات ملی نه مهاجران جدید را می پذیرد و نه به طور خودکار وضعیت کسی را تغییر می دهد، اما به تمرین تجدید حفاظت برای یک دهه یا بیشتر پایان می دهد و سپس به طور ناگهانی اعلام می کند که کشور بهبود یافته است یا بدتر از آن، نشان می دهد که دیگر اهمیتی نمی دهیم که آیا این وضعیت خوب است یا خیر. پانزده سال حفاظت موقت صرفا دلیلی بر فلج سیاسی نیست. گواه این است که در بسیاری از موارد دیگر منطقی نیست که بحران را موقتی بدانیم. زلزله یا طوفان به پایان می رسد.

اما کشوری که در آن هواپیماها نمی توانند به طور ایمن در پایتختش فرود بیایند، قبلا گفته است که در سطح سیستم دچار شکست شده است. کنگره باید تفاوت بین شرایط اضطراری حاد و شکنندگی ساختاری را تشخیص دهد و یک مسیر بشردوستانه ظریف‌تر برای زمانی که فاجعه بعدی تبدیل به یک وضعیت مزمن شود ایجاد کند. Alex-Handrah Aimé معاون سرمایه‌گذاری شبکه در Meta است، جایی که او بر زیرساخت‌های زیردریایی و زمینی تمرکز دارد که مراکز داده را به هم متصل می‌کند و برای میلیاردها کاربر ارتباط برقرار می‌کند.

او در پورتو پرنس، هائیتی به دنیا آمد و همکار PD Soros و همکار 2026 Public Voices با پروژه OpEd است.