ولز با پیروزی لرزه‌ای بر نیوزیلند، هودوی ۷۳ ساله All Blacks را دفن کرد

قهرمانی ملت ها: ولز 35 نیوزیلند 28

درست زمانی که کمترین انتظار را دارید. ولز اکنون با کدام منطق وحشیانه برای به دست آوردن یک پیروزی 73 سال در تلاش انتخاب کرد؟ شاید تنها 55000 نفر در استادیوم بزرگ کاردیف حضور داشته باشند، اما با قضاوت تنها از سر و صدا، ولز بازگشته است.

نمایش دفاعی خارق‌العاده‌ای در نیم ساعت گذشته که موجی پس از موج حملات نیوزلند را پشت سر می‌گذاشت، هر کدام به گونه‌ای که گویی عالی‌ترین تلاش‌های جی‌پی‌آر، گرت، شین یا جی‌جی بود. هیچ‌کدام از آن‌ها هرگز این طعم را نچشیده‌اند، اما اکنون نسل جدیدی از ولزی‌ها، هنوز جوان و امیدوار، می‌توانند پیروزی بر All Blacks را به CV خود اضافه کنند.

نیوزلند در جدول جنوبی این مسابقات مدعی مقام اول خواهد بود، اما با حسن نیت از دو امتیاز پاداش، به جای پرتاب پنج امتیازی که همه انتظار داشتند. آنها پس از اعزام اسکاتلند که به آنها فرصت داده شده بود، هشت تغییر برای این کار ایجاد کرده بودند. اما تغییرات آنها را آسیب پذیر کرد و وقتی هر یک از آنها به امید نوعی اقتدار و آرامشی که ممکن بود در تکرارهای قبلی اعمال شود به دیگری روی آوردند، هیچ کدام وجود نداشت. آنها چکش زدند و چکش زدند، اما نتوانستند میزبانان خستگی ناپذیر خود را وادار به تسلیم کنند.

شاید ورزشگاه تا حدودی با کمبود ظرفیت مواجه بود، اما به زودی مانند گذشته تکان خورد. ولز بازدیدکنندگان افسانه‌ای خود را از زمین بازی درآورد. توموس ویلیامز، یکی از تعداد فزاینده ای از بازیکنان کلاس جهانی که ولز شروع به ساختن یک تیم جدید در اطراف خود کرده است، در عرض 90 ثانیه به پایان رسید. پاس کات اوت او به لوئیس ریس زمیت به خودی خود خبر از آن کلاس بود، اما او چیپ ریس زمیت را جلوتر دنبال کرد و توانست در اولین تلاش بازی، توپ شل را پایین بیاورد. کاردیف بیش از حد به هم ریخته است، اما ولزی‌ها به خوبی می‌دانند که یک مشت مکنده در شروع بازی مقابل این بازی به معنای

خیلی افتضاح نیست بنابراین ولز تصمیم گرفت تا چند دقیقه بعد یک ثانیه به ثمر برساند. آنها یک پنالتی را به کرنر فرستادند، جایی که دیوی لیک یک خط عالی را از روی پاس ویلیامز برای سقوط انتخاب کرد. سام کاستلو به گل تبدیل شد تا 14-0 به برتری برسد. ما به سختی پنج دقیقه بازی کرده بودیم.

در عرض 10، All Blacks پاسخ داده بودند. راهی که کورتز راتیما توانست برای تلاش خود از خط حمله کور شود، به هر مربی دفاعی مربوط می شود. در آن نقطه این احساس وجود داشت که "اینجا دوباره می رویم"، اما ولز به آمدن ادامه داد و از هرگونه ارتباط نادرست بین چنین تیم تغییر یافته ای با دقت و قدرت استفاده کرد.

چیزی بیشتر از آرچی گریفین که به طور پیوسته برای خود در ردیف اول ولز، یک واحد رقابتی فزاینده، شهرت ایجاد می کند. او از یک پنالتی دیگر به کرنر رفت و در حالی که بازی وارد کوارتر دوم شد، برتری 21-7 را باز کرد.

All Blacks ممکن است تغییرات را به صدا درآورده باشد، اما آنها چند نقطه مرجع را حفظ کردند، هیچ کدام ثابت تر از والاس سیتیتی در پایه اسکرام نبود. او در نیم ساعت دوم را برای آل بلکز به دست آورد و بعد از درایو آسافو اوموا یک ضربه پنالتی دیگر را به کرنر زد. این دو در قلب بهترین پاساژهای All Blacks بودند. ولز در پایان نیمه اول یک پنالتی دیگر را ارسال کرد تا به وقتش برسد. اینکه آنها قصد داشتند با آن بازی کنند نشان دهنده اعتماد به نفس فزاینده است. افسوس، دقت در خط خط در اینجا کم بود، و All Blacks بودند که توانستند آخرین نیمه را به نمایش بگذارند.

Sititi Aumua دوباره جدایی ناپذیر از بازی فراگیر بود که نیوزلند را از یک 22 به دیگری برد، و تقریبا سه دقیقه بعد از ساعت قرمز، کوین توپائا Fehi Fineanganofo را به زمین گذاشت تا امتیازات را در وقت استراحت به تساوی بکشاند.

شاید بتوان فکر کرد که سرگرمی در آن نقطه به پایان رسیده است، اما دور از آن. در عرض 10 دقیقه پس از شروع مجدد، ولز دو بار دیگر به پایان رسید. در یک حمله گسترده، به سبک All Blacks، Rees-Zammit یک بال خود را پاره کرد، سپس جیمز بوتام بال دیگر را به زمین زد. ولز راه خود را از آنجا ادامه داد، نزدیک‌تر و نزدیک‌تر، تا اینکه ویلیامز ادی جیمز را در گوشه‌ای قرار داد. کاستلو دوباره از خط لمسی تبدیل شد.

سپس ولز دوباره آمد. جک مورگان صاحب یک پنالتی شد. مطمئنا کاستلو این سه را خواهد گرفت. نه، دوباره به گوشه، لیک نزدیک شد و ویلیامز ریس زمیت را در این زمان فرستاد. اختلاف 14 امتیازی در نیم ساعت مانده به پایان ...

البته آل بلکز از آنجا به دست گرفت. پیتر لاکای از فاصله نزدیک پس از فشار بی امان برای حرکت دادن همه بلکز به امتیاز در 25 دقیقه کامل به پایان رسید. این فقط برخی از قهرمانانه ترین دفاعی را که تا به حال در این قطعه معروف قدیمی چمن دیده شده بود، رسوب داد.

یک رهگذر بیرون ممکن است فکر کند ولز بارها و بارها در کوارتر آخر گل زده است، چنین غرش هایی بود، اما، نه، اینها به آخرین شاهکار دفاعی که به سختی قابل باور بود، خوش آمد می گفتند. جیمز، گرت جونز، بوتهام، مکس لیولین - هر کدام از آنها تکل هایی را انجام دادند که ممکن است در کتاب رکوردها ثبت نشوند، اما آنها به اندازه هر تلاشی از آنها استقبال خواهند کرد.

و ای پسر، آیا ولز این برد را گرامی خواهد داشت. پس از یک دوره بسیار ناب، در میان چنین مشکلات مالی، نسل جدیدی از بازیکنان را معرفی می کند. آنها ممکن است قبلا به آنچه که پیشینیان برجسته‌ترشان به دست نیاورده‌اند، دست یافته باشند، اما آیا این امر آنها را تشویق می‌کند تا در موفقیت‌های بیشتر با آن اجداد همسان شوند؟ این فضا را تماشا کنید - نگهبان