ویوک راماسوامی، آیا هیچ احساس نجابتی ندارید؟

یک چیز در مورد سیاست این روزها قطعی است. درست زمانی که فکر می کنید لفاظی سیاسی نمی تواند پایین بیاید، برخی از نامزدها همه چیز را به پایین ترین سطح می کشند. این هفته، جایزه همیشگی، باورم نمی‌شود که او واقعا می‌گوید، به ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری‌خواه فرمانداری اوهایو می‌رسد. قبلا اینطور نبود من از سال 1968، زمانی که برای اولین بار از درهای یک دفتر تبلیغاتی عبور کردم، یک معتادان سیاسی بودم: در سانفرانسیسکو، برای نامزد ریاست جمهوری، سناتور یوجین مک کارتی (D-Minn.). دو چیز را در اوایل در مورد سیاست یاد گرفتم. یک، مهم است.

این چیزی فراتر از پیروزی در انتخابات است. این در مورد این است که تصمیم بگیریم چه نوع شهر، ایالت یا کشوری را می خواهیم، ​​چه نوع مردمی هستیم و چه کسی می خواهیم نماینده ما باشد. دو، با وجود اینکه سیاست سخت است و نه کیسه لوبیا، باز هم تا حدودی حس تمدن وجود داشت. شما می توانید به شدت با طرف مقابل خود مخالف باشید، اما هرگز دروغ نگفتید، هرگز توهین شخصی نکردید و هرگز به اعضای خانواده حریف حمله نکردید. البته همه چیز با پرزیدنت ترامپ تغییر کرد که همه قوانین را زیر پا گذاشت. او به نامزدهای جمهوریخواه هم توهین کرد: "مارکو کوچولو" روبیو. "Lyin' Ted" کروز؛ جب بوش "کم انرژی"

او در مورد پیروزی در رای مردم در سال 2016 دروغ گفت. او باراک اوباما، رئیس جمهور سابق را به دلیل "تقلب" در انتخابات 2016 و 2020 به "خیانت" متهم کرد. کمتر منتقد دموکرات یا جمهوری خواه او وجود دارد که ترامپ به او توهین، تمسخر یا دروغ نگفته باشد. تحت مارک سیاست او، دیگر کف وجود ندارد. مهم نیست چقدر منزجر کننده است، هر چیزی پیش می رود. و هیچ کس به اندازه ویوک راماسوامی رقابت ترامپ را تا به امروز پذیرفته است. راماسوامی هفته گذشته یک تبلیغ تلویزیونی منتشر کرد که در آن دونا آرتور، مادر نامزد دموکرات، دکتر.

امی اکتون به دوربین نگاه می کند و به رای دهندگان می گوید: "اجازه ندهید او فرماندار شما شود... او یک دروغگو است." چتربازی کردن مادر حریفش در رقابت فرمانداری به اندازه کافی اشتباه است، اما ماهیت رابطه اکتون و مادرش تبلیغ راماسوامی را واقعا نفرت انگیز می کند. آرتور پس از اینکه همسرش، ناپدری فرزندان، به اتهام تجاوز به اکتون متهم شد، حضانت اکتون و برادرش را از دست داد. در مورد حقایق اختلافی وجود ندارد.

طبق اسناد پلیس و دادگاه، کلدیت آرتور در ژوئیه 1978 پس از گزارش پدر بیولوژیکی اکتون به دختر ناتنی‌اش که در آن زمان 12 ساله بود، دستگیر و متهم به تجاوز جنسی شد. ظاهرا این آزار از دسامبر 1976 تا آوریل 1978 رخ داده است. مقامات ایالتی اکتون و برادرش را از خانه‌شان خارج کرده و آنها را در مراکز نگهداری قرار دادند. اکتون از آن زمان، تقریبا 50 سال است که با مادرش صحبت نکرده است. کلدیت آرتور اقرار به بی گناهی کرد. او در سپتامبر 1978 توسط هیئت منصفه بزرگ متهم شد، اما در جلسه دادگاه حاضر نشد.

مادر اکتون در کنار شوهرش ماند و به او کمک کرد تا از مقامات مجری قانون فرار کند تا اینکه در سال 2004 درگذشت. به عنوان نشانه ای که هنوز کمی نجابت در سیاست باقی مانده است، تصمیم راماسوامی برای سوء استفاده از تاریخ غم انگیز یک خانواده و معرفی زنی که در کنار متجاوز دخترش به عنوان سخنگوی کمپین انتخاباتی اش قرار گرفته بود، حتی جمهوری خواهان او را آزار داد. فرماندار اوهایو، مایک دی واین (رامسوامی) گفت که راماسوامی باید این آگهی را حذف کند. سناتور جان هاستد (راست اوهایو) که برای انتخاب مجدد نامزد می شود و وزیر امور خارجه فرانک لارز (راست) نیز این تبلیغ را محکوم کردند.

در واقع، بسیاری از جمهوری خواهان از تبلیغ «مامان دروغگو» راماسوامی خشمگین شدند. اما جی دی ونس نه. و نه ترامپ. ونس که اخیرا کتابی در جشن گرویدن خود به کاتولیک نوشت، به جمهوری‌خواهان گفت که «از ناله کردن دست بردارند». در عوض، او گفت، ما باید از راماسوامی تشکر کنیم که «جسارت اجرای یک آگهی تلویزیونی را دارد که آن را آنطور که هست می‌خواند». ترامپ به نوبه خود از این تبلیغ تمجید کرد و گفت که این تبلیغ مانند "کشیدن دستمزد است". او نه تنها از این تبلیغ خوشش آمد، بلکه گفت که نسبت به آن حسادت کرده است.

او در یک گردهمایی مبارزاتی در آیووا گفت: «فقط آرزو می‌کنم که می‌توانستم چنین تبلیغی علیه کسی داشته باشم.» تماشای راماسوامی، ونس و ترامپ که در خاک غوطه ور می شوند، آن لحظه تاریخی در جلسات استماع ارتش و مک کارتی در سال 1954 را به یاد می آورد، جایی که وکیل جوزف ولش به عنوان مشاور ارشد ارتش ایالات متحده در برابر اتهامات سناتور جوزف مک کارتی (R-Wis) مبنی بر اینکه همدستان پنتاگون با همدستان پنتاگون مغشوش شده بودند، خدمت می کرد.

هنگامی که مک کارتی همچنین یکی از اعضای جوان شرکت حقوقی ولش را به کمونیست بودن متهم کرد، ولش این سوال معروف را پرسید که به زندگی حرفه ای مک کارتی پایان داد و هنوز هم تکرار می شود: "آیا شما هیچ احساس نجابتی ندارید، قربان؟" نه، جوزف مک کارتی در آن زمان هیچ حس نجابتی نداشت. و راماسوامی، ونس یا ترامپ امروز هم این کار را نمی کنند. Bill Press میزبان The Bill Press Pod است. او نویسنده کتاب «از سمت چپ: زندگی در آتش متقاطع» است.