پادشاه چارلز سوم نمی تواند از نقش بریتانیا در برده داری بگریزد، در حالی که او در کارائیب تور می کند.

پادشاه چارلز سوم با بررسی مداوم نقش تاریخی بریتانیا در برده داری در سفر به دریای کارائیب مواجه است.

لندن - برای خانواده سلطنتی بریتانیا، برده داری موضوعی است که از بین نخواهد رفت.

در حالی که شاه چارلز سوم طی 9 روز آینده در باهاما، گویان و آنتیگوا و باربودا سفر می کند، بارها به او یادآوری می شود که او وارث تاج و تختی است که بر بردگی میلیون ها آفریقایی که به دریای کارائیب و آمریکای شمالی فرستاده شده بودند، جایی که برای سود صاحبان امپراتوری بریتانیایی و امپراتوری بریتانیایی کار می کردند، ریاست می کرد.

مقامات کاخ در مواجهه با درخواست‌هایی مبنی بر عذرخواهی و پرداخت غرامت از بریتانیا، می‌گویند که چارلز اظهارات قبلی را تکرار خواهد کرد که برده‌داری «وحشیگری است که تاریخ ما را برای همیشه لکه‌دار می‌کند» و در عین حال از عذرخواهی کوتاهی می‌کند.

پادشاه روز سه‌شنبه در یک گردهمایی جوانان در ناسائو، پایتخت باهامیا، گفت: «این درست است که ما رنج و بی‌عدالتی بزرگ گذشته را بپذیریم».

بروک نیومن، نویسنده کتاب "سکوت تاج: تاریخ پنهان سلطنت بریتانیا و برده داری در قاره آمریکا" گفت: اما زبان پیشنهاد شده توسط کاخ منتقدان سلطنت را ساکت نخواهد کرد.

نیومن با اشاره به اظهارات مورد انتظار چارلز گفت: «این توخالی است. "این گفتگو ایجاد نمی کند. اجازه هیچ نوع گفتگو با فرزندان را نمی دهد، و این موضوع را مطلقا به جلو نمی برد. بنابراین مردم ناامید هستند زیرا اساسا توسط دولت و پادشاه به آنها گفته می شود که این موضوع از روی میز خارج شده است."

نیومن، دانشیار دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا، در 464 صفحه با پاورقی بسیار، جزئیات پیوندهای سلطنت با برده داری از اواخر دهه 1500 تا لغو تجارت برده در سال 1807 و لغو برده داری در امپراتوری بریتانیا 26 سال بعد را شرح می دهد.

نیومن در کتابش استدلال می‌کند که پادشاهان بریتانیایی چیزی بیش از ریاست بر امپراتوری انجام می‌دادند که در آن آفریقایی‌های برده شده از طریق اقیانوس اطلس برای کار در مزارع قند، تنباکو و پنبه در دنیای جدید کار می‌کردند.

در اوایل سال 1563، بیش از 40 سال قبل از ایجاد اولین مستعمره انگلستان در آمریکای شمالی، ملکه الیزابت اول از طرح کاپیتان دریایی جان هاوکینز برای حمله به بنادر پرتغالی در سواحل غرب آفریقا و انتقال آفریقایی‌های اسیر شده به مستعمرات اسپانیایی در دریای کارائیب حمایت کرد. در ازای قرض دادن به هاوکینز یک کشتی جنگی نیروی دریایی سلطنتی، ملکه سهمی از سود دریافت کرد.

نیومن می نویسد: «مشارکت جسورانه او در تجارت برده، خزانه سلطنتی را غنی کرد و میراث تاریخی الیزابت اول را به عنوان اولین پادشاه انگلیسی که مستقیما از تجارت برده در اقیانوس اطلس سود می برد، تضمین کرد.

تقریبا 100 سال بعد، شاه چارلز دوم، شرکت ماجراجویان سلطنتی را به آفریقا داد، که بعدها به سادگی به عنوان شرکت سلطنتی آفریقا شناخته شد، حقوق تجارت انحصاری در سواحل غرب آفریقا. این شرکت به سرعت از کالاهایی مانند طلا، پوست و عاج به تجارت آفریقایی های برده شده گسترش یافت.

پادشاه و برادرش، دوک یورک، که بعدا پادشاه جیمز دوم شد، از سرمایه گذاران شرکت بودند.

فشار بر بریتانیا - همراه با ایالات متحده، پرتغال، اسپانیا و دیگرانی که از برده داری سود می بردند - برای پرداخت غرامت در سال های اخیر افزایش یافته است زیرا کشورهای کارائیب و آفریقا در پشت این موضوع متحد شده اند.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ماه مارس قطعنامه‌ای را تصویب کرد که خواستار عدالت جبرانی، از جمله عذرخواهی و غرامت کامل هم برای دوره بردگی و هم برای مضرات مستمری مانند کاهش فرصت‌های اقتصادی، کاهش سطح درآمد و امید به زندگی کوتاه‌تر برای سیاه‌پوستان در کارائیب و قاره آمریکا است. بریتانیا از رای گیری ممتنع کرد.

کریگ پرسکات، کارشناس قانون اساسی و سلطنت در رویال هالووی، دانشگاه لندن، گفت: چارلز در طول تور کارائیب خود عذرخواهی نمی کند زیرا او از طرف دولت منتخب صحبت می کند، نه برای خودش.

او گفت: «از این نظر این موضوع به پادشاه مربوط نیست. و این سیاست دیرینه دولت است که بله، توجه داشته باشد که برده داری اتفاق افتاده است و این لکه ننگی بر تاریخ بریتانیا است، اما غرامت قابل پرداخت نیست.

غرامت به طور بالقوه می تواند صدها میلیارد پوند برای بریتانیا هزینه داشته باشد، بنابراین این موضوع به ویژه برای دولت کنونی حساس است، زیرا در تلاش است تا برای برنامه های اجتماعی محبوب پرداخت کند زیرا افزایش هزینه های زندگی مالیات دهندگان را تحت فشار قرار می دهد.

اما چارلز همچنین باید به این فکر کند که نظرات او در دریای کارائیب و در سرتاسر کشورهای مشترک المنافع که او ریاست آن را بر عهده دارد، چگونه دریافت خواهد شد.

مشترک المنافع انجمنی متشکل از 56 کشور مستقل است که بسیاری از آنها در آفریقا، آسیا و دریای کارائیب هستند و زمانی بخشی از امپراتوری بریتانیا بودند. پادشاه بریتانیا همچنان رئیس دولت 14 کشور مشترک المنافع به غیر از بریتانیا است.

چهار روز آخر سفر پادشاه در دریای کارائیب در آنتیگوا و باربودا خواهد بود که میزبان نشست دوسالانه رهبران کشورهای مشترک المنافع است.

هیلاری بکلس، رئیس کمیسیون غرامت جامعه کارائیب، از چارلز خواست که به خواسته های مردم کارائیب به عنوان یک انسان پاسخ دهد، نه به عنوان رئیس کشورهای مشترک المنافع یا پادشاه بریتانیا.

بکلس، معاون دانشگاه هند غربی، هفته گذشته در یک نشست مطبوعاتی پیش از دیدار پادشاه گفت: «من از چارلز ویندزور، یک والدین، یک پدربزرگ و مادربزرگ، مردی که امروز به تاریخ خانواده‌اش فکر می‌کند و می‌تواند غنای برده‌داری را برای خانواده‌اش ببیند، درخواست می‌کنم.

بیکلز افزود: «ثروتی که او به فرزندان و نوه‌هایش می‌بخشد، همگی در مبالغ قابل توجهی به این روند تبدیل شدن به مردم آفریقا کمک کرده است».

بریتانیا و سلطنت قبلا با این مسائل دست و پنجه نرم کرده اند.

در سال 2007، این کشور دویستمین سالگرد لغو تجارت برده را با تجلیل از کار ویلیام ویلبرفورس و متحدانش، که 20 سال را صرف متقاعد کردن پارلمان برای غیرقانونی کردن تجارت انسان کردند، جشن گرفت.

اما زمانی که ملکه فقید الیزابت دوم، نخست وزیر تونی بلر و دیگر مقامات بلندپایه در کلیسای وست مینستر برای مراسم بزرگداشت گرد هم آمدند، جلسه توسط یک مرد سیاهپوست که داشیکی پوشیده بود متوقف شد.

تویین آگبتو در حالی که نگهبانان او را به سمت در خروجی هل دادند گفت: "شما، ملکه، باید خجالت بکشید." "باید بگی متاسفم!"

آگبتو بعدا گفت که رهبران بریتانیا به دلیل لغو تجارت برده بدون اذعان به رنجی که برده‌داری ایجاد کرده بود، «به پشت خود ضربه می‌زدند».

نیومن گفت که این چالشی است که چارلز و ملت هنوز با آن روبرو هستند.

او گفت: «حتی وقتی چارلز در حال بحث کردن است، می‌دانید، روزهای تاریک‌تر گذشته و همه این‌ها، این فقط یک نیش صوتی است که در آن شما واقعا در این تاریخ کاوش نمی‌کنید و آن را ارزیابی نمی‌کنید...».

زندگی پس از استعمار و برده داری هنوز با ما است، بنابراین این چیزی نیست که بتوان به راحتی در یک یا دو جمله توصیف کرد و سپس ادامه داد.

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده