پدران بزرگتر: "گاهی اوقات آرزو می کنید که ای کاش صبر یا انرژی بیشتری داشتید، اما شگفت انگیز است"

پدرهای جدید دیگر آنقدر سرحال نیستند. چه رایان توبریدی اعلام کند که در سن 53 سالگی دوباره پدر خواهد شد یا پل هرینگتون، برنده یوروویژن، دومین فرزند خود را در سال 2019 در 60 سالگی به دنیا آورد، تصمیم برای بچه دار شدن در آینده چندان شگفت انگیز نیست.

در حالی که زنان سقف طبیعی برای باروری دارند، مردان می توانند تا دهه 60، 70 و بعد از آن باروری کنند. در سال 2023 آل پاچینو در 83 سالگی دوباره پدر شد. رابرت دنیرو در سال 2023 هنگامی که در آستانه 80 سالگی بود، به دختر جیا خوش آمد گفت. میک جگر ۷۳ ساله بود که پسرش دورو در سال ۲۰۱۶ وارد شد.

این روزها دیدن پدرانی در 40، 50 و حتی 60 سالگی که بچه هایشان را روی تاب در زمین بازی هل می دهند یا به آنها کمک می کنند تا شن و ماسه را در کامیون هایشان در گودال شن بیل کنند، غیرعادی نیست. ازدواج‌ها و روابط دوم، گزینه‌های باروری بیشتر و تقابل حرفه‌ای همه جانبه، همراه با تأخیرهای ناشی از فشارهای مربوط به مسکن، وام‌های مسکن و ناامنی شغلی، نقش مهمی در حرکت به سمت والدین بزرگ‌تر دارند.

این واقعیت وجود دارد که ما طولانی‌تر زندگی می‌کنیم - جمعیت بالای 65 سال در ایرلند در دهه گذشته 35 درصد رشد کرده است - بیش از سه برابر نرخ رشد در کل جمعیت، حتی با کاهش نرخ تولد. در حالی که اطلاعات رسمی کمی در مورد پدران جدید در ایرلند وجود دارد، بهبود مراقبت های بهداشتی بدون شک به مردان و زنان با افزایش سن گزینه های بیشتری را می دهد.

روانشناس کولمن نوکتور درباره این گرایش می گوید: «شصت و پنج برابر با 30 یا 40 سال پیش 65 نیست. "مردم طولانی‌تر زندگی می‌کنند. احتمالا سالم‌تر هستند و جوان‌تر می‌مانند. بنابراین با وجودی که تصور می‌کنم چالش‌ها و تفاوت‌هایی [برای والدین بزرگ‌تر] وجود دارد، ضررهای بزرگی نمی‌بینم."

"اجازه ندهید بزرگتر بودن مانعی برای خوشبختی باشد"

الکس کین می داند که داشتن پدر و مادری بزرگتر چه حسی دارد. او در شش سالگی توسط سام و آدلاید در شرق بلفاست به فرزندی پذیرفته شد. سام، پدر خوانده اش، در آن زمان در اواسط دهه 50 زندگی خود بود. برای کین فرقی نکرد. کین می گوید: «او فقط پدر من بود. مردی ساکت که می‌دانست نقش او باید همان سنگی باشد که من به آن نیاز داشتم. درست تا زمان مرگش، زمانی که نزدیک به 72 سال داشت، این نقش او بود. کین دو سال قبل از فرزندخواندگی در یتیم خانه بود. او از اتفاقی که قبل از شش سالگی برایش افتاده یادی ندارد. سیستم من همه چیز را مسدود کرده بود.

زندگی من از شش سالگی شروع شد. روانپزشکان می گویند این یک ضربه است.»

فرزندخواندگی خوشحال او عمیقا بر نگرش او نسبت به فرزندپروری تأثیر گذاشته است، نقشی که برای اولین بار در زمان ملاقات با شریک زندگی خود کری به عهده گرفت. کری که نزدیک به 20 سال از او کوچکتر بود، یک دختر دو ساله به نام مگان از رابطه قبلی داشت. مگان اکنون 28 سال دارد.

کین می‌گوید: «چیزی که از فرزندخواندگی آموختم این بود که مهم‌ترین چیز این است که به بچه‌ها وقت بدهم، اما همچنین به حرف‌هایشان گوش بدهم». وقتی این زوج تصمیم گرفتند با هم بچه دار شوند، در مورد "مسئله پدر بزرگتر" صحبت کردند. او نصیحتی را که یکی از دوستانش به او کرده بود به یاد می آورد. "یکی به من گفت، "الکس، نگران نباش. مردی در 20 سالگی ممکن است تناسب اندام و سالم داشته باشد و توسط یک ماشین زمین بخورد یا به بیماری مبتلا شود. اجازه نده بزرگتر بودن مانعی برای خوشبختی و مانعی برای رابطه باشد. و پدر خودت و تغییری که او در زندگی ات ایجاد کرده را به یاد بیاور."

پسرشان ایندی در ماه جولای نه ساله شد و دخترشان لیلا در اکتبر 17 ساله شد. سن کین - او 71 سال است - باعث شده تا زمان زیادی را که با بچه هایش می گذراند، اختصاص دهد. به‌عنوان یک روزنامه‌نگار و مفسر سیاسی (او قبلا مدیر ارتباطات حزب اتحادیه اولستر بود)، زندگی آزاد او این امکان را برای او فراهم می‌کند که در برنامه‌های آنها حرکت کند. "من با آنها به مدرسه می روم - آنها را ترک می کنم و آنها را می گیرم. آخر هفته ها را با هم می گذارم. من هرگز کار را قبل از آنها در اولویت قرار نمی دهم.

من این کار را انجام می‌دهم چون می‌دانم می‌توانم فردا رها شوم یا 20 سال دیگر زندگی کنم. می‌خواهم آن‌ها زمانی را که من اینجا هستم داشته باشند و کارهایی که ما انجام دادیم را به خاطر بسپارند. این احتمال وجود دارد که من ببینم آنها بزرگ می شوند تا پدر و مادر شوند یا ازدواج کنند ... اگر به آن مرحله برسم فوق العاده خوش شانس خواهم بود. بنابراین اکنون زمان را در اولویت قرار می دهم.» او عاشق ماجراهایی است که بچه‌ها او را روی آن کشیده‌اند - او از درخت‌ها بالا می‌رود، از سواحل می‌دود و در رودخانه‌ها می‌چرخد. «اگر بچه‌ها را نداشتم، احتمالا یک جاهایی چاق می‌شدم. آنها شما را روی انگشتان خود نگه می دارند.

ترجیح می‌دهم وقتم را با بچه‌هایم بگذرانم تا کارهای دیگر.»

او معتقد است که هر پدر و مادری سختی هایی دارد، "چه پدر و مادری 20 ساله باشید یا 71 ساله، مهم نیست. چالش ها در اصل دقیقا یکسان هستند."

"زانوهایم درست شد. من یک کودک شش ساله دارم که عاشق دویدن است"

برای صاحب کسب و کار دوبلین، سیاران اوسالیوان، 51 ساله، تصمیم به بچه دار شدن کمی دیرتر در زندگی ناشی از دوگانگی عمومی او در مورد پدر و مادر شدن بود. او می‌گوید: «وقتی 25 ساله بودم، دستپاچه بودم. "به سختی شرکت کردم. خیلی خودخواهتر بودم. به هیچ چیز دیگری اهمیت نمی دادم جز چند لیوان در آخر هفته و حتی در طول هفته. گلف بازی می کردم. سخت کار می کردم. من عاشق بچه ها هستم - من از یک خانواده بزرگ در بلانچاردزتاون هستم - اما همیشه آنها را پس می دادم."

O’Sullivan زمانی که Eimear در 30 سالگی خود بود با هم آشنا شد. او در باربیکیوهای دوستان متوجه می شد که از او در مورد برنامه هایش سؤال می شود. "آنها می گفتند، "شما دو نفر کی ازدواج می کنید؟ شما دو نفر کی بچه دار می شوید؟" اعضای خانواده نیز نگاه کردند. من نمی گویم فشار زیاد بود، اما بخشی از آن بود.» پس از ازدواج این زوج در سال 2018، آنها شروع به تلاش برای فرزندان کردند، احساس خوش شانسی کردند که مجبور نبودند مسیر IVF را دنبال کنند و از موقعیت خود به عنوان یک زوج مسن با مشاغل خوب، به آنها از نظر مالی پایداری می بخشید.

"همه ما می دانیم که گرفتن وام مسکن برای یک زوج جوان چگونه است. من برکات خود را می شمارم که خانه خوبی داریم، چند دلار هم کم نداریم."

کامرون، پسر «خنده دار و بداخلاق» آنها، متولد آگوست 2020، شیوه زندگی اوسالیوان را به کلی تغییر داده است - از زندگی اجتماعی تا زانویش. حرکات صلیبی من از بین رفته بود، بنابراین زانوهایم را انجام دادم. اولین مورد را 30 سال پیش انجام دادم. وقتی برگشتم، او [دکتر] گفت: «چرا این کار را انجام می‌دهی؟» گفتم: «من یک بچه شش ساله دارم که عاشق دویدن است و دوست دارم دنبالش بدوم، بنابراین می‌خواهم بتوانم این کار را انجام دهم». فکر نمی کنم از زمان تولد او گلف بازی کرده باشم."

او آن روزهای بی دغدغه را از دست نمی دهد. "من پدری بی میل نیستم. برخی از دوستان من هنوز همان کاری را که 20 سال پیش انجام می دادند انجام می دهند. من یک شب خوب را هرازگاهی دوست دارم، اما تمرکز من روی خماری بیدار نشدن است." زن و شوهر بودن در اواخر دهه 40 و اوایل 50 سالگی با برخی از اعترافات غم انگیز همراه است. اوسالیوان می‌گوید: «از نداشتن دومین و شاید سومی برای کم پشیمان هستم. اما او در آن کوتاهی نمی کند. "ما با آنچه داریم برکت داریم. ما او را دوست داریم."

"قبلا کسی به من وابسته نبود. اکنون وجود دارد."

دکلن مک کارتی، 58 ساله، بزرگ‌ترین فرزند از هشت کودک در غرب کورک بود. در 20 سالگی، میخانه شلوغ خانواده را در بالتیمور اداره کرد و سپس - پس از فروخته شدن میخانه در 36 سالگی - برنامه نویس جشنواره شد و از طرف جشنواره هنرهای Skibbereen و نمایشگاه کمانچه بالتیمور کار می کرد. او برای مدت طولانی فکر می کرد که بچه دار نمی شود. او می‌گوید: «فکر می‌کردم همه چیز از من گذشته است. من همیشه دوست داشتم بچه دار شوم، اما قرار نبود این اتفاق برای من بیفتد، و من با آن مشکلی نداشتم.» سپس در سال 2015 با میشل آشنا شد.

آنها ازدواج کردند و اولین فرزندشان لیام در 53 سالگی و پسر دومشان تادگ در زمانی که مک کارتی 56 ساله بود به دنیا آوردند.

به دلیل فاصله سنی بین آنها - او اکنون 58 سال دارد. او در اوایل دهه 40 خود است - او احساس می کند که تصمیم در مورد بچه دار شدن تا حد زیادی برای میشل بوده است. او می‌گوید: «فکر زیادی برای او وجود داشت، متعهد شدن به بچه‌دار شدن با کسی که، طبق ماهیت چیزها، من پیش از او خواهم رفت.» من شاید نخواهم نوه‌هایم را ببینم. تا زمانی که بچه‌هایم را در 20 یا 30 سالگی داشتم، در اطراف نخواهم بود.» این زوج در نروژ مستقر هستند - در نیمه راه بین اسلو و برگن - جایی که میشل در سال آخر مدرک دکترای پنج ساله خود است و بچه ها در مهدکودک هستند.

انعطاف‌پذیری برنامه‌های آنها به این معنی است که آنها می‌توانند در زمانی که دیگری به آن نیاز دارد از یکدیگر حمایت کنند. مک کارتی می گوید: «امسال میشل در آخرین سال دکترای خود است، او به زمان نیاز دارد. "بنابراین من اول با آنها بلند می شوم. او دارد چیزهایی می نویسد، ساعت شش صبح زود بلند می شود و دیوانه از خانه بیرون می رود، بنابراین من صبحانه ها را انجام می دهم. و این خوب است. من می دانم که یک پدر بزرگتر هستم - که از بعضی جهات آسان نیست، اما از جهات دیگر آسان تر است."

وقتی او با افراد جدیدی در آنجا ملاقات می کند، از تصورات آنها نسبت به او غافل نمی شود. ممکن است کسی بگوید: «این بچه اول شماست؟» چون من آنقدر بزرگ شده‌ام که بتوانم پدربزرگ شوم. دوستانی دارم که پدربزرگ و مادربزرگ هستند. برایم مهم نیست که مردم چه فکر می‌کنند. من به کلاس‌های لیام می‌روم و به مراتب مسن‌ترین پدر و مادر هستم - اکثر آنها افرادی هستند که در اواخر 20 سالگی یا اوایل 30 سالگی هستند. اما مطمئنا از آن پسر خیلی مهم نیست.»

برای مک کارتی، سادگی در نحوه سازماندهی زندگی در حال حاضر وجود دارد که در حال روشن شدن است. "زندگی شما برای فرزندتان می شود، اینطور نیست؟" او می گوید. "دو سال پیش رفتم تا لیل لاوت را در بازی سلتیک کانکشن ببینم. او در 63 سالگی درباره پدر شدن صحبت کرد. نحوه صحبت او در مورد دوقلوهایش بسیار تکان دهنده بود. بهترین اتفاقی که در زندگی او افتاده بود پدر شدن بود. فکر می کنم برای من هم همینطور است. مواقعی وجود دارد که آرزو می کنید صبر یا انرژی بیشتری داشته باشید - گاهی اوقات با خواب مشکل دارید."

او تغییراتی را در زندگی خود صرفا برای فرزندانش ایجاد کرده است. "آنها من را مجبور کردند سیگار را ترک کنم. من در تمام عمرم یک سیگاری شدید بودم. می خواهم تا زمانی که بتوانم در کنار آنها باشم. قبلا کسی به من وابسته نبود. در حالی که اکنون وجود دارد."