پاسخ های مدفون: انتظار طاقت فرسا خانواده های غزه برای مفقود شدن در میان سه سال نسل کشی اسرائیل ادامه دارد.

در حالی که جنگ غزه وارد چهارمین سال خود می شود، هزاران خانواده فلسطینی در مورد عزیزانی که در میان سه سال حملات و ویرانی اسرائیل ناپدید شده اند، بی پاسخ مانده اند.

سازمان ملل تخمین می زند که جنگ میلیون ها تن آوار در سراسر غزه ایجاد کرده است، در حالی که دفاع مدنی فلسطین تخمین می زند که بیش از 8000 نفر در زیر آوار ناپدید شده اند.

برای بسیاری از خانواده ها، حتی دانستن محل جستجو غیرممکن است. اقوام مفقود شده ممکن است در زیر ساختمان های ویران شده دفن شوند، بازداشت شوند یا از آنها خبری نباشد و خانواده ها نتوانند مراسم دفن را برگزار کنند یا بدانند که آیا به بازگشت خود امیدوار باشند یا خیر.

پت گریفیث، سخنگوی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) در اورشلیم، توصیف کرد که وقتی اتوبوس‌های حامل زندانیان آزاد شده فلسطینی به غزه می‌رسند، خانواده‌ها در بیمارستان‌ها جمع شده‌اند.

برخی عکس‌های بستگان گمشده را در دست دارند و نمی‌دانند فردی که در جستجوی آن هستند بازداشت شده یا کشته شده است.

روانشناسان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ آنچه را که این خانواده‌ها تجربه می‌کنند به عنوان «ضایعه مبهم» توصیف می‌کنند.

او به آنادولو گفت: "شما نمی دانید که عزیزتان که از او خبری ندارید... زنده است یا کشته شده است. شما نمی دانید که آیا آنها بازداشت شده اند یا نه."

"هزاران نفر با این برزخ زندگی می کنند. این درد ندانستن دقیقا چه کاری انجام دهند یا چگونه احساس کنند. آنها گیر کرده اند."

امانی النائوق، سخنگوی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در غزه، گفت که خانواده‌ها بارها سؤال مشابهی را برای سازمان مطرح می‌کنند.

او گفت: "ما فقط می خواهیم بدانیم چه اتفاقی برای آنها افتاده است." "اگر آنها مرده اند، ما می توانیم راحت شویم. اما این واقعیت که ما نمی دانیم آنها مرده اند یا زنده اند" - این یکی از سخت ترین چیزها برای آنهاست."

النائوق به آنادولو گفت که برخی از خانواده‌ها حتی زمانی که می‌دانند ممکن است پاسخی فوری وجود نداشته باشد، به تماس با کمیته بین‌المللی صلیب سرخ ادامه می‌دهند، فقط به این دلیل که به جایی برای به اشتراک گذاشتن آنچه بر آنها سنگینی می‌کند نیاز دارند.

او گفت که دیگران در نهایت پذیرفتند که یکی از بستگان مفقود شده علیرغم عدم تایید مرده است.

این ابهام در بحبوحه چالش عظیم بازیابی آشکار می شود، زیرا بسیاری از محیط های ساخته شده غزه ویران یا آسیب دیده اند و گمان می رود بقایای انسانی در داخل خرابه ها در کنار مهمات منفجر نشده، مواد خطرناک و شواهد بالقوه مرتبط با تحقیقات جنایات بین المللی قرار دارد.

این تلاش همچنین مستلزم دسترسی به ماشین آلات سنگین و تجهیزات تخصصی، همراه با تامین سوخت ثابت است - شرایطی که در حال حاضر به دور از برآورده شدن هستند.

النائوق گفت که تیم های بازیابی ماشین آلات سنگین بسیار محدودی دارند، که گاهی اوقات به یک یا دو بیل مکانیکی که با تامین کنندگان خصوصی قرارداد بسته است، تکیه می کنند، در حالی که بسیاری از کارها با تجهیزات کوچک و با دست انجام می شود.

با ظرفیت محدود، تیم ها به شدت به خانواده ها وابسته هستند تا مشخص کنند اقوام آخرین بار در کجا دیده شده اند - ساختمان، اتاق و چه کسی با آنها بوده است. النائوق گفت که این خانواده ها را مجبور می کند تا لحظاتی را که نمی توانند به عزیزان خود برسند یا نجات دهند، دوباره تجربه کنند.

او گفت: «در واقع این یک زخم باز برای این خانواده ها است.

گریفیث که اخیرا یک هفته را در غزه گذرانده است، توصیف کرد که "کیلومترها و کیلومترها فقط کوه های آوار دیده شده است" که بیشتر آن خطرات ناشی از بقایای منفجر نشده جنگ را به همراه دارد.

او گفت که کمیته بین المللی صلیب سرخ از اجاره دو بیل مکانیکی برای تیم های بازیابی حمایت می کند، اما این "یک قطره در اقیانوس" است.

"مقیاس کار پیش روی آنها - دلهره آور است. بسیار بزرگ است."

گریفیث گفت که این مشکل با محدودیت‌های دسترسی تشدید شده است و تیم‌های جستجو و بازیابی نمی‌توانند به بخش زیادی از نوار غزه برسند تا کار خود را ایمن انجام دهند.

به گفته کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، آزمایش DNA در غزه نیز در حال حاضر در دسترس نیست.

تیم های پزشکی قانونی در عوض بر اطلاعاتی از جمله سن، جنس، قد، جراحات قبلی، اطلاعات دندانپزشکی، لباس، وسایل شخصی و محل کشف بقایای بدن تکیه می کنند.

اما زمان می‌تواند این سرنخ‌ها را از طریق تجزیه و اسکلت‌سازی پاک کند، در حالی که قلوه سنگ‌های متحرک می‌توانند بقایایی را از محل اصلی خود جدا کنند.

گریفیث گفت: «هرچه زمان بیشتر می‌گذرد، شناسایی متوفی سخت‌تر می‌شود.

او با تکیه بر تجربه کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در درگیری‌ها از جمله سوریه، عراق، افغانستان و بالکان گفت که جستجو برای یافتن افراد مفقود می‌تواند برای سال‌ها یا حتی دهه‌ها ادامه یابد.

وی گفت: «این یکی از تراژدی های درگیری های مسلحانه است.

مای الشیخ، از دفتر حقوق بشر سازمان ملل در اراضی اشغالی فلسطین، مصاحبه با یک زن 37 ساله معلول را به یاد آورد که شوهرش پس از حمله به خانه خانوادگی وی در شمال غزه در سال 2023 مفقود شد. این زوج یک پسر 5 ساله دارند.

الشیخ گفت که تقریبا همه اعضای خانواده شوهرش کشته شدند. برخی بهبود یافتند، اما شوهرش بهبود نیافته بود.

این زن معتقد است که تپه آوار حاوی او را می شناسد اما نمی تواند به آن برسد زیرا فراتر از خط استقرار نیروهای اسرائیلی است - به اصطلاح "خط زرد".

الشیخ گفت که یادآوری همه اینها برای او "به طرز طاقت فرسایی دردناک" بود. او احساس می‌کرد که نمی‌تواند از بهبودی پسرش نیز حمایت کند، زیرا او قبری برای زیارت ندارد، و او از شوهرش ناکام ماند و نتوانست به او احترام بگذارد.

او افزود: "برای او، جنگ تمام نشده است تا زمانی که شوهرش پیدا شود."

الشیخ گفت که خانواده های دیگر بر این باورند که اقوام ناپدید شده مرده اند تا بعدا آنها را در تصاویر یا فیلم های زندان های اسرائیل زنده تشخیص دهند.

او گفت: «این سطح از عدم اطمینان است، حتی نمی‌دانید که عزیزتان زنده است یا مرده است».

فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد اراضی اشغالی فلسطین نگرانی‌ها را درباره سرنوشت شواهد احتمالی درون آوار غزه اخیرا مطرح کرده است که هشدار داد برداشت، خرد کردن و جابجایی آوار در مناطق تحت کنترل ارتش اسرائیل می‌تواند بقایای انسانی و شواهد احتمالی جنایات بین‌المللی را از بین ببرد.

الشیخ همچنین در مورد آنچه ممکن است در اثر آشفتگی ویرانه های غزه ناپدید شود، هشدار داد.

او با اشاره به مقیاس تخریب، محدودیت‌های دسترسی، برداشتن آوار و خرد شدن گزارش‌ها، و کمبود ماشین‌آلات سنگین و ظرفیت شناسایی پزشکی قانونی، گفت: «تقریبا اجتناب‌ناپذیر است که در حین صحبت ما شواهد گم شوند، آسیب ببینند یا مختل شوند.»

او گفت که بخش‌های زیادی از غزه برای ناظران و بازرسان مستقل غیرقابل دسترس است، به‌ویژه مناطقی که تحت کنترل ارتش اسرائیل هستند، و این امر تعیین آنچه برای بقایای انسان‌ها و شواهد احتمالی در آنجا اتفاق می‌افتد را دشوار می‌کند.

الشیخ گفت همچنین گزارش‌های مکرری از زمان اعلام آتش‌بس وجود دارد که بدون اطلاعاتی که می‌تواند برای شناسایی و تعیین آنچه رخ داده است، به مقامات فلسطینی بازگردانده شود.

او گفت: «آنها بقایای بقایای خود را به مقامات فلسطینی بازگردانده‌اند، حتی گاهی بقایای جزئی را بدون شناسایی هویت و مشخص نیست که کجا پیدا شده‌اند یا چگونه کشته شده‌اند».

گریفیث گفت که اگر بقایای بقایایی با آوار جابجا شوند، مکان اصلی آنها - یک قطعه مهم از شواهد شناسایی - ممکن است از بین برود، در حالی که ممکن است بقایا نیز تکه تکه شوند.

سرینیواسان مورالیدار، رئیس کمیسیون مستقل بین‌المللی تحقیقات سازمان ملل در مورد اراضی اشغالی فلسطین، از جمله قدس شرقی و اسرائیل، گفت که این کمیسیون گزارش‌هایی مبنی بر آواربرداری و احتمال نابودی شواهد دریافت کرده است.

او گفت: "ما نگران این هستیم که برداشتن آوارها ممکن است منجر به گم شدن شواهد برای همیشه شود."

مورالیضار جمع آوری شواهد را با چیدن یک پازل مقایسه کرد و گفت که مواد به دست آمده از آوار می تواند مکمل شهادت شاهد و شواهد پزشکی و پزشکی قانونی باشد.

او گفت که از دست دادن آن مانع از اثبات جنایات ادعایی توسط بازرسان نمی شود، اما می تواند شکاف های مهمی را ایجاد کند.

مورالیدر افزود که اهمیت آن فراتر از پیگرد قانونی احتمالی است.

"در حقوق بین الملل، مفهوم شناخته شده ای از حق بر حقیقت وجود دارد. هر خانواده ای می خواهد بداند دقیقا چه اتفاقی افتاده است."

او گفت که برای بستگانی که سال‌ها بدون بهبودی عزیزان خود صبر کرده‌اند، اطلاعات در مورد آنچه اتفاق افتاده می‌تواند "بسیار بسیار ارزشمند به عنوان یک قطعه خاطره و مهمتر از همه برای بسته شدن" باشد.

گریفیث گفت که حل و فصل سرنوشت ناپدیدشدگان غزه به دسترسی بیشتر انسان دوستانه و منابع بیشتر برای تیم های جستجو و بازیابی نیاز دارد.

او خواستار اجازه ورود ماشین‌های سنگین بیشتر از جمله بیل‌های مکانیکی به غزه شد تا تیم‌ها بتوانند عملیات بازیابی را افزایش دهند و همچنین بر لزوم دسترسی ایمن به مناطقی که در حال حاضر نمی‌توانند به آنها دسترسی پیدا کنند، تاکید کرد.

او گفت: «دسترسی بشردوستانه به منظور جستجو و کار بازیابی - این نیز بسیار مهم است.

مرالیضار همچنین خواستار همکاری بین المللی برای تسریع این روند شد.

وی با تاکید بر اهمیت عدم ایجاد آوار بیشتر گفت: "ما باید بین کشورها همکاری داشته باشیم تا به پاکسازی سریعتر آوارها کمک کنیم."

او هشدار داد: «این یک کار بزرگ درست در مقابل ما است، و اگر حملات اکنون متوقف نشوند، ممکن است اوضاع بدتر شود و از نقطه‌ای فراتر رود که همه ما فقط شانه‌هایمان را بالا می‌اندازیم و درمانده تماشا می‌کنیم.»

برای یکی از خانواده هایی که گریفیث و النائوق با آن مواجه شدند، این پاسخ در نهایت آمد.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ از ایجاد گورستانی برای اموات ناشناس در دیرالبلاح حمایت کرده است، بخشی از تلاش‌ها برای حفظ اطلاعات مربوط به بقایایی که نمی‌توان فورا شناسایی کرد.

گریفیث گفت که پس از بازیابی بقایای اجساد، تیم‌های پزشکی قانونی به دنبال جمع‌آوری هرچه بیشتر اطلاعات شناسایی و ایجاد پرونده مربوطه هستند. هنگامی که شناسایی امکان پذیر نباشد، بقایای جسد را می توان در یک قبر فردی که با شماره سریال منحصر به فرد مرتبط با آن اطلاعات مشخص شده است، قرار داد.

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ همچنین از تلاش‌ها برای ایجاد یک سیستم اشتراک‌گذاری اطلاعات بین تیم‌های بازیابی، مقامات پزشکی قانونی و کسانی که گورستان‌ها را مدیریت می‌کنند، حمایت می‌کند تا اطلاعات جمع‌آوری‌شده درباره بقایای بقایای برای شناسایی احتمالی آینده حفظ شود.

هدف این است که هم حرمت مردگان و هم امکان شناسایی آنها در آینده حفظ شود، از جمله اگر در نهایت آزمایش DNA در غزه در دسترس قرار گیرد.

در جریان بازدید از قبرستان اموات ناشناس در دیرالبلاح، آنها با زن جوانی ملاقات کردند که بقایای جسد شوهرش در نهایت با روش های پزشکی قانونی موجود در غزه شناسایی شده بود.

گریفیث به یاد آورد که بالاخره داشتن یک قبر برای او چه معنایی داشت.

او می‌گوید: «می‌توانست قبر او را زیارت کند، می‌توانست سر قبرش بایستد تا نزدیک او باشد».

این به او "احساس بسته بودن، راهی برای عزاداری" داد.

برای هزاران خانواده که هنوز در جستجوی فردی هستند که در طول جنگ ناپدید شده است، حتی آن هم دور از دسترس است.