"پابلو حمایت نمی کند": نمایش انیمیشن ایرلندی با یک ستاره اوتیسم

پابلو یک مجموعه تلویزیونی متحرک برای کودکان است که در بلفاست ساخته شده است و یک پسر اوتیستیک در سن پیش دبستانی را نشان می دهد که از مداد رنگی جادویی برای عبور از چالش های زندگی استفاده می کند.

یک سری جدید به نام Pablo: Next Level، با هدف نشان دادن اهمیت فراگیری برای کودکان عصبی در مدارس معمولی است.

صدای پابلو مسن تر توسط الکساندر مایلز 11 ساله ارائه شده است. ستاره جدید او باعث نمی شود که الکساندر از انجام مصاحبه کمی عصبی شود. او می‌گوید، درست مانند پابلو، الکساندر اوتیستیک است و گاهی اوقات می‌تواند بیش از حد به چیزها فکر کند.

او می گوید که او "مادر زیبا" خود را دارد که به تبلیغات صداپیشگان سریال پاسخ داد تا از حرفه جدیدش تشکر کند. «[استودیو] با من تماس گرفت و ما فقط چند تست آزمایشی انجام دادیم و سپس متوجه شدم که نقش را دریافت کرده‌ام.»

الکساندر در Ballycastle، Co Antrim زندگی می کند. مانند سایر کودکان هم سن و سال خود در ایرلند شمالی، او به تازگی دبیرستان را شروع کرده است و در حال تطبیق با تغییرات عظیم است. "گاهی اوقات حضور در مدرسه می تواند بسیار طاقت فرسا باشد - قوانین تغییر می کنند، صداهای بلند - اما من احساس می کنم وقتی تنظیمات مناسب در جای خود باشد، کار را بسیار آسان تر می کند."

در حالی که دوره متوسطه یک جهش بزرگ نسبت به ابتدایی است، الکساندر دریافته است که از بسیاری از تفاوت‌ها لذت می‌برد: "حرکت شکست قطعا کمک می‌کند، رفتن به کلاس‌های مختلف. من از داشتن معلمان مختلف در کلاس‌های مختلف نیز لذت می‌برم."

او بسیاری از موضوعاتی را که در حال مطالعه است دوست دارد، اما از ترس اینکه کسی را ناراحت کند، تمایلی به اشاره به موضوعات مورد علاقه خود ندارد: "این یک چیز دیگر در مورد اوتیسم است. احساس می کنم اگر یک چیز را بگویم، شخص دیگر آزرده می شود. و بعد احساس بدی دارم."

او می‌گوید: «حالات و لحن‌های چهره نیز می‌تواند سخت باشد. این احتمالا یکی از بزرگترین مشکلات برای من است. "گاهی اوقات اگر دوستانم به من بگویند که آنها را آزار داده ام، آن را دراماتیک می کنم و فکر می کنم: آیا این کار را انجام دادیم؟" این چیزی است که او امیدوار است نمایش به دیگران کمک کند تا درک کنند.

او به عنوان مثال می‌گوید: "امیدوارم [نمایش] به دیگران اجازه دهد ببینند که تنها نیستند. امیدوارم نشان دهد... اگر اندازه‌گیری‌های درست را داشته باشید، این می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند: محافظ‌های گوش، برای همه هر زمان که به آن‌ها نیاز داشته باشند؛ دستورالعمل‌های کتبی، زیرا ممکن است گاهی دستورالعمل‌های شفاهی سخت باشند؛ اسباب‌بازی‌های فیجت مناسب سن. بشقاب‌های تقسیم‌شده نیز. این چیزی است که من دارم. من دوست ندارم غذاها را لمس کنند. احساس می‌کنم آنها باید در دسترس همه باشند. و، من فکر می کنم، انتخاب هایی برای لباس. بنابراین، برای مثال، اگر پسر هستید، باید کراوات بپوشید.

و شاید بافت کراوات را دوست نداشته باشید، بنابراین باید شش ساعت متوالی ناراحت باشید. شاید باید آن را از بین ببرند.»

"کلمه ای برای توصیف این استرس ندارم": هیچ مدرسه ای برای خواهران دوقلو مبتلا به اوتیسم وجود ندارد

الکساندر می‌گوید که احساس و دربرگرفتن «بسیار، بسیار، بسیار مهم» است.

مادر اسکندر، ترز مک‌کردی، می‌داند که گاهی اوقات اوضاع چقدر برای پسرش دشوار است. در حالی که همه چیز می تواند در ظاهر خوب به نظر برسد، برای الکساندر، "در درون چیزها می توانند واقعا سخت باشند. اضطراب در مورد چیزها. نگرانی در مورد غذا یا برخی بافت ها [او را] در طول کلاس آزار می دهد."

مجبور به پوشاندن - سخت کار کردن برای انطباق رفتار خود با هنجارهای عصبی به منظور سازگاری - در مدرسه در تمام روز به این معنی است که الکساندر می‌تواند شب‌ها کاملا احساس خستگی کند. او می‌گوید: «غرق شده‌ام». مک‌کردی می‌گوید: «وقتی به خانه می‌آید، به آن زمان برای رفع فشار نیاز دارد.

او در این برنامه می‌افزاید: "پابلو دوستان واقعا خوبی دارد. او یک معلم واقعا خوب دارد که برای گوش دادن وقت می‌گذارد. کسی که می‌ایستد و او را تک به تک می‌کند. کسی که سعی می‌کند بفهمد در آن لحظه چه می‌گذرد. ​​و چیزهای ساده‌ای مانند آن برای شامل کردن بچه‌ها و ایجاد احساس دیده شدن در آنها بسیار مهم است."

الکساندر از جهاتی شبیه پابلو، شخصیتی است که او بازی می کند. اما او در دیگران کاملا متفاوت است. دو شباهت عبارتند از: «دوست نداشتن لمس غذا و آزرده شدن وقتی به شما می گویند کاری را انجام دهید». با این حال، "من به اندازه پابلو خجالتی نیستم". مادرش می‌گوید تفاوت‌ها نشان می‌دهد که افراد اوتیستیک همه متفاوت هستند. مک‌کردی همچنین عصبی است، که به او بینش‌هایی درباره چالش‌هایی که پسرش با آن روبه‌رو است می‌دهد. او می گوید که چک لیست ها کلیدی هستند تا همه چیز در خانه کمی روان تر شود.

و او آگاه است که اگر در کودکی وجود داشت، کارتون‌هایی مانند Pablo: Next Level چقدر برای او مفید بود.

وقتی جوانتر بودم، چنین چیزی برای من تفاوت بزرگی ایجاد می کرد: اینکه خودم را نماینده می دیدم. خیلی دیر تشخیص داده شد [به ADHD] مبتلا هستم، بنابراین برای بالا بردن این آگاهی، و رساندن آن به مردم تا بتوانند بفهمند خودشان به تنهایی نیستند. و دلیلی وجود دارد که چرا احساس می کنند، و ممکن است کارهایی را که انجام می دهند کاملا عجیب و غریب انجام دهند، بدون اینکه احساس کنند.

مک‌کردی می‌گوید: «چیزهای کوچک می‌توانند تفاوت بزرگی را برای افرادی که واگرا عصبی هستند، ایجاد کنند، این کارتون برای آموزش کودکان عصبی تایپیک نیز مفید است.»

یکی از نویسندگان سریال، کارول والش، زمانی که Paper Owl Films و Crayola Studios به دنبال نویسندگان اوتیسم با پیشینه کمدی بودند، درگیر تولید شد. پسر هفت ساله او نیز اوتیستیک است و برخی از نویسندگی‌ها و داستان‌های او از تجربیات کودکی خودش و پسرش الهام گرفته شده است.

او می‌گوید: "همیشه واقعا خوشحال کننده است که بتوانید تلویزیون کودکان بنویسید. این برنامه حمایت نمی‌کند. شکاف بزرگی از برنامه‌ها وجود دارد که دیدگاه اوتیسم را از منظری واقعا شاد و منظری خنده‌دار نشان می‌دهد."

اکثر کودکان عصبی دارای والدین واگرای عصبی هستند - تشخیص داده شده یا نه

اغلب اوقات آنها از یک مکان واقعا خوب می آیند، اما بر محدودیت های زندگی با یک مغز عصبی واگرا تمرکز می کنند، و پابلو می تواند از دیدگاهی واقعا جامع و کودک محور به مسائل نگاه کند.

نمایش برای همه کودکان است. والش می‌گوید: «شما می‌توانید هر بچه‌ای را جلوی پابلو بنشینید و آن‌ها از آن لذت خواهند برد». و آنها چیزهایی را در آن خواهند دید، خواه واگرای عصبی باشند یا نباشند، که برای آنها طنین انداز خواهد شد."

Pablo: Next Level از RTÉ Kids و RTÉ Player، CBBC و iPlayer BBC پخش می شود.