پراکنده ترین پرنده شکار آمریکای شمالی در معرض تهدید است

برای اولین بار از سال 1937، هیچ مجوز باز برای شکار باقرقره در اوهایو به دلیل کاهش تعداد آنها صادر نشده است.

هر ماه نوامبر، صدها شکارچی برای تعقیب باقلاهای گریزان به چهار منطقه بیابانی تعیین شده در جنوب اوهایو فرود می آیند.

باقرقره پراکنده در محدوده وسیعی از کوه های آپالاچی جنوبی تا آلاسکا، یکی از پرطرفدارترین پرندگان بازی در آمریکای شمالی است. اما برای اولین بار از سال 1937، به دلیل کاهش تعداد، هیچ مجوزی برای مردم برای شکار باقال های خاردار در اوهایو صادر نشده است.

مارک ویلی، زیست شناس جنگلی پرندگان شکارچی در بخش منابع طبیعی اوهایو، می گوید: «بررسی های طبل زدن کنار جاده نشان می دهد که تعداد باقرقره ها در دامنه گونه ها در شرق و جنوب اوهایو بسیار کم است.

تعداد واقعی باقرقره ها در اوهایو ثبت نشده است، اما شکارچیانی که شمارش طبل را انجام می دهند، که می تواند تخمین گسترده ای را ارائه دهد، به کمتر از 1٪ از نرخ ثبت شده در اوایل دهه 1980 کاهش یافته است.

شش سال پیش، باقرقره به فهرست در معرض خطر انقراض ایالت ایندیانا اضافه شد، جایی که تصور می شود تنها در 12 شهرستان زنده بماند. فصل شکار آن ایالت در سال 2015 بسته شد. چهار سال بعد، شکار باقرقره به دلایل مشابه در نیوجرسی به پایان رسید.

در حالی که این پرنده بسیار سرسخت است و قادر به مقاومت در برابر طوفان‌های زمستانی است که بسیاری از گونه‌های پرندگان دیگر با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، کمبود زیستگاه و گسترش روزافزون ویروس نیل غربی، بیماری که توسط پشه‌هایی که از خون تغذیه می‌کنند ناقل می‌شود، تلفات می‌زند.

کشف شده در بیش از 320 گونه پرنده، شکارچیان و کورویدها به ویژه در برابر ویروس نیل غربی حساس هستند. در سال 2023، ده ها شاهین پس از باران شدید اوایل تابستان در شمال کلرادو به دلیل ابتلا به این ویروس بیمار شدند. تصور می شود که پرندگان به طور کلی اهداف مورد علاقه پشه خال سفید هستند.

در حالی که شرایط یخبندان طولانی مدت زمستان معمولا از مهاجرت پشه‌ها به شمال جلوگیری می‌کند، گرم شدن دمای هوا و زمستان‌های ملایم‌تر ناشی از تغییرات آب و هوایی فعال‌شده توسط انسان به این معنی است که ممکن است دیگر چنین نباشد.

کارل مالکوم از انجمن Ruffed Grouse، یک سازمان حفاظت و حمایت، می‌گوید: «ما شاهد تغییر در ارتفاع هستیم، با حرکت پشه به سمت شمال، و همچنین از نظر توپوگرافی، که به سمت مناطق مرتفع و کوهستانی حرکت می‌کند، جایی که ارتفاعات بالاتر نیویورک و پنسیلوانیا پایگاه‌های مستحکمی برای خروس‌ها بوده‌اند».

من از تصمیم [در اوهایو برای تعطیلی شکار آزاد در سال جاری] شگفت‌زده نشدم. خط داستانی بلندمدت در اینجا یکی از افول گونه است.»

تجزیه و تحلیل داده‌های Climate Central، یک سازمان خبری غیرانتفاعی، نشان داد که دره اوهایو و مناطق شمال شرقی ایالات متحده افزایش بیشتری را در "روز پشه" - روزهای با میانگین رطوبت نسبی 42٪ یا بیشتر و حداقل و حداکثر دمای روزانه بین 50 درجه فارنهایت (10 درجه سانتیگراد) و 95 درجه فارنهایت (319 درجه سانتیگراد) از هر منطقه دیگری در 79 تا 79 درجه افزایش یافته است.

علاوه بر این، پرندگان آلوده می توانند به عنوان تقویت کننده ویروس نیز عمل کنند و ویروس را به سایر پشه هایی که قبلا توسط آن آلوده نشده اند منتقل کنند.

زیست‌شناسان بخش حیات‌وحش اوهایو می‌گویند که در حالی که ارقام خاصی برای تأثیر اقتصادی شکار باقرقره بر جوامع روستایی ندارند، بین سال‌های 1993 تا 2014، تعداد شکارچیان مجاز که این پرنده را تعقیب می‌کنند از 13 درصد به دو درصد کاهش یافته است.

بر اساس گزارش‌ها، ویسکانسین، میشیگان و مینه‌سوتا بیشترین جمعیت باقرقره را در این کشور دارند، اما همچنین ایالت‌هایی هستند که برخی از بالاترین سطوح گرمایش را بین سال‌های 1970 تا 2025 تجربه کرده‌اند.

در پارک فالز، ویسکانسین، تری و جوآن ایدز از دهه 1970، شکار خروس و خروس را در جنگل‌های باتلاقی محلی ارائه کرده‌اند. هر پاییز، خانواده با حدود 100 مشتری کار می کنند و در حال حاضر، این زوج می گویند که نگران تأثیر ویروس نیل غربی بر پرندگانی نیستند که تجارت آنها بر روی آنها انجام می شود.

تری می‌گوید: «ما نمونه‌های زیادی را فرستادیم تا برای نیل غربی آزمایش شوند، و واقعا اینجا نقطه‌ی مهمی نبودیم. "من این را مشکلی نمی دانم."

با این حال، اولین مورد ثبت شده از ویروس در ویسکانسین در سال جاری در یک پرنده وحشی بود که در شهرستانی با یک ساعت رانندگی از پارک فالز یافت شد.

علاوه بر این، نشانه هایی وجود دارد که آب و هوای متغیر بر رفتار پرندگان محلی تأثیر گذاشته است. جوآن می‌گوید که دمای گرم پاییز امسال پرندگان را در بالای درختان نگه داشته است، جایی که آنها از باد عبوری برای خنک نگه داشتن استفاده می‌کنند و ردیابی آنها را برای شکارچیان روی زمین سخت‌تر می‌کند.

در صبح‌های بهاری، باقرقره‌های نر به اندازه‌ی یک جوجه‌های دمپایی در جنگل‌ها شنیده می‌شود که بال‌های خود را به سینه‌هایشان می‌کوبند، در حالی که روی یک کنده نشسته‌اند. دوجین گونه از پرندگان باقرقره که در آمریکای شمالی زندگی می کنند، بسیار وحشی هستند و تکثیر آنها در اسارت دشوار است.

با زیستگاه در 38 ایالت ایالات متحده و تمام استان های کانادا، تعداد باقال های خاردار نیز در شرق ایالات متحده به دلیل توپوگرافی جنگلی کهنسال با مشکل مواجه هستند: این پرنده در فضاهای باز رشد درختان جوان رشد می کند، که به طور فزاینده ای با کمبود جنگل ها در سراسر آپالاشیا و غرب میانه رشد می کند.

بر اساس گزارشی که توسط Cornell Land Trust Bird Conservation Initiative منتشر شده است، میزان حیات پرندگان در جنگل های شرق کشور 27 درصد کاهش یافته است.

مالکوم، که دارای مدرک دکترا در اکولوژی جنگل و حیات وحش است، می‌گوید بخشی از مشکل این است که جمعیت وسیع‌تر دیگر رابطه قوی با فضای باز ندارند، یا درک می‌کنند که حفاظت و شکار در واقع دست به دست هم می‌دهند.

او می‌گوید: «ما به نقطه‌ای از تاریخ بشر می‌رسیم که مردم آن ارتباط مستقیمی با مناظر ندارند و بسیاری از مردم این حس را دارند که تنها کاری که می‌توانید با طبیعت انجام دهید این است که آن را به حال خود رها کنید یا آن را خراب کنید.

"واقعیت این است که کارهای زیادی وجود دارد که می توانیم انجام دهیم که زمین را سالم تر می کند."